Ανεμομαζώματα 080412


Πέρασα άλλη μια νύχτα μέσα σε σελίδες περιοδικών και βιβλίων. Περίμενα να κοιμηθούν όλοι, έκλεισα τις πόρτες, έβαλα τα ακουστικά στα αυτιά και τα άπλωσα στο σαλόνι, στο πάτωμα, πάνω στα τραπέζια, στους καναπέδες. Ανοιξα τη μεγάλη, «χειρουργική» θήκη με τα εργαλεία, χάρακες, στιγμόμετρα, κοπίδια, μαρκαδόροι, markers. Δύο υπολογιστές ανοιχτοί. Ο ένας στο γραφείο, ο άλλος κάτω, πάνω σε μια μαξιλάρα. Γράφω, σβήνω, κόβω, κολλάω, ξαναδιαβάζω κομμάτια που είχα διαβάσει το ’90, το ’95, πέρσι και πρόπερσι. Σε κάποιο «παράθυρο» έχω ανοιχτό και το σκάκι. Κάθε τόσο κάνω μια κίνηση. Βαριέμαι τις πρώτες κινήσεις μετά το αρχικό άνοιγμα –συνήθως είναι το «σικελικό», αν και με καθυστερεί. Ακούω τους Editors και τα καινούργια των Portishead από το Myspace διαβάζοντας γι’ αυτούς στο EXPERLINER που μου έστειλε ο αγαπημένος μου φίλος, ο Γιάννης. Υστερα πιάνω ένα τεύχος του Ray Gun, του ’94.

Συνέντευξη Bryan Ferry. Μεγάλο άνοιγμα, «σαλόνι», χορταστικό κείμενο, μόνο που είναι τυπωμένο με “symbol”, δεν διαβάζεται. Εξυπνη μαλακιούλα. Αυτά κάποτε έπιαναν έξω. Εδώ κανείς δεν τα τόλμησε. Μια σοβαροφάνεια την έχουμε στο DNA μας, δίπλα στο χρωμόσωμα της γελοιότητας, δεξιά. Κάνω ένα σχετικά εύκολο «ματ» όμως η ώρα είναι ακόμη 4 και δέκα. Είναι νωρίς ακόμη. Τέσσερις «αναιρέσεις» κινήσεων και βρίσκομαι ξανά σε άσχημη θέση με τον μαύρο αξιωματικό να μου τρώει και τον δεύτερο πύργο. Βυθίζομαι και πάλι σε τυπωμένες σελίδες. Δύο ώρες μετά ένας στρατιώτης μου γίνεται «Βασίλισσα». Ο μαύρος Βασιλιάς δεν μπορεί να κρυφτεί. Επιτέλους νυστάζω. Κλείνω τους υπολογιστές χωρίς να τελειώσω την παρτίδα. Μία κίνηση ακόμη και θα έκανα πάλι «ματ». Εχουμε ακόμη καιρό. Αλλωστε, τα «μαύρα» είναι καλύτερα να ζουν με τον φόβο… Κι εγώ με την ένταση…


Κατά τ’ άλλα…

Σχόλια