Θεσσαλονίκη-Παρίσι

Κινηματογραφικό αφιέρωμα, εικαστική έκθεση, συνέδριο. Σαράντα χρόνια μετά, ο Μάης του '68 συνεχίζει να εμπνέει. Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης και το περιοδικό «Ιστορείν» διοργανώνουν από τις 5 Μαΐου τις «Μέρες του '68» στη Θεσσαλονίκη, φιλοδοξώντας να αφυπνίσουν τους νέους και να θυμίσουν στους παλιούς.

* Στις 5-15 Μαΐου («Παύλος Ζάννας»), θα προβληθούν δέκα ταινίες σημαντικών δημιουργών (από τον Μπερτολούτσι, τον Αντονιόνι και τον Φόρμαν μέχρι τον Γκοντάρ και τον Μαλ) που τις γύρισαν πριν, κατά τη διάρκεια ή και μετά τα γεγονότα του Μάη. Αναμεσά τους και το ντοκιμαντέρ «Woodstock». Σύσσωμη η κουλτούρα των σίξτις και το πνεύμα του '68 παρελαύνει μέσα από τις κινηματογραφικές εικόνες του αφιερώματος «40 έτη φωτός από τον Μάη του '68»: το Λονδίνο της Κάρναμπι Στριτ, η μποέμικη αριστερή όχθη του Παρισιού, οι αμερικανοί χίπις, οι εξεγερμένοι φοιτητές του Κολούμπια και του Μπέρκλεϊ, η σεξουαλική επανάσταση, η αμφισβήτηση των κομμουνιστικών καθεστώτων. Ντοκουμέντα μιας εποχής όπου όλα άλλαζαν κι όλα έμοιαζαν δυνατά.

* Από τις 5/5 έως τις 14/6 θα διαρκέσει η έκθεση «Revolution Ι love you» στην Αποθήκη Β1 στο λιμάνι, που θα παρουσιάσει έργα 12 σύγχρονων καλλιτεχνών από Κροατία, Ουγγαρία, Πολωνία, Αυστρία, Σουηδία, Ουγγαρία, Αγγλία, Αυστρία, Γαλλία, ΗΠΑ αλλά και Ελλάδα, η οποία εκπροσωπείται από τον Στέφανο Τσιβόπουλο. Την έκθεση επιμελήθηκαν οι Μάγια και Ρούμπεν Φοκς που επεδίωξαν να αναδείξουν την πολλαπλότητα των εκφάνσεων με τις οποίες εκδηλώθηκε αυτό το ρεύμα κοινωνικής και πολιτικής αμφισβήτησης σε διαφορετικά μέρη του κόσμου και σε αντίπαλα πολιτικά συστήματα.

* Τέλος, τον Ιούνιο, θα πραγματοποιηθεί και συνέδριο στη Θεσσαλονίκη (Αποθήκη Β1 στο λιμάνι, 4/6) αλλα και στην Αθήνα (Μέγαρο Δρακοπούλου, 5-7/6) με τίτλο «Τα χρόνια της ουτοπίας: κοινωνικά κινήματα και θεωρητικές αναζητήσεις σαράντα χρόνια μετά το 1968».



ΕΥ. Β.


7 - 27/04/2008

Σχόλια

  1. Δεν έχω καμία σοβαρή ένσταση. Οπότε μια αίσθηση μόνο εκφράζω. Όσο πληθαίνουν τα σχετικά αφιερώματα (μέχρι και από το "Βήμα"), τόσο αισθάνομαι πως ένα καθόλα ζωντανό όραμα μετατρέπεται σε ιστορική μνήμη. Το κακό είναι πως τις περισσότερες φορές η διαχείριση αυτής της μνήμης γίνεται με όρους αποσύνδεσης από την επαναδιατύπωση του οράματος αυτού.

    Την καλημέρα μου, Άνεμε. Άνοιξη, κοντά Μάης, σαράντα χρόνια από τότε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου