Τι είναι αριστερά;

ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΔΗΜΟΥ
ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ

Επειδή οι λέξεις φθείρονται από την πολλή χρήση - ας επιχειρήσω μία ανανέωση των όρων Αριστερά - Δεξιά.

Οι πρώτοι αριστεροί ήταν αστοί. Εκείνοι ήταν τότε οι επαναστάτες. Η Αριστερά γεννήθηκε στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση, πριν την Επανάσταση, όταν οι αριστοκράτες και ο Κλήρος πήραν τα δεξιά έδρανα και οι αστοί τα αριστερά.

Που ουσιαστικά σημαίνει πως από την αρχή αριστεροί ήταν εκείνοι που ήθελαν να αλλάξουν τα πράγματα, ενώ δεξιοί όσοι επέλεγαν τη συντήρηση. Και σήμερα αυτό είναι για μένα το κριτήριο. Χαμογελάω όταν μερικές φορές βλέπω τη Δεξιά να επιχειρεί μεταρρυθμίσεις και την Αριστερά να γαντζώνεται στο υπάρχον...

Πριν χρόνια έγραφα: Πρώτο χαρακτηριστικό του αριστερού είναι η αναζήτηση και δεύτερο η βούληση για ανατροπή. Βέβαια, εφόσον ψάχνει, δεν αποδέχεται δόγματα, τσιτάτα, ιδεολογίες, έτοιμες λύσεις. (Αυτά ανήκουν στους συντηρητικούς.) Είναι ανοιχτός σε όλες τις σκέψεις. Σαν τον επιστήμονα μελετάει, δοκιμάζει, αναθεωρεί. Αποδέχεται το λάθος.

Από αυτό προκύπτει ότι, αντίθετα με την καθιερωμένη άποψη, η Αριστερά δεν είναι ιδεολογία - είναι στάση ζωής. Ανησυχία και ευαισθησία. Αυτός που πιστεύει σε μία ιδεολογία (ακόμα και στο μαρξισμό) δύσκολα μπορεί να είναι αριστερός. Γιατί ο αγώνας του αποσκοπεί περισσότερο στην επικράτηση της ιδεολογίας του και λιγότερο στην απελευθέρωση και την ευτυχία των ανθρώπων.

Ο πραγματικός αριστερός δεν πιστεύει σε δόγματα αλλά σε αξίες. Πιστεύει στην ελευθερία. Στην αλήθεια. Στη δικαιοσύνη. Σίγουρα ενδιαφέρεται για ισότητα - αλλά ισότητα με ελευθερία. (Αν χαθεί η ελευθερία, η ισότητα γίνεται ισότητα φυλακής.) Μόνο η ελευθερία οδηγεί στην ουσιαστική ισότητα. Διότι εμπεριέχει και την ελευθερία από διακρίσεις.

Αλλά εγώ θα έθετα στην κορυφή των αξιών την έννοια αξιοπρέπεια. Κι ας μοιάζει «αστική». Το να δώσεις σε κάθε άνθρωπο αξιοπρέπεια σε κάθε στιγμή - να ο δικός μου ορισμός της Αριστεράς.

Δεν είναι τυχαίο ότι το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια είναι το πρώτο στη Χάρτα Ανθρώπινων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ...

Σχόλια

  1. Αυτό το άρθρο πώς σου φαίνεται; Στέκει θεωρητικά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μου άρεσε κι εμένα αυτό το άρθρο του Ν.Δ. στη LIFO, αλλά έχω μία απορρία: τι σημαίνει να δώσεις αξιοπρέπεια; (Θεός είσαι;) Ποιός να τη δώσει, το κράτος; Ο καθένας είναι άξιος να την έχει την αξιοπρέπεια από μόνος του. (Το από μόνος του δεν το εννοώ σαν αστικό ατωμισμό.
    Και άλλη μία ένσταση: Ο αριστερός δεν "πιστεύει" στον μαρξισμό αλλά σκέφτεται διαλεκτικά που είναι η ουσία του μαρξισμού που δεν κατανοήθηκε όμως ακόμα ευραίως, ως καθόλου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ωραίο το άρθρο αλλά παλαιότερα που σχολίαζα στο μπλογκ του ορισμένες απαντήσεις του ήταν πολύ αλαζονικές. Επειδή μιλά για στάση ζωής το αναφέρω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αθήναιος>>> Και βέβαια στέκει! Οπως και στέκει και ιστορικά! (Δεν φαντάζομαι π.χ. να εντάσσει κανείς τον Στάλιν στους αριστερούς!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Από μια άποψη πρέπει κάποιοι από εμάς να είμαστε χαρούμενοι που Αριστερά δεν έχει καταφέρει να χρεώσει το Στάλιν στη Δεξιά. Πάλι καλά!

    Η προσέγγιση ενός πολιτικού χώρου με τέτοια κριτήρια, μάλλον θρησκευτική μου κάνει και αδικεί και την Αριστερά γιατι την περιγράφει ως ενα ηθικοπλαστικό νεφέλωμα και όχι ως μια πολιτική στάση.

    Πολιτική στάση, σημαίνει συντεταγμένα πολιτικά επιχειρήματα.

    Η ιδεολογία -που για τις ανάγκες του παρόντος άρθρου ο κ.Δήμου αποποιείται -είναι κάτι βασικό.

    Ας πούμε η Αριστερά, δεν έχει κέντρο της σκέψης της το άτομο, έχει το λαό, οι Φιλελεύθεροι το αντίθετο. Πάνω σε αυτές τις βασικές αρχές βασίζονται τα πολιτικά επιχειρήματα.

    Σ'ενα κόσμο unisex και metrosexual δεν μου κάνει εντύπωση που το πολιτικό επιχείρημα, η πολιτική άποψη, οι πολιτικές αρχές δαιμονοποιούνται και αντικαθίστανται απο την ηθικολογία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Oι απόψεις του Ν.Δ. στα βασικά τους σημεία είναι γνωστές,από τα βιβλία του και την αρθογραφία.Δεν έχει,νομίζω,τόση αξία να συζητήσουμε περί της θεωρητικής ορθότητας του συγκεκριμένου άρθρου του Ν.Δ..Αν και,στην τρέχουσα χρήση του όρου "μεταρυθμίσεις" απαιτείται,πλέον,πάντα μιά αντιδιαστολή.Επισημαίνω,επί του παρόντος,ότι Θεωρία της Αριστεράς είναι η "Θεωρία τησ Πράξης"(Α.Γράμσι).Άς αποδεχθούμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Παραθέτω ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Α.Giddens "Πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς" (εκδ.Πόλις,1999):
    "Δεξιά σημαίνει πολλά διαφορετικά πράγματα μέσα σε διαφορετικά συμφραζόμενα και χώρες. Αλλά ο κυριότερος τρόπος με τον οποίον χρησιμοποιείται σήμερα ο όρος αναφέρεται στον νεοφιλελευθερισμό, του οποίου οι δεσμοι με τον συντηρητισμό είναι στην καλύτερη περίπτωση ασήμαντοι. Διότι αν ο συντηρητισμός σημαίνει κάτι, αυτό είναι η επιθυμία να συντηρήσει την παράδοση, ως την κληρονομημένη σοφία του παρελθόντος. Ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι συνητηρητικός κατ' αυτή την (αρκετά στοιχειώδη) έννοια. Αντίθετα, εισάγει στο παιχνίδι ριζοσπαστικές διαδικασίες αλλαγής, οι οποίες διεγείρονται από την αδιάκοπη επέκταση των αγορών. Εδώ η δεξιά έχει γίνει ριζοσπαστική, ενώ η αριστερά επιδιώκει να συντηρήσει -
    προσπαθώντας, για παράδειγμα, να προστατεύσει ό,τι έχει απομείνει από το κράτος πρόνοιας.
    Σε μια μετά-παραδοσιακή κοινωνία, η συντήρηση της παράδοσης δεν μπορεί να έχει την έννοια που είχε κάποτε, [...] διότι η παράδοση που υποστηρίζει τον εαυτό της κατά τον παραδοσιακό τρόπο γίνεται φονταμενταλισμός, μια υπερβολικά δογματική σκοπιά [...]. Από την άλλη μεριά, ο νεοφιλελευθερισμός καθίσταται εσωτερικά αντιφατικός. Αφενός είναι εχθρικός προς την παράδοση - και πράγματι οι δυνάμεις του σαρώνουν την παράδοση παντού, ως αποτέλεσμα της προώθησης των δυνάμεων της αγοράς και ενός επιθετικόυ ατομικισμού. Αφετέρου, εξαρτάται από τη διατήρηση της παράδοσης για τη νομιμότητά του και την προσκόλληση στον συντηρητισμό -στις περιοχές του έθνους, της θρησκείας, του φύλου, της οικογένειας."

    Κατα συνέπεια, αν δεχτούμε τη θέση το Giddens, η δεξιά, με την έννοια του νεοφιλελευθερισμού, μπορει κάλλιστα να συμπορεύεται με την αλλαγή, την αναζήτηση και "τη βούληση για ανατροπή" που ο Ν.Δήμου πιστώνει στην δικής του εκδοχής αριστερά. Ποιός έχει δικαιο; Προφανώς και οι δυό, αφού το κριτίριο της αλλαγής και της εξέλιξης δεν είναι δυνατόν να το χρησιμοποιήσουμε για μανιχαϊστικούς διαχωρισμούς, δεδομένου ότι τόσο ο σοσιαλισμός όσο και ο καπιταλισμός είανι παιδιά του ίδιου πατέρα, του ευρωπαϊκου διαφωτισμού, και πιστέψανε εξίσου στις διακυρήξεις του για την (αναπόφευκτη) πρόοδο της ανθρώπινης κοινωνίας, για την ευεργετική χρήση της επιστήμης και της τεχνολογίας στην εξέλιξη του ανθρώπου, για την παντοδυναμία του ορθού Λόγου, κλπ. Κατα συνέπεια το κριτήριο αυτό δεν επαρκεί.

    Το δεύτερο κριτήριο κατά το Ν.Δήμου είναι οι ύπαρξη αξιών. Ο αληθινός αριστερός, υποστηρίζει, πιστέυει στην ελευθερία, την ισότητα, τη δικαιοσυνη. Ούτε και τούτο, όμως, εμφανίζεται -στα μάτια μου τουλάχιστον- ασφαλές και επαρκές, αφού και ο νεοφιλελευθερισμός ομνύει σ' άυτές (ελέυθερες απορρυθμισμένες αγορές, δίκαιες και ίσότιμες ευκαιρίες για επαγγελματική δραστηρίοτητα, κλπ.) καθώς και ένα μεγάλο κομμάτι της αριστεράς, από την καθ' υμας ανανεωτική αριστερά έως την ευρωπαϊκη σοσιαλδημοκρατία.

    Ένα τρίτο κριτήριο που θέτει ο κ. Δήμου είναι η έννοια της αξιοπρέπειας (υποθέτω, δηλ., ως προς την ύπαρξη της ή όχι) και η έννοια της ιδεολογίας. Προσωπικά πιστεύω ότι ούτε η αξιοπρέπεια διευκολύνει την, σχηματική έτσι κι αλλιώς, διάκριση, αφού οι αξίες και οι αρχές που δομούν την εικόνα μας για τον εαυτό μας και τον αυτοσεβασμό είναι κατά ένα μέρος προϊόν κοινωνικών συμβάσεων (άρα υποκείμενες σε αλλαγές μέσα στο χρόνο και τις κοινωνίες) κι όχι ακλόνητες νόρμες και αδιασάλευτα θέσφατα. Άλλωστε σε αντίθετη περίπτωση, οι αρχές που θα δομούσαν μια ακλόνητη εικόνα αξιοπρέπειας μπορεί να προσέγγιζαν το δόγμα, κάτι που ο Ν.Δήμου απορρίπτει. Σε ό,τι αφορά δε την ιδεολογία, πιστεύω ότι άλλο πράγμα είναι ο τυφλός, "ταϊσμένος" τρόπος σκέψης, φουσκομένος με τσιτάτα και "στεγανά" ιδεών, ένα ολίσθημα όπου προφανώς κάθε ιδεολογία κινδυνεύει να εκπέσει, κι άλλο πράγμα είναι μια ιεράρχηση αξιών και αρχών με δομημένο και αναστοχαστικό (εδώ είναι το κλειδί!) τρόπο που οδηγεί σε συγκροτημένη σκέψη και σφαιρική θεώρηση.
    Με τα παραπάνω δε θέλω, ούτε μπορώ (ειλικρινά ξεπερνα τις διανοητικές μου δυνατότητες)να ορίσω εγώ, σε αντιδιαστολή με το Νίκο Δήμου, τι είναι αριστερός και τι δεξιός. Μολονότι υποστηρίζω ότι οι διαχωρισμοί αυτοί δεν είναι ξεπερασμένοι και συνεπώς μπορούν να επαναπροσδιορισθούν, αντί της εύκολης λύσης του "τέλους της ιστορίας" και των ιδεολογιών. Ήθελα μόνο να αφήσω κάποιους προβληματισμούς σχετικά με τους κατ' ανάγκην σχηματικούς ορισμούς του καλού διανοητή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Μην αγχωνεστε και πολυ με τον ορισμο της αριστερας.Ψαξτε στα σωψυχα σας ανθρωποι.Καπου εκει θα τον βρειτε.

    Πρεπει να γινουμε η αλλαγη που θελουμε ειχε πει ο πατερας Μαχατμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Είναι από τις λίγες φορές που θα συμφωνήσω με τον Αθήναιο, με τον οποίο μας χωρίζει μεγάλη ιδεολογική απόσταση. Είναι να μιλάμε με όρους νεωτερικούς (δίπολο Αριστεράς - Δεξιάς) και να αναδεικνύουμε αρχές μεσαιωνικές, όπως η αξιοπρέπεια; Η αξιοπρέπεια (ή τιμή) ήταν λόγος για κάλεσμα σε μονομαχία στα μεσαιωνικά χρόνια και αιτία δολοφονίας σε θρησκόληπτες περιοχές και θρησκόληπτους πληθυσμούς. Μέγα ατόπημα για έναν διαβασμένο πολίτη, όπως ο κ. Δήμου.

    Όσο για την έννοια της Αριστεράς, είναι κι αυτή μία δυναμική έννοια στην ιστορική της πορεία. Το τί είναι Αριστερά σήμερα, είναι ζήτημα όχι προσωπικής ανάγνωσης του κόσμου, αλλά και θέμα ιστορικής συγκυρίας. Για να κάνουμε πολιτική ανάλυση, δεν μπορούμε να θέσουμε τις πολιτικές έννοιες εκτός κοινωνικο-οικονομικο-ιστορικού πλαισίου. Στο πρώτο μισό του 18ου αιώνα το ποσοστό ανθρώπων που περίμενε να κάνει ιδανικό καιρό για τη σοδειά, ώστε να μην πεθάνει από την πείνα ήταν κατά πολύ μεγαλύτερο από αυτό της δεκαετίας του 1960. Αυτό σημαίνει πρόοδος. Το ότι σήμερα ενώ έχει αυξηθεί απίστευτα η παραγωγή από τη δεκαετία του '60 και τα παραγόμενα προϊόντα σκεπάζονται στις χωματερές από τόνους χώματος και όχι μόνο καταστρέφουν το υπέδαφος της περιοχής, αλλά - το σημαντικότερο - ενώ υπάρχουν τα μέσα για την μεταφορά και τη σίτιση υποσιτιζόμενων πολτιών αυτού του κόσμου, αυτό δεν γίνεται για οικονομικούς (κατ' εμέ οικονομικίστικους και σε απλή γλώσσα μοβόρικους) λόγους, αυτό κάνει την εποχή μας, τα τελευταία 50 χρόνια περίπου, περίοδο οπισθοδρόμησης της ιστορίας. Και η εποχή μας είναι αντιδραστική, δηλαδή Δεξιά. Το να θέλεις να πας με τα νερά της εποχής και να συνεχίσεις με εντονότερους ρυθμούς στα ίδια μονοπάτια είναι όχι Αριστερό, αλλά ακροδεξιό, κοινωνικά μιλώντας.

    Αλλαγή είναι να αρχίσεις να μιλάς με τον διπλανό σου, με τον οποίο ακόμα βρίζεσαι, αλλαγή όμως είναι να πάρεις το δίκανο και να τον πυροβολήσεις. Η αλλαγή από μόνη της δε σημαίνει απολύτως τίποτα ως έννοια.

    Συνεπώς, κ. Δήμου, γράφετε πιο προσεκτικά την άλλη φορά. Αδικείτε τον εαυτό σας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. O Νικόδημος ξέχασε για μία ακόμη φορά την Τρίτη Τάξη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Καταλαβαίνω το πνεύμα του Ν.Δ. , αν και μού διέφευγε πως ήταν αριστερός. Οι πρώτοι αριστεροί ήταν όντως αστοί, έγιναν όμως πολύ γρήγορα δεξιοί, όταν οι πρώτοι δεξιοί έχασαν τα κεφάλια τους (οι απρόσεχτοι), κι αυ΄το επαναλήφθηκε δυό τρεις φορές κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Ξέχασε να μάς τα πει αυτά ο ΝΔ. ¨Αρα οι όροι είναι όντως πολύ σχετικοί, όπως ορθά επισημαίνει ο Lardigos.

    Σήμερα λοιπόν κα εδώ, τί σημαίνει ο όρος; Εδώ θα συμφωνήσω με τον ΝΔ- η λέξη κλειδί είναι ηγ λέξη ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ. Ο δεξιός (νεοφιλελεύθερος - αστός - συντηρητικός - ή ό,τι άλλο δε με νοιάζει, μπορείνα είναι και εργάτης και αγρότης και άνεργος) είναι εκείνος που βάζει το συμφέρον πάνω από την αξιοπρέπεια. Ο Αριστε΄ρος είναι εκείνος που βάζει την αξιοπρέπια πάνω από το συμφέρον. Διευκρίνιση: Αξιοπρέπεια εννοώ την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. ΤΟΣΟ ΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΗ ΜΑΣ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΤΩΝ "ΑΛΛΩΝ"...

    Και για να το κάνω ακόμα πιό λιανά, ο αληθινός Αριστερός δεν καταδέχεται να ζει ο ίδιος με "αξιοπρέπεια" όταν δίπλα του βασιλεύει η εξαθλίωση. Ο νέο-φιλελεύθερος, αντίθετα, δεν έχει κανένα πρόβλημα πάνω σ αυτό- κοιτάζει τους κουρελήδες της Παγκόσμιας Ελεύθερης Οικονομίας και λέει "ας πρόσεχαν".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Αθήναιος >>>
    «Από μια άποψη πρέπει κάποιοι από εμάς να είμαστε χαρούμενοι που Αριστερά δεν έχει καταφέρει να χρεώσει το Στάλιν στη Δεξιά. Πάλι καλά!»
    Όχι ότι δεν μπορούν να υπάρξουν και πολιτικά και ιστορικά (πόσες χιλιάδες κομμουνιστές εξόντωσε, για παράδειγμα) και …ψυχολογικά επιχειρήματα ως προς αυτό…
    Αλλά νομίζω ότι έχει κριθεί επαρκέστατα!
    « Η προσέγγιση ενός πολιτικού χώρου με τέτοια κριτήρια, μάλλον θρησκευτική μου κάνει και αδικεί και την Αριστερά γιατι την περιγράφει ως ενα ηθικοπλαστικό νεφέλωμα και όχι ως μια πολιτική στάση.»
    Οι όροι «ηθική στάση», «στάση ζωής», «αξιοπρέπεια» είναι θρησκευτικής προέλευσης; Φαντάζομαι ότι «ο σκοπός που αγιάζει τα μέσα», ο «αριβισμός», το «σούι τζένερις» είναι αντι-σκοταδιστικοί όροι! Όπως και το «ο,τι φάμε, ο,τι πιούμε και ο,τι αρπάξει ο κώλος μας»! Ή όχι;

    »Πολιτική στάση, σημαίνει συντεταγμένα πολιτικά επιχειρήματα»
    …άνευ ηθικής όμως! Και χωρίς αρχές και αξίες;

    »Η ιδεολογία -που για τις ανάγκες του παρόντος άρθρου ο κ.Δήμου αποποιείται -είναι κάτι βασικό.»
    Δεν νομίζω ότι αποποιείται την ιδεολογία του ο Ν.Δ. Ισα-ίσα την υπερασπίζεται…

    »Ας πούμε η Αριστερά, δεν έχει κέντρο της σκέψης της το άτομο, έχει το λαό, οι Φιλελεύθεροι το αντίθετο. Πάνω σε αυτές τις βασικές αρχές βασίζονται τα πολιτικά επιχειρήματα.»
    «Ας πούμε»;;; Πώς να πούμε κάτι τόσο λαθεμένο;
    Οι Φιλελεύθεροι έχει κέντρο της σκέψης της την Αγορά και το Κέρδος πάνω από τον άνθρωπο, πάνω από το λαό, πάνω από την κοινότητα, πάνω από όλα. Με πραγματικά «θρησκευτικό» τρόπο!

    »Σ'ενα κόσμο unisex και metrosexual δεν μου κάνει εντύπωση που το πολιτικό επιχείρημα, η πολιτική άποψη, οι πολιτικές αρχές δαιμονοποιούνται και αντικαθίστανται απο την ηθικολογία.»
    Να μη σου κάνει καμιά εντύπωση. Αυτός είναι ο φιλελεύθερος, καπιταλιστικός κόσμος! Ενας διαστροφικός κόσμος όπου αν κάποιος τολμήσει να εκφράσει μια άλλη άποψη χαρακτηρίζεται «προδότης της ιδεολογίας του», «καιροσκόπος», «ηθικολόγος».

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Στέκω καί στέκομαι μέ προσοχή καί περιέργεια μπροστά στήν άποψη, στήν προσπάθεια νά ταυτιστεί η Αριστερά μέ τό Καλό καί η Δεξιά νά δαιμονοποιηθεί.

    Εκτός όλων αυτών ξεχνάμε ότι Δεξιά δέν είναι μόνο (ή καί χωρίς τό "μόνο") η αποθέωση τού καπιταλισμού αλλά καί άλλοι παράγοντες οι οποίοι ξεφεύγουν από υλιστικά επίπεδα.

    Βεβαίως πολλοί αριστεροί έχουν χτίσει μέσα τους αυτήν τήν ιδεαλιστική πίστη: Ξεκινούν μέ μιά καλοπροαίρετη πίστη σέ ένα κάποιο Καλό, τό ονομάζουν Αριστερά καί αποκλείουν κάθε άλλη θεώρηση τής πραγματικότητας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Συμφωνώ με τον Μαύρο Γάτο στο ότι οι μετριοπαθείς προοδευτικοί, σε μια πάλη των τάξεων, πληρώνουν κυριολεκτικά σαν δίδακτρα στους ριζοσπάστες "εκπαιδευτικούς" ... τα κεφάλια τους.

    Ο κ. Νίκος Δήμου μπορεί να σπούδασε στην Γερμανία, να έχει διδακτορικό στην φιλοσοφία, αργότερα να θησαύρισε με την διαφήμιση σε χαλεπούς καιρούς, και να παρήγαγε τον μεγαλύτερο παγκοσμίως όγκο βιβλίων αυτοβιογραφίας, αλλά στην Ιστορία έχει μια επιφανειακή γνώση τοματοπολτού σε χολιγουντιανή ταινία θρίλερ.
    Άφθονη ποσότητα και επαρκέστατη για θέαμα, αλλά πάντα μια οπτική απάτη της αλήθειας.

    Σήμερα στην Ελλάδα δεν υπάρχει Αριστερά και Δεξιά αλλά υπάρχει
    μόνο το κεντρικό Συμφέρον.
    Πρώην Αριστεροί γίνονται οι πιο στυγνοί καπιταλιστές και μάλιστα σε διαπλοκή με πρώην Δεξιούς και βασιλοχουντικοί γίνονται πρωταγωνιστές του κοινωνικού αριστουργήματος "όσα παίρνει ο άνεμος" και μας παρουσιάζονται σαν θεωρητικοί αν όχι είδωλα της Αριστεράς.

    Άκης

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου