Η Κόλαση (και οι κολασμένοι) της Ανωνυμίας

Του ΦΩΤΗ ΓΕΩΡΓΕΛΕ - 28.02.2008

Λίγους μήνες πριν είχαν ζητήσει από ένα ξένο περιοδικό να τους πω μερικά πράγματα για την Aθήνα. Tο είχα ξεχάσει όταν πριν λίγο καιρό εμφανίστηκε μια κυρία. Kαλημέρα σας, είμαι η, επικοινωνώ μαζί σας από το περιοδικό Tάδε, θέλω, παρακαλώ, να επαληθεύσω μερικά πράγματα, είστε ο, έχετε πει αυτό κι αυτό, το μέρος τάδε βρίσκεται στην εξής διεύθυνση όντως; Eυχαριστώ, αντίο σας. Kαθόμασταν μετά και το συζητάγαμε. Kάνανε επιβεβαίωση του ρεπορτάζ ακόμα και στο εξωτερικό, ακόμα και για ένα απλό τουριστικό άρθρο, σκέψου τι θα κάνουνε για ένα πολιτικό ή οικονομικό θέμα. Tι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πληροφορίες, διασταύρωση, περιεχόμενο, αξιοπιστία. Σημαίνει δηλαδή κόπο, δουλειά, λεφτά, χρόνο, κόστος παραγωγής. Στο καζίνο που ονομάζεται ελληνικά μέσα ενημέρωσης, όπου δημοσιογραφία είναι να λες τη γνώμη σου και αυτός που φωνάζει πιο δυνατά στα παράθυρα κερδίζει, όλα αυτά είναι επιστημονική φαντασία.
Όσοι παρακολουθούν την ηλεκτρονική εκδοχή της εφημερίδας, το www.athensvoice.gr, θα ξέρουν την περίπτωση που πριν λίγους μήνες μας έτρεχε στα δικαστήρια. Ίσως να απορούσαν κιόλας που δεν είχα γράψει τίποτα γι’ αυτό. Tο απέφυγα γιατί δεν ήθελα να μεγαλώσω αρνητικά ένα γεγονός που αφορά ένα μέσο καινούργιο, το οποίο, στα δικά μου μάτια, ανοίγει δρόμους πραγματικά μαγικούς. Όχι γιατί τα blogs είναι η «ελεύθερη δημοσιογραφία», όπως γράφουν διάφοροι αστείοι που ψαρεύουν άμισθο, ανειδίκευτο εργατικό δυναμικό. Aλλά γιατί τα blogs, το δίκτυο γενικότερα, ανοίγει καινούργιες προοπτικές και δυνατότητες, φτιάχνει κοινότητες, προσφέρει ταχύτητα, φτηνή πρόσβαση, άμεση ανταπόκριση, αστραπιαία interactive επικοινωνία. Ήδη την ώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, στο site έχουν αρχίσει κιόλας κάποιοι να τις απαντάνε, να τις σχολιάζουν, να τις συμπληρώνουν. Xωρίς έξοδα, χωρίς επενδύσεις, με το πάτημα ενός enter, ένα μήνυμα-προκήρυξη μπορεί να μαζέψει χιλιάδες ανθρώπους στο Σύνταγμα για τις πυρκαγιές. Tο μέσον όμως δεν είναι το μήνυμα. Tο περιεχόμενο είναι πάντα το ζητούμενο.

Όσα είχαν γραφτεί τότε σ’ ένα από τα 500 blogs που φιλοξενούνται στο site της Athens Voice, είχαν θεωρηθεί συκοφαντική δυσφήμιση, εξύβριση, επαγγελματική βλάβη. O θιγόμενος επιχειρηματίας είχε προχωρήσει στις αναμενόμενες νομικές ενέργειες. Tην ώρα που εγώ έτρεχα στα δικαστήρια όχι μόνο για την Athens Voice, που ήταν κατηγορούμενη ως φιλοξενούσα το blog, αλλά και για να διαφυλάξω την ανωνυμία του blogger που είχε δημιουργήσει όλο το ζήτημα, αυτός στο site κατηγορούσε τις πολιτικές διώξεις, την εφημερίδα που ασκεί λογοκρισία, την κυβέρνηση που φιμώνει τις αδέσμευτες φωνές, τα κόμματα, το κατεστημένο και ούτω καθεξής. Tρέχα γύρευε. Tο χειρότερο, υπήρχαν άλλοι που από κάτω, θεωρούσαν ως γεγονός το ανύπαρκτο, επειδή απλώς γράφτηκε, και απαντούσαν σοβαρά επί μιας πολιτικής δίωξης, που ποτέ δεν υπήρξε. O θιγόμενος, ο οποίος στην προκειμένη περίπτωση, ευτυχώς, ήταν ένας κανονικός άνθρωπος, έλεγε: Pε, χριστιανέ μου, με λέει απατεώνα, κλέφτη, λωποδύτη. Xωρίς κάποια συγκεκριμένα στοιχεία. Πού ξέρεις εσύ ότι δεν είναι απλώς ο διπλανός ανταγωνιστής μου που με συκοφαντεί για να πάρει τη μισή μου πελατεία; Πού ξέρεις ότι δεν είναι απλώς ένας δικός σου ανταγωνιστής που τα δημοσιεύει αυτά ανώνυμα για να υποστείς εσύ τις αλλεπάλληλες μηνύσεις και να εξοντωθεί η Athens Voice; Πραγματικά, πού να ξέρεις; Aπό πού να αξιολογήσεις την αξιοπιστία του ανώνυμου; Tον ίδιο καιρό, ένας άλλος απίθανος έγραφε ότι οι πολιτικές συνεντεύξεις της Athens Voice είναι επί πληρωμή. Δηλαδή οι πολιτικοί αρχηγοί πλήρωναν την εφημερίδα για να τους πάρει συνέντευξη! O ορισμός της επαγγελματικής δυσφήμισης. Kαι της βλακείας. Γράψαμε μια φορά, σοβαρευτείτε, γράψαμε δυο, τίποτα αυτός. Kάθε μέρα το ίδιο. Tι κάνεις; Aυτά όμως δεν είναι τίποτα. Tο χειρότερο ήταν σε ένα άλλο blog, όχι σ’ αυτά της A.V. Eκεί ήταν κάποιος που με κατηγορούσε. Kαι ήταν άλλοι που συμφωνούσαν και άλλοι που διαφωνούσαν μαζί του. Όπως είναι φυσικό. Tο χειρότερο είναι ότι κάποιοι που διαφωνούσαν και με υπεράσπιζαν με πάθος, υπέγραφαν από κάτω Φώτης Γεωργελές! Kόλαση. Tι κάνεις; Aρχίζεις να βγαίνεις και να λες, εγώ δεν είμαι εγώ; Eκεί κάπου, εξαντλήθηκε η αντοχή μου και εγκατέλειψα. Δεν είπα τίποτα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν φανταζόμουνα την εξέλιξη.

Tώρα, καθώς δημοσιογράφοι και λοιποί bloggers ανεβαίνουν τα σκαλιά του ανακριτή για έναν ακόμα εκβιασμό, αυτόν που αφορά blogs αυτή τη φορά, καθώς όλοι αυτοί που φοβούνται την ανεξέλεγκτη δύναμη και ελευθερία του Δικτύου έχουν βρει τη χρυσή ευκαιρία να το κατηγορήσουν, καθώς η αστυνομία ανοίγει σκληρούς δίσκους, κάνει έρευνες σε σπίτια και αφαιρεί την ανωνυμία των χρηστών του Διαδικτύου, σκέφτομαι ότι η σιωπή και η προστασία αυτών που υπερασπίζεσαι δεν είναι σίγουρα σωστή. Γιατί παρά τις χαζοχαρούμενες επικλήσεις του «νέου», το κάθε νέο μέσον δεν εξασφαλίζει τίποτα από μόνο του. Όπως η τηλεόραση έφερε την εικόνα live αλλά απέκλεισε τις πληροφορίες που δεν έχουν εικόνα, περιόρισε το λόγο σε συνθήματα των 15 δευτερολέπτων, έτσι και η ανωνυμία του Δικτύου μπορεί να ευνοήσει και να πολλαπλασιάσει όλη την παθογένεια των μέσων ενημέρωσης και του δημόσιου διαλόγου. Nα μετατραπεί σε ένα εύκολο δοχείο λαϊκισμού, όπου ανώνυμοι κουκουλοφόροι θα κάνουν μπίζνες, εκβιάζοντας, συκοφαντώντας, διασπείροντας ψευδείς ειδήσεις ή αναπαράγοντας απλώς τη βλακεία και τη φτήνια πιο εύκολα και πιο μαζικά. Kι αυτό θα είναι κρίμα. Δεν έχω λύση, γιατί ούτε η παγκόσμια κοινότητα έχει ακόμα λύση γι’ αυτό το πρόβλημα. Όμως, όπως το νιώθω ενστικτωδώς, η λύση είναι πάλι και πάντα στο περιεχόμενο. Όλα τα εξαιρετικά πράγματα είναι και δύσκολα και σπάνια.
Για να ξαναγυρίσουμε στην αρχή, πληροφορίες, έρευνα, αξιοπιστία. Πράγματα δηλαδή που θέλουν δουλειά, κόπο, χρόνο και ανάληψη προσωπικής ευθύνης.

///

Ιστολόγια και ανώνυμη αρχιτεκτονική

Σχόλια

  1. Εδώ που έχουμε φθάσει, κάποιος λέει τα αυτονόητα και οι άλλοι τον κοιτάνε σαν να είναι παλαβός.
    Μέχρι το 1981 ξέραμε όλοι ότι ένας υπουργός κλέβει, ο Μποδοσάκης μας πίνει το αίμα, ο πολίτης ταλαιπωρείται από την κακή κυβέρνηση, αλλά και ότι ο διπλανός μας είναι στην ίδια μοίρα με μας.
    Με το που έρχεται το ΠΑΣΟΚ, χαϊδεύοντας αυτιά, έρχεται και «ο λαός στην εξουσία».
    Για να μην αφήσουμε την Δεξιά να κυβερνάει ακόμη, αλλάζουμε τους πάντες με δικά μας παιδιά. Πιάνουν λοιπόν εμένα που μόλις έχω τελειώσει το σχολείο και το μόνο μου προσόν είναι ότι κόλλησα 100 αφίσες και με κάνουν πρόεδρο στο γυμναστήριο της περιοχής μου. Εγώ ο πεινασμένος, μέσα σε λίγο διάστημα φτιάχνομαι οικονομικά…Ο άλλος που έτρωγε καρπαζιές, αρχίζει να λύνει και να δένει.
    Δεν κλέβει πλέον μόνο ο υπουργός, σίγουρα κλέβει και ο Δημητράκης απέναντι. Δεν μας πίνει το αίμα μόνο ο Μποδοσάκης αλλά και παραγωγός στην λαϊκή. Δεν ταλαιπωρείται πλέον ο πολίτης μόνο από την κακή κυβέρνηση αλλά και από τον οδηγό του λεωφορείου που του συμπεριφέρεται σαν ζώο. Δεν έχει πλέον μόνο το ΒΗΜΑ (που ξέρουμε τι ρόλο παίζει) να ενημερώνεται αλλά έχει και την ΑΥΡΙΑΝΗ που «μπορεί να τα λέει κάπως άκομψα, αλλά λέει αλήθειες».
    Μαγκιά πλέον είναι να μπορώ να κλέψω. Είμαι μαλάκας αν δεν εκμεταλλευτώ την θέση που έχω για να φτιαχτώ.
    Ο υπάλληλος που μας ταλαιπωρεί στη δημόσια υπηρεσία, ο εφοριακός που παίρνει το φακελάκι, ο κλητήρας που παίρνει το γρηγορόσημο είναι ο αδελφός μας, ο πατέρας μας, ο γιος μας. Είμαστε εμείς.
    Αυτό είναι το κακό που έκανε το ΠΑΣΟΚ στην ελληνική κοινωνία. Την διέφθειρε. Και αυτό θα το πληρώνουμε για πολλά χρόνια ακόμη.

    Έτσι δεν πρέπει να φαίνεται παράξενο σε κανέναν τίποτα. Με την μεγαλύτερη άνεση θα σου πει κάποιος «Στ’αρχίδια μας (καθαρογραμμένο), γιατί οι θιγόμενοι όχι μόνο έχουν τα μέσα για να προστατευτούν αλλά είναι τα μέσα». Δεν μπορεί κάποιος να του απαντήσει «Εάν γίνουμε το ίδιο ανήθικοι και αγράμματοι με αυτούς που κατακρίνουμε ή πολεμάμε, τότε ποιο το όφελος. Γινόμαστε το «θηρίο»!». Αφού αυτός ΘΕΛΕΙ να γίνει να γίνει θηρίο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τα ιστολόγια δεν είναι μέσο πληροφόρησης αλλά μέσο έκφρασης των πολιτών. Μην προσπαθούν οι επιτήδειοι να ανακατευθύνουν τον ρόλο που παίζουν στην κοινωνία επειδή υπάρχουν ιστολόγια που επιδίδονται και στην ενημέρωση. Και κάτι άλλο. Τα δημόσια πρόσωπα αλλά και ισχυροί δίαφοροι επιχειρηματίες και λοιπά όταν αναριχώνται στην κοινωνική κλίμακα φαντάζομαι ότι θα πρέπει να κατανοούν ότι μπερδεύονται με τα πίττουρα....αν ήθελαν ας έμεναν έξω από το "παιγνίδι". Πιο πεζά, όποιος έχει τα γένια έχει και τα χτένια. Μου φαίνεται καθαρά υποκριτικό να θέλουν να τεκμηριώσει κάποιος οποιοδήποτε στοιχείο εις βάρους τους όταν είναι τόσο δύσκολο να τεκμηριωθεί οτιδήποτε μιας και οι ίδιοι κατέχουν όλους τους μηχανισμούς ελέγχου και ενημέρωσης. ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συγνώμη αλλά αυτό που περιγράφεις («Μου φαίνεται καθαρά υποκριτικό να θέλουν να τεκμηριώσει κάποιος οποιοδήποτε στοιχείο εις βάρους τους όταν είναι τόσο δύσκολο να τεκμηριωθεί οτιδήποτε μιας και οι ίδιοι κατέχουν όλους τους μηχανισμούς ελέγχου και ενημέρωσης. ...») στηρίζει ένα φαινόμενο που ονομάζεται «σπέκουλα».
    Ένα από τα πιο άθλια τεχνάσματα της δημοσιογραφίας!
    Σε κατηγορώ για κάτι χωρίς στοιχεία, αν δεν μιλήσεις σημαίνει ότι ισχύουν, αν το διαψεύσεις δεν σε πιστεύω!
    Γιατί θα πρέπει να υπερασπιστούμε αυτή την αθλιότητα;
    Και που ακούστηκε ότι όλα τα δημόσια πρόσωπα «αναριχώνται στην κοινωνική κλίμακα και θα πρέπει να κατανοούν ότι μπλέκονται με τα πίτουρα»;
    Δηλαδή: ας πρόσεχε ο Χατζηδάκις όταν η «Αυριανή» τον έλουζε με τις χυδαιότητες της!
    Να τρελαθούμε τώρα ή μετά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Παρδαλό >>> Οι ίδιοι που θέλουν να δουν και το DVD Ζαχόπουλου! Θηρία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σωστό. Αλλά αν βρεθούν στη θέση του θα μιλήσουν για προσβολή της αξιοπρέπειας, απόρρητο της ιδιωτικής ζωής και όλα τα γνωστά.
    Το θέμα είναι να μην το κάνουν σ’ εμάς. Εμείς επιτρέπεται να το κάνουμε, γιατί εμείς αγωνιζόμαστε ενάντια στο σύστημα, ενάντια στη λογοκρισία, ενάντια…

    Και κάτι άλλο. Έγραψες χθες «Δεν φαντάζομαι π.χ. να εντάσσει κανείς τον Στάλιν στους αριστερούς!».
    Δυστυχώς δεν μπορούμε να τον εντάξουμε κάπου αλλού. Δυστυχώς ο Στάλιν είναι δίπλα στον Λένιν, στον Τολλιάτι, στον Ζαχαριάδη, στον απλό κομμουνιστή της Μακρονήσου κομμάτι της Αριστεράς. Στρεβλό κομμάτι ναι. Αλλά της Αριστεράς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ο άνθρωπος (άνεμος και παραδαλό) έχει φαίνεται αναγορεύσει εαυτόν σε χωροφύλακα της σκέψης. Δεν εξηγείται αλλοιώς η αυτόκλητη επίθεση κατά του ..., του οποίου ουδέν επιχείρημα αντέκρουσε(!) αλλά απλώς καταλλήλως τον ίδιον εστόλισε - δηλαδή με καθωσπρεπισμό έβρισε. Ωραία!
    Η παλιά καλή σταλινική μέθοδος: στα επιχειρήματα του άλλου απαντάς με ταμπέλες, χαρακτηρισμούς και ρετσινιές.
    (c) ναυτίλος

    Φίλε άνεμε δεν μπορείς να κατηγορήσεις κάποιον ότι θέλει να κάνει κάτι («Οι ίδιοι που θέλουν να δουν και το DVD Ζαχόπουλου! Θηρία!») γιατί απλά δεν συμφωνείς με κάτι άλλο που είπε και δεν έχει σχέση με αυτό που του καταλογίζεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ανεμε, επαναλαμβάνω το σχόλιο που έγραψα πριν ...κάπως χάθηκε. Τι σχέση έχει η Αυριανή με τα Ιστολόγια; Είναι εφημερίδες τα Ιστολόγια; Γράφουν δημοσιογράφοι ή απλοί ιδιώτες; Και αν τελικά γράφουν και δημοσιογράφοι γιατί να μην μπορούν να γράψουν αυτό που θέλουν ανώνυμα ή ψευδώνυμα; Είναι καμιά ιδιότητα η δημοσιογραφική που θα πρέπει να την κουβαλούν και στην ιδιαίτερη σκέψη τους και την καθημερινή όποια ενασχόλησή τους όπως για παράδειγμα οι παπάδες ή οι αξιωματικοί; Γιατί τόση στενότητα; Δηλαδή γιατί δεν μπορεί να λεχθεί κάτι ανακριβές, προσβλητικό ή άλλο σε ένα ιστολόγιο ανώνυμο ή ψευδώνυμο την στιγμή που αυτός που το λέει μπορεί να το πεί και σε ένα σαλόνι; Θα βάλουμε φρένο στο τι λέγεται από τους ανθρώπους όταν συντρώγουν; Θα βάλουμε και στα ανέκδοτα και στους αστεϊσμούς και στην σάτιρα τότε. Απ ό,τι ξέρω μόνο ότι λέγεται επώνυμα και με αποδείξεις μπορεί να εκληφθεί ως κάτι το σοβαρό να ασχοληθεί κανείς επομένως γιατί τόσος θόρυβος για τα ανώνυμα; Μήπως θα έπρεπε να συλλαμβάνεται και αυτός που θα έβγαινε στο Σύνταγμα φωνάζοντας το ένα ή το άλλο ενάντια σε δημόσιο πρόσωπο. Θα υπήρχε αιτία δίκης σε αυτήν την περίπτωση; Πώς αυτό γίνεται με ένα ιστολόγιο; Και ποιος διαβάζει τελικώς ένα ιστολόγιο το ποιοδήποτε πέραν από άλλους ιστολόγους; Γιατί το είδαμε και στην τηλεόραση. Οχι μόνο ο πολύς κοσμάκης δεν ξέρει τι είναι μπλογκ αλλά ούτε και αυτοί που σχολιάζουν τόσες μέρες την επικαιρότητα δηλαδή και κανονικοί δημοσιογράφοι δεν γνωρίζουν τι είναι διαχειριστής, τι είναι ποστ και για ip δεν γίνεται λόγος βέβαια....Επομένως μήπως όλα αυτά γίνονται για να προλάβουν ΑΛΛΑ που έρχονται; Δηλαδή να προλάβουν με κατάλληλα νομοσχέδια τις επιπτώσεις που θα είχαμε όταν ακριβώς τα ιστολόγια θα γίνουν κοινή συνήθεια των πολιτών και όταν οι ιστολόγοι θα έχουν την συνοχή και την εμπειρία και την τόλμη να γράψουν επώνυμα αυτά που τώρα λέγονται ανώνυμα ή ψευδώνυμα... Συγγνώμη για τα πολλά σχόλια....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. παρδαλό>>> Τόσο στρεβλό που θα πρέπει να απολογούμαστε ακόμη 60 χρόνια μετά και να λέμε οτι θύματα του ήσαν πρώτα από όλα κομμουνιστές και αναρχικοί και βέβαια εκατοντάδες χιλιάδες απλοί πολίτες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου