Aκραία ψυχικά φαινόμενα


Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΡΟΠΟΥΛΗ

Μια δόση ηθικολογίας είναι αναγκαία, το κατανοώ. Σύμφωνα με την αρχή του Αρχιμήδους μάλιστα, εκτοπίζει ίσον όγκο πολιτικής ανάλυσης (και διπλάσιον όγκο χιούμορ). Αλλά οι προϋποθέσεις της ηθικολογίας (που είναι η φόδρα του λαϊκισμού), αυτό το ιδανικό κοκτέιλ μονιμοποιημένης ευαισθησίας και αέναης έκπληξης, μου φαίνονται απρόσιτες. Κι έτσι, όπως το έθετε ο Παύλος -που ήταν ο κατ' εξοχήν πνευματικός άνθρωπος, τόσο ώστε πότε πότε ανερχόταν ώς τον τρίτο ουρανό και τον μάζευε ο Βαρνάβας με την καλούμπα- μέσω αυτής της αδυναμίας μου βρίσκω επιτέλους τη δύναμη να καταλάβω πόσο δύσκολο και ξεχωριστό είναι να είσαι «πνευματικός άνθρωπος»: είναι σαν να προσπαθείς να πάθεις Αλτσχάιμερ...

Σχόλια

  1. Ειναι τοτε που βιωνεις την μεγαλη μοναξια. Τη δυναμη της φουσκοθαλλασιας μεσα στην ψυχη σου. Κι εσυ τι εισαι τοτε αν οχι ενα καρυδοτσουφλο στο πελαγος?

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου