Ναυτίλος: Επί προσωπικού...

Επί προσωπικού (καθώς, ως φαίνεται, μια-δυο φορές κάθε χρόνο το φέρνει η ανάγκη). Αγαπώ αυτήν τη δουλειά απ' όταν μυήθηκα σε αυτήν κι άρχισα να την ασκώ. Μάλιστα ψυχή τε και σώματι για δύο λόγους: πρώτον λόγω ιδεολογίας. Βλέπω τη δημοσιογραφία και τη σκιτσογραφική ως εργαλεία (ως όπλα, αν προτιμάτε) για την έκφραση πολιτικών θέσεων - τουλάχιστον εις ό,τι με αφορά. Δεύτερον

η εργασία αυτή αναιρεί την αντίθεση (που πολλοί εργαζόμενοι με κόπο βιώνουν) ανάμεσα στον εργάσιμο και τον ελεύθερο χρόνο. Μεγάλο αντίδωρο (αλλά και πλούτος), όταν μέσα απ' τη δουλειά σου μπορείς ελεύθερα να εκφράζεις όλα τα υπόλοιπα του βίου σου, από το σινεμά και την εκδρομή που πας έως τις φιλοσοφικές αναζητήσεις και τις υπαρξιακές σου ερωτήσεις.

Είναι από τις αν όχι σπάνιες πάντως ευάριθμες περιπτώσεις που όλες σου οι προσλαμβάνουσες, όλος ο πολιτισμός των ανθρώπων γύρω σου, συμπλέκονται με αυτό που καθημερινώς προσπαθείς να αποδώσεις, κάνοντας μια γελοιογραφία, γράφοντας ένα κείμενο. Ετσι, «εργάζεσαι και στον ύπνο σου», αλλά αυτό που πολλοί εύκολα θα αποκαλούσαν «εργασιομανία» (ή σταχανοβισμό) είναι στην πραγματικότητα μια στάση ζωής. Εξ επιλογής. Με δεδομένο επίσης

ότι η σάτιρα (όπως και η αριστερή ιδεολογία, τολμώ να προσθέσω) κρατάει την αγάπη για τα ανθρώπινα σε εγρήγορση, μπορώ να πω ότι έως τώρα το έχει φχαριστηθεί η ψυχή μου· είναι η δουλειά μου (σκληρή μεν και δύσκολη, αλλά) ένα πανηγύρι, μια συνεχής γιορτή της ιστορίας καθώς τη βιώνουμε.

Σχόλια

  1. Λέγε, γράφε, κι εσύ και μερικοί ακόμα, μπας και πάρουμε κουράγιο και κουνηθούμε.

    Μπας και πάρουμε τον νόμο στα χέρια μας.

    Λες να είναι κοντά η επανάσταση?

    Λες...?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. o anemos, roza!

    xaxaxaxa! κάντε ρε τον άνεμο πρωθυπουργο (επαναστάτη) για μια μέρα ρε!

    Κάντε τον!

    θα σας εξαφανίσει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου