Οι πίσω μας σελίδες...

"Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι το 1956 (6 μόλις χρόνια μετά το τέλος του Εμφυλίου) στις εκλογές, η συνασπισμένη Δεξιά είχε πάρει 47,38% των ψήφων και το Κέντρο με την Αριστερά 48,15%. Βέβαια, με τα εκλογικά κόλπα η Δεξιά πήρε 165 βουλευτές και 132 η Κεντροαριστερά. Αυτό, όμως, θορύβησε την CΙΑ και την αστική τάξη, γιατί έβλεπαν ότι μέσα απ’ αυτά τα αποτελέσματα το κίνημα θα συνειδητοποιούσε τη δύναμή του και θα ξανάμπαινε στο δρόμο του αγώνα. Ήδη είχαν αρχίσει να ξεδιπλώνονται απεργίες, παρά το γεγονός ότι οι περισσότερες συνδικαλιστικές οργανώσεις βρίσκονταν ακόμα κάτω από κρατικό έλεγχο.

«Στις αρχές του 1958 οι εγκέφαλοι της CΙΑ (ενόψει των εκλογών της 11ης Μαϊου 1958) κατέστρωσαν ένα πρόγραμμα τεχνητής ελάττωσης της δυνάμεως της Αριστεράς. Μια και …η Ουάσιγκτον είχε εκφράσει δυσφορία και ανησυχίες για την έλλειψη αποτελεσματικότητας των εφαρμοζομένων αστυνομικών μεθόδων στην καταπολέμηση του κομμουνισμού… επινόησαν μια διαδικασία (εκλογικό σύστημα) που θα ελάττωνε (δηλαδή θα εμφάνιζε ελαττωμένη) την κομμουνιστική επιρροή». «Για την επιτυχία της συνωμοσίας χρειαζόταν η συνεργασία της ηγεσίας του κέντρου… Οι Γ. Παπανδρέου και Σ. Βενιζέλος έπειτα από πολλές ταλαντεύσεις και πιέσεις, υπέκυψαν και συμφώνησαν στη διανομή της λείας». (Γ. ΚΑΤΡΗ: «ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΦΑΣΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»).

Αλλά έπεσαν, δυστυχώς γι’ αυτούς στην παγίδα που οι ίδιοι έστησαν. Η ΕΡΕ ήρθε βέβαια πρώτο κόμμα και το 41,7% των ψήφων πήρε το 57% των εδρών δηλ. 171, αλλά προς μεγάλη του έκπληξη, η ΕΔΑ ήρθε δεύτερο κόμμα με 24,4% των ψήφων πήρε 79 βουλευτές και έγινε Αξιωματική Αντιπολίτευση. Το Κέντρο καταποντίστηκε.

Η ΕΡΕ έχασε 6% και η ΕΔΑ τετραπλασίασε τους βουλευτές και τους ψήφους της. Αξίζει να σημειώσουμε το γεγονός ότι στα βασικά αστικά κέντρα, Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη, Βόλο, Πάτρα, Καβάλα, Μυτιλήνη και σ’ άλλες πόλεις, η ΕΔΑ ξεπέρασε την ΕΡΕ και ήρθε πρώτο κόμμα! Αυτό το γεγονός που μοιάζει με ανέκδοτο, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η ιστορία δεν γράφεται από τις διαθέσεις και τα σχέδια ούτε των μηχανισμών του κράτους, ούτε της CΙΑ ή των ηγετών, αλλά από το εργατικό κίνημα, που αναδεικνύεται ξανά και ξανά ο πιο αποφασιστικός παράγοντας στις εξελίξεις. Όταν το κίνημα αρχίσει να κινείται, κανένας μηχανισμός δεν μπορεί να το σταματήσει, παρά μόνο η κούραση και η σύγχυση που σπέρνει η ηγεσία του.

Η μεγάλη αυτή φθορά της Δεξιάς ήρθε σαν αποτέλεσμα των αγώνων της εργατιάς και των άλλων καταπιεσμένων. Ενδεικτικά αναφέρουμε «ότι στο δεύτερο εξάμηνο του 1956, το 1957 και το 1958 αναπτύχθηκαν απεργιακοί αγώνες των εργαζομένων που αφορούσαν 1.000.100 εργάτες, αριθμός τριπλάσιος από το 1954, 1955 και το Α΄ εξάμηνο του 1956» (Α’ Συνέδριο ΕΔΑ - Πρακτικά).

Εάν είχαν απλώς θορυβηθεί το 1956 οι αστοί, το 1958 κυριολεκτικά φοβήθηκαν. Το αποτέλεσμα του 1958 άνοιγε το δρόμο για μια ραγδαία ριζοσπαστικοποίηση των μαζών, που τίποτα δεν θα μπορούσε να σταματήσει. Έτσι, η αντίδραση άρχισε να φτιάχνει νέα σχέδια πιο δραστικά από τα προηγούμενα."

1963-67: ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΞΑΝΑΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΚΑΙ ΞΕΣΗΚΩΝΕΤΑΙ

Ενα κόμμα που άλλαξε την Ιστορία (05/08/2006)

Η διάλυση της ΕΔΑ πρωταρχικός πολιτικός στόχος των Αμερικανών (05/08/2006)

Το κλίμα μιας εποχής- τότε που ιδρύθηκε η ΕΔΑ (05/08/2006)

Εκλογικές αναμετρήσεις της ΕΔΑ (1951-1964) (05/08/2006)

Σχόλια

  1. Χμ..το σχέδιο του σήμερα θυμίζει σε πολλά την κατάσταση πρίν 50 χρόνια:πρώτα, ο εκλογικός νόμος.Επειδή το 1956 με εκείνο το τραγελαφικό σύστημα το Κέντρο πήρε παραπάνω ψήφους αλλά δευτέρωσε λόγω διαφορετικής εκτίμησης της "πχοιότητας" των ψήφων (αλλού πλειοψηφικό, αλλού άλλ΄αντ΄άλλων κλπ) κι επειδή η ΕΡΕ κατέφυγε σε εκλογές λόγω "αποστασίας" μεγάλων στελεχών της,εκτίμησαν ότι έπρεπε πλέον να "βοηθήσουν" το πρώτο κόμμα, χωρίς να διαλύσουν το δεύτερο.Αλλά έβλεπαν οι κεντρώοι ότι ο Ράλλης και οι άλλοι πίστευαν ότι έχουν δύναμη(μη ξεχνάς, Ανδρέα, ότι το 1958 ο Καραμανλής ΔΕν ήταν ο Μεσσίας...) οπότε το Κέντρο θεωρήθηκε ότι εκπροσωπείται από Παπανδρέου-Βενιζέλο που "θα" τα έβρισκαν και προχώρησαν.Τους έφαγε η ΕΔΑ και τρόμαξαν, οπότε ξεκίνησε η ανασύνταξη του "εθνικού" μετώπου, με εκείνην την σύναξη "ανησυχούντων" (ό ένας τους διηύθηνε την Εθνική Πινακοθήκη..) και οδηγηθήκαμε στο 1961.Ενα "τσάκ" θέλει γιά μιά ενιαία αριστερή κάθοδο,και σε βεβαιώνω ότι θα βρισκόταν πολλοί "αδέσποτοι"ή "αυτοδέσποτοι" από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ που θα "πλαισίωναν" το νέο μέτωπο...Ποιοί; μιά ματιά στους "αστούς" πολιτικούς που συνέπραξαν με την αριστερά από το 1951 έως το 1961, πολλά θα δίδασκε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ένα επίσης σημαντικό στοιχείο του τότε εκλογικού νόμου ήταν οι α´, β´ και γ' γιαλογές. Η ΕΔΑ, αν κατάφερνε να λάμβανε 25% σε εκείνες τις εκλογές, θα έμπαινε στην επόμενη (αν δεν με απατά η μνήμη μου, στη β´ διαλογή) και θα είχε περίπου 100 βουλευτές. Αξιωματική αντιπολίτευση με τα όλα της δηλαδή. Ήρθε όμως μετά το '61 και όλα πήγαν στον βρόντο. Ο φόβος έσιαζε ακόμα τον τόπο. Εκτιμώ τελείως διαφορετική την ιστορική συγκυρία, πέρα των μεταβολών, ή της τάσης μεταβολής που παρατηρείται και στις μέρες μας στα εκλογικά ποσοστά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου