«Θα σταματήσει ποτέ αυτή η μαλακία;»


Η μικρή ιστορία ανήκει στην «ηρωική» δεκαετία του ’70: μια παρέα μουσικών της τότε εναλλακτικής ροκ σκηνής ταξιδεύει με αυτοκίνητο στην Αθήνα επιστρέφοντας από κάποια συναυλία στην επαρχία αργά τη νύχτα. Επτά άτομα στριμωγμένα σαν σαρδέλες σε ένα σαραβαλάκι , τρεις μπροστά και τέσσερις πίσω συν δύο κιθάρες, ένα μπάσο, ένα σετ ντραμς και δύο καφάσια μπύρες, χώρια αυτές που έχουν καταναλωθεί τις προηγούμενες μέρες και ώρες. Οδηγός και επιβάτες είναι με άλλα λόγια, «ντίρλα», το σκοτάδι είναι άραχλο, το αμάξι έχει μόνο ένα φανάρι να ανάβει κι αυτό στη χαμηλή σκάλα και σαν να μην έφταναν όλα αυτά πάνε και με διακόσια σε ένα δρόμο γεμάτο στροφές και φουρκέτες.

Το κακό δεν αργεί να συμβεί. Αυτοκίνητο, επιβάτες και μουσικά όργανα βρίσκονται εκτός δρόμου. Η κουτρουβάλα στην ευτυχώς όχι και τόσο απότομη πλαγιά του βουνού είναι απίστευτη, το αυτοκίνητο κατρακυλάει σαν γκαζοντενεκές χτυπώντας πάνω σε δέντρα και μικρούς βράχους κι ενώ όλοι κρατούν την ανάσα τους από τον φόβο και την αγωνία ακούγεται μια αργόσυρτη, βραχνή φωνή από το πίσω κάθισμα: «Τι θα γίνει ρε; Θα σταματήσει ποτέ αυτή η μαλακία να πιώ τη μπύρα μου;».

Εμείς ως λαός δεν θυμάμαι πότε ακριβώς βγήκαμε από το δρόμο. Άλλος λέει όταν πέθανε ο Ανδρέας Παπανδρέου και άλλος όταν έφυγε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, άλλος το 2001, όταν έσκασε η φούσκα του Χρηματιστηρίου, άλλος υποστηρίζει πως ήταν το 2002 όταν το ευρώ αντικατέστησε τη δραχμή κι άλλοι λένε πως ήταν στις εκλογές του 2004. Γεγονός είναι ότι εδώ και κάμποσα χρόνια κουτρουβαλάμε, έντεκα εκατομμύρια επιβάτες ενός σαράβαλου, σε μια χαράδρα που μπορεί να μην είναι τόσο απότομη ώστε να μας στείλει μια κι έξω στον άλλο κόσμο αλλά που δεν έχει μήτε αρχή και –κυρίως- μήτε τέλος.

Πέφτουμε εδώ και χρόνια. Πέφταμε με το «εκσυγχρονισμένο» μοντέλο του ΠΑΣΟΚ, συνεχίσαμε να πέφτουμε με το «σεμνό και ταπεινό» μοντέλο 2004 της Νέας Δημοκρατίας και εξακολουθούμε να πέφτουμε με το μοντέλο 2008 των 151+1 ίππων… συγνώμη… εδρών. Πέφτουμε από σκάνδαλο σε σκάνδαλο, από υποκλοπή σε απαγωγή, από Χούπη σε Μαγγίνα, από Τσιτουρίδη σε Ζαχόπουλο, από Πολύδωρα σε Πετραλιά, από πυρκαγιά σε ασφαλιστικό και από παγετώνα σε διπλή ονομασία.

Πέφτουμε. Και μαζί μας πέφτουν οι μισθοί μας, οι συντάξεις μας, η ποιότητα των υπηρεσιών υγείας, η αγοραστική μας δύναμη, η αξία των πτυχίων μας, η διεθνής θέση μας, οι διαπραγματευτικές μας ικανότητες, το ηθικό, η ψυχραιμία, οι ελπίδες μας, τα όνειρά μας, η αυτοεκτίμησή μας, η ποιότητα της ζωής μας. Πέφτουμε στη Β’ κατηγορία της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Πέσαμε μούτσο!

Πέφτουμε. Και καθώς κουτρουβαλάμε βλέπουμε μέσα από το παρ-μπριζ και τα παράθυρα να πετούν προς τα επάνω οι τιμές του πετρελαίου και της βενζίνης, τα τρόφιμα και τα άλλα προϊόντα πρώτης ανάγκης, τα φάρμακα, οι επισκέψεις στους γιατρούς, τα ποσοστά εκείνων που πεθαίνουν από καρκίνο και καρδιαγγειακά, οι τιμές των ρύπων, τα δίδακτρα στα σχολεία και τα φροντιστήρια, τα χρέη μας στις τράπεζες, τα επιτόκια των στεγαστικών δανείων, τα ποσοστά ανεργίας των νέων, το κόστος της ζωής μας.

Αυτά είναι τα κακά νέα (όσο «νέο» μπορεί δηλαδή να είναι κάτι που κρατάει τόσο καιρό, σχεδόν μια αιωνιότητα). Τα καλά νέα είναι πως κοντά στα …χλωρά καίγονται ΚΑΙ τα ξερά: Μαζί με εμάς πέφτει και ο δικομματισμός, η παρηκμασμένη, μεταπολιτευτική, πολιτική σκηνή και οι παλιοί πρωταγωνιστές της μαζί με την απίστευτη κομπαρσαρία των κολλητών. Κι αν όλοι αυτοί δεν ήσαν δεμένοι με τις ζώνες ασφαλείας των παραδοσιακών ΜΜΕ θα είχαμε ήδη απαλλαγεί από ένα μεγάλο κομμάτι της σαβούρας που μας τραβάει προς τα κάτω.

Κι ενώ πέφτουμε στην «κατηφόρα τη μεγάλη» εκφράζουμε την αποδοκιμασία μας για την …πτώση αλλά και την αμέριστη εμπιστοσύνη μας στον πρωθυπουργό τον οποίο θεωρούμε ως τον ικανότερο να μας οδηγήσει στον πάτο του γκρεμού. Παράλογο; Καθόλου! Όταν κανείς δεν δείχνει να «ξέρει από βέσπα», αυτός που κουτσά-στραβά κρατάει το τιμόνι είναι και ο ικανότερος (περί των ικανοτήτων του «οδηγού» μας, σε επόμενο σημείωμα). Ο μακράν δεύτερος στις προτιμήσεις των δημοσκοπούμενων, αποσβολωμένων επιβατών, δεν δείχνει μέχρι στιγμής ούτε ένα λάστιχο να μπορεί να αλλάξει. Η τρίτη εξακολουθεί να μας προτείνει την αμαξοστοιχία που έφερε τον Βλαδίμηρο Ιλιτς Ουλιάνοφ από την Ελβετία στη Ρωσία. Ενώ ο ανερχόμενος νέος ηγέτης του Συνασπισμού μπορεί να καβαλάει μηχανή μεγάλου κυβισμού αλλά πολιτικά θα πρέπει να πάψει να συμπεριφέρεται σαν να οδηγεί το παλιό, καλό «παπάκι» του 3,5%.

Όμως η κατρακύλα παρακράτησε, τα χρόνια περνούν, η δεκαετία των ‘00s τελειώνει και δεν έχει πια πλάκα. Ηδη από το πίσω κάθισμα ακούγονται φωνές: «Ρεεε! Θα σταματήσει επιτέλους αυτή η μαλακία να μπούμε κι εμείς στον 21ο αιώνα;».

Περιοδικό Parallaxi, τεύχος 140, Απρίλιος 2008

Σχόλια

  1. Εικονες χωρις αυταπατες(καθως τα σημεια αφετηριας και αφιξης, οι συγκολλητικοι κομβοι, η ολη δομη του εργου τιναζεται σιγα-σιγα στον αερα)
    Απο την αλλη οι δημοσκοπικες αληθειες, κρυβουν μιαν αλλη αληθεια.Εκεινη της ασυνειδητης και καθυσηχαστικης δομης της μυθοπλασιας της ελληνικης κοινωνιας.Τυπικη σχεση απαθη θεατη-ακαθοριστου θεαματος..
    [τι ωραιο τευχος ειναι αυτο!:-)]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ήμουν κι εγώ εκεί μα δε θυμάμαι... οδηγός, επιβάτης, μπυροκουβαλητής, για θεατής στο ίδιο πάντα ντελαπάρισμα; Θυμάμαι πάντως την στραπατσαρισμένη πινακίδα "ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΚΤΕΛΟΥΝΤΑΙ ΕΡΓΑ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΜΗΚΟΣ ΤΗΣ..." και την αστερόεσσα της Ε.Ε. με το μπλε περιθώριο και τα πολλά μηδενικά ...με δυσκολία διαβάζω στην πινακίδα τη μεγάλη "προϋπολογισμός" κάτι σαν "έργο πνοής" ξεχωρίζω κι ύστερα τίποτα... δεν θυμάμαι τίποτα... μόνο φοβάμαι έτσι όπως με δίχως εμένα επανιδρύουν το σώμα μου και λεν' πως το κάνουν για μένα, λέω μήπως ο στόχος είναι να την ευχαριστιέμαι τη μαλακία όσο πέφτω ακούγοντας μέσα μου φωνές:
    "...πέσαμε ...Μήτσο!"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όταν μπήκαμε στην δεκαετία του 2000 θεώρησα ότι επειδή από πριν είχαμε πιάσει πάτο -ως κοινωνία πάνω απ' όλα, τα πράγματα θα αρχίσουν να καλυτερεύουν. Δυστυχώς εκ των πραγμάτων αποδείχτηκε ότι δεν έχει πάτο αυτός ο πάτος και τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο.
    Το θέμα είναι τι μπορούμε εμείς να κάνουμε ή μήπως τελικά μας αξίζει να είμαστε στον πάτο γιατί είμαστε κορόιδα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Απιστευτο κειμενο! Ενα κειμενο-γελοιογραφια, εκπληκτικες εικονες. Ιδιως εκεινη με ολα οσα πετανε προς τα πανω!!!
    Το ζουμι ειναι πως ο πατος αργει επειδη βρισκεται πολυ βαθια. Δεν ξερουμε και την αιτια που δημιουργησε αυτο το βαθος. Οφειλεται αραγε στα "βαθη των αιωνων", στο φιλοτιμο των σκαπανεων, στο πολυ γ@μισι;
    Αυτο που με προβληματιζει ειναι γιατι επιμενουμε στην πτωση και... που ειναι ενα δεντρο να μας σταματησει; Εστω, ενα περιπτερο...
    -->> το ευρο εδωσε την τελικη ωθηση. Στη Γαλλια για πεντε χρονια οι τιμες αναγραφοντουσαν διπλες: φραγκα και ευρο. Εμεις εδω, ειμαστε τσακαλια λεμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Η δυσφορία των δημοκρατικών κοινωνιών, προέρχεται από το ότι οι λέξεις έχουν χάσει πιά το νόημα τους και η δημοκρατία λειτουργεί σαν βαλσαμωμένο "φετιχ".
    Οι πολίτες μοιάζουν με χρήστες ναρκωτικών, σε εξάρτηση απο την κρατική "φιλεσπλαχνια".
    Οι κυβερνήσεις εχουν μετατραπεί σε τύπου "κοινωφελή" ιδρύματα, που υπόκεινται στους εκβιασμούς οργανωμένων συμφερόντων.
    Οι δε, πολικοί άντρες ενδίδουν πολύ ευχαρίστως, δεδομένου ότι η διανομή "δήθεν"πλεονεκτημάτων επιτρέπει την εξαγορά ψήφων..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ως διά μαγείας βρέθηκε αυτό το περιοδικό στο σαλόνι! Πάω να το μελετήσω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Όχι.!.. όχι. Σας αρέσει να γελιέστε.!.. Το κουτρουβάλημα δεν άρχισε την δεκαετία του 70, αλλά πολύ πιο πριν.!.. Πρίν την δεκαετία του 60 των αποστατών, πρίν την δεκαετία το 50 της ΕΡΕ και του Συναγερμού. Πριν την δεκαετία του 40 των Ελλήνων που ήταν «Δυό φορές Έλληνες». Πολύ φοβάμαι ότι άρχισε ακόμα πιο πρίν από την Πνύκα και την γέννηση της «δημοκρατίας». Γι’ αυτό και το κουτρουβάλημα δεν θα σταματήσει ποτέ, ιδίως τώρα που μάθαμε να πίνουμε την μπύρα μας κουτρουβαλόντας.!..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Το πρόβλημα είναι η δημοκρατία;

    Μην ξεχνάτε ότι μετά την Πνύκα νίκησαν οι Σπαρτιάτες και μετά ο Φίλιππος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ειναι ένα μεγάλο πρόβλημα, όταν δεν λειτουργεί η δημοκρατία και είναι κατ'επίφαση και δεν υπάρχει σαφής διαχωρισμός των εξουσιών.
    Στην εποχή μας τουλάχιστον με την ιστορική εμπειρία που έχει διαμορφωθεί.
    Δεν γίνεται Γιάννης να κερνάει, Γιάννης να πίνει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου