Ηταν ωραίο το ταξίδι…


…βγαίνω στην Τσιμισκή με τον σάκο στον ώμο, την αποζημίωση στη μέσα τσέπη, μαζί με το ναυτικό μου φυλλάδιο και την ταυτότητα. Με χτυπάει στο πρόσωπο ο Βαρδάρης. Και η ελευθερία. Παγωμένη και αλμυρή όπως πάντα. Συνειδητοποιώ ότι δεν έχω πια λόγο να βιάζομαι. Κάνω τον χρόνο μπαλάκι και τον πετάω στο καλάθι, γωνία Αριστοτέλους κι αρχίζω να θυμάμαι το αύριο, το μετά από δύο, τρία, πέντε χρόνια. Τότε που θα περνάω από το ίδιο σημείο και πάλι βιαστικός και πάλι με χιλιάδες πράγματα στο μυαλό, χιλιάδες σελίδες που πρέπει να γεμίσουν και να στηθούν, χιλιάδες φωτογραφίες που πρέπει να διαλέξω, χιλιάδες λέξεις που πρέπει να γράψω. Να ένα ακόμη σύμπτωμα της ελευθερίας: θυμάσαι το αύριο… Το απολαμβάνω όπως απολαμβάνω τον πυρετό όταν περνάει το 38 μισό. Όταν περνάω απέναντι… Προς τη θάλασσα… Ανοίγω το φερμουάρ στην πλαϊνή θήκη του σάκου μου και βγάζω εκείνο το μεγάλο γκρίζο βότσαλο. Η αρχαία τελετή. Η παιδική λειτουργία. Το χαϊδεύω απαλά και ύστερα το σφίγγω, τα καλοκαίρια που κρύβει μέσα του τρέχουν ανάμεσα στα δάχτυλά μου σαν ζουμιά από μανταρίνι. Είναι ωραία στιγμή αυτή. Το ζυγίζω στο χέρι μου, το πετάω ψηλά το ξαναπιάνω, ένα φιλί και… Μπλουμ! Αυτό ήταν! Ετσι κλείνει ο κύκλος. Ετσι σφραγίζω τη μνήμη με βουλοκέρι και την τοποθετώ δίπλα στις άλλες, στο βάθος της θάλασσας. Θυμάμαι το παιδί που θα το ξαναβρεί κάποτε και θα το χώσει στην τσέπη του…

Ηταν ωραίο το ταξίδι!

Και να που πάλι πατάω στεριά. Χτυπάω τις μπότες μου κάτω. Το ένα πόδι, ύστερα το άλλο. Πονάει το τσιμέντο. Δεν θα το συνηθίσω ποτέ. Ευτυχώς δεν κρατάει πολύ. Γίνεται και πάλι χαρτί, σανίδι, μελάνι, γίνεται πίξελ, γίνεται μολυβιά στο περιθώριο… Προχωράω στην παραλία. Από τη μία η θάλασσα, οι πρώτες σειρές των πολυκατοικιών κρύβουν το παλιό μου καράβι. (Το «παλιό μου καράβι», είδες, πάλι θυμάμαι το αύριο…) Και γίνομαι μικρός, όλο και πιο μικρός και σηκώνω το χέρι να πιάσω το χέρι του παππού μου, του δημοσιογράφου για να διασχίσουμε το πάρκο, όπως κάνουμε κάθε μεσημέρι. Γυρίζουμε σπίτι… «Όταν μεγαλώσω θα γίνω δημοσιογράφος και ναυτικός!». Με κοιτάζει. Χαμογελάει. «Ναι! Θα γίνεις δημοσιογράφος και ναυτικός, σαν τον παππού!…κι αυτούς που βλέπεις πάλι θα τους ξαναδείς!». Γυρίζω το κεφάλι… Τα ναυτόπουλα είναι ανεβασμένα στα ξάρτια!

Θα ξαναβρεθούμε σε ένα επόμενο λιμάνι! Σας το υπόσχομαι! Θυμάμαι ότι θα ξαναβρεθούμε! Το αύριο δεν ξεχνιέται όταν φυσάει παγωμένη ελευθερία!

Καλά μας ταξίδια μάγκες!

Κι ευχαριστώ για όλα!

Α.

[cm_saluta.jpg]

Κι όπως λέει και ο Αλεξ (που το το είπε κάποιος παλιός καπετάνιος):

"Το πιο ωραίο, το πιο ωραίο,
το πιο ωραίο είναι το επόμενο λιμάνι..."


Το ωραιότερο τραγούδι που έχω ακούσει

Σχόλια

  1. Καλά ταξίδια. Eυχαριστούμε για όλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κράτα τον ασύρματο ανοικτό, καπετάνιο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ονειρο ΙΙ το άνεμος...

    για άλλη μια φορά συγγινημένη
    δεν ξέρω αν.. και τι... και πως...
    σ έχω στη καρδιά μου πάντως
    καλά ταξίδια, καρδιά μου

    όνειρο ΙΙ το άνεμος ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Το ταξίδι σου ήταν όπως εσύ το αποτίμησες. Το τέλος αυτού του ταξιδιού είναι που με κάνει να ντρέπομαι για την πόλη που ζω.
    Δεν διαφέρει σε τίποτα από άλλες περιπτώσεις που επίσης με χλάσανε και έγραψα γι' αυτές.
    Δεν ξέρω αν κάποτε όλα αυτά σταματήσουν αλλά κάθε φορά θα είναι το ίδιο σκατά μέσα μου.
    Εύχομαι ο επόμενος ναύλος να είναι καλύτερος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ευχαριστώ πολύ για όλα. Θα τα πούμε στο επόμενο λιμάνι που θα συναντηθούμε. Μέχρι τότε ανοιχτά πανιά και καλό ταξίδι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αν βρεθείς στην χώρα των λωτοφάγων, μην πάρεις απ'το χέρι τους τίποτα. Τίποτα Άνεμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ύπουλο χτύπημα σα να βρήκες σε ίσαλο αλλά είσαι γερό σκαρί Καπ. Από εκείνα που ταξιδευουν σε θάλασσες, στεριές και ήλιους.

    "Οι άνθρωποι που με αγαπήσανε θα φύγουν
    κι η πόλη θα ξαναγεννιέται κάθε χρόνο.
    Όμως το πνεύμα μου, νοσταλγικό, θα μένει πάντα
    στην ίδια σκκοτεινή γωνιά του ανθισμένου μου κήπου"
    Κάρλος Καστανέντα/Ταξίδι Στο Ιξτλάν/Καστανιώτης/Σελ. 344

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ξεροβήχω λες και θα τα πω. Αλλά τελικά θα τα γράψω. Χρειάστηκε να κοιμηθώ σε παγκάκια σε τούτη τη ζωή, ασχέτως αν τώρα φοράω γραβάτες Fornasetti. Με φιλοξένησαν χίλιοι δυο καλοί φίλοι στα σπίτια τους, ασχέτως αν τώρα έχω το δικό μου. Έκανα τράκες τσιγάρα, ήπια "κούτρα" αμέτρητα ποτά. Τώρα πληρώνω το ρεύμα μου με τα δικά μου λεφτά, πήρα καλούτσικο στερεοφωνικό, ζορίστηκα, αλλά τα Χριστούγεννα είδα τους Pogues στο Δουβλίνο κι έκανα το όνειρο πραγματικότητα. Φίλε, το ψωμί που έφαγα από τα χέρια σου ήταν το πιο γλυκό γιατί μου το έδωσες με χαμόγελο. Γιατί τελικά, αυτό ζητάμε εμείς τα "Πετσιά" από τη ζωή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. maygirl >>>

    Ευχαριστώ! Και κουράγιο!

    οι σκιές μιλάν >>>

    Πάντοτε ανοικτός!

    Ανώνυμος >>>
    Να είσαι καλά!!!
    Argos >>>

    Μη χαλιέσαι! Ανάλογη της εποχής και τα ταξίδια μας! Ούτε καλύτερα ούτε χειρότερα!

    Πανόπτης >>>

    Όταν ανοίξουν οι καιροί!

    alps >>>

    Κι εγώ σε αυχαριστώ!

    Xνούδι >>>

    Στιφός καρπός. Ποτέ δεν με γοήτευσε! Ούτε καν η ομώνυμη στάση! :-)))

    Dark Angel >>>
    Ναι! Ηταν ύπουλο το χτύπημα! Πισώπλατο! Αλλα πως αλλιώς θα ήταν; Ετσι χτυπούσαν πάντοτε τα Κωστοπουλόπαιδα!
    Ανώνυμος >>>
    Φίλε, θα βρισκόμαστε πάντα! Ετσι κι αλλιώς!
    Σ’ ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Νομίζω μιά ατάκα του Hunter Thompson κολλάει εδώ:
    It was the Law of the Sea, they said. Civilization ends at the waterline. Beyond that, we all enter the food chain, and not always right at the top.
    Αυτά περί της θάλασσας και των σαρκοβόρων της ξηράς. Ευτυχώς, η δημοσιογραφία δεν ορίζεται μόνο απ' τις ορέξεις και τ' αποφάγια τους' μέχρι να βρεις τα επόμενα λιμάνια, έχεις τουλάχιστον αυτό εδώ το σκαρί κι όσους από μας λογίζεις φίλους.

    Steady as she goes, cap :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου