Τι τρέχει (#3)


Το είχα ξαναγράψει, τότε, στην εποχή της αθωότητας, όταν τα ιστολόγια έκαναν τα πρώτα τους βήματα: το να γράφεις δημόσια δεν είναι ένα ακίνδυνο σπορ.

Κάποιοι νόμιζαν και το νομίζουν ακόμη πως οι νέες τεχνολογίες είναι ένα ελντοράντο όπου όποιος θέλει γράφει ο,τι θέλει πίσω από όποιο ψευδώνυμο θέλει και δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Δεν είναι έτσι. Ποτέ δεν ήταν έτσι και ποτέ δεν πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο. Ο «λογαριασμός» έρχεται κάποια στιγμή και είναι είτε πιστωτικός είτε χρεωστικός. Καμιά μάσκα (του Ζορό ή του Λόου Ρέιντζερ), καμιά ανωνυμία δεν πρόκειται ποτέ να κρύψει κάποιον που κάνει το μεγάλο βήμα: να εκτεθεί δημόσια.

Οι «Μάσκες» και οι «ανωνυμίες» δεν είναι εργαλεία επικοινωνίας. Δεν προστατεύουν κανέναν και από τίποτα. Αντίθετα είναι εργαλεία που συμφέρουν το σύστημα. Και βέβαια παραμένουν αναλώσιμες για το σύστημα. Οσο παίζουν το παιχνίδι τους (ένα παιχνίδι, ουσιαστικά, συντήρησης και δημαγωγίας) έχει καλώς. Οταν όμως πάνε να δαγκώσουν το κόκαλο και τα ψαχνά, όταν πάνε να υπερβούν τις συνθήκες λειτουργίας του συστήματος, τότε καταδιώκονται.

Δύο πράγματα φοβούνται οι κυρίαρχοι μηχανισμοί: 1. την επώνυμη άποψη και 2. το αντίθετό της: την σιωπή. Οι μηχανισμοί δεν αντέχουν την επωνυμία, όμως δεν αντέχουν και το να τους αγνοείς. Κάθε άλλη στάση λειτουργεί υπέρ του…

Συμβαίνει όμως και κάτι άλλο: επειδή το κάθε σύστημα λειτουργεί –όποτε το συμφέρει- «τυφλά», οι μασκοφόροι-ανώνυμοι θέτουν σε κίνδυνο και όλους εκείνους που εκφράζονται επωνύμως στη δημόσια σφαίρα. Τα δεδικασμένα δεν θα ξεχωρίσουν όσους τηρούν την δεοντολογία. Την όποια δεοντολογία!

Απλά πράγματα…

Καλό να ξαναλέγονται για να μην έχουμε εκπλήξεις!



///

Η βιομηχανια του εφημερου: Το press-gr, η νεοελληνική πραγματικότητα,η "δημοσιογραφία των πολιτών"


///

Όνοματίζεται το ανώνυμο;

Σχόλια

  1. Προσωπικά (μα καλά, ΠΟΣΟ αυτοαναφορικός τύπος είμαι τελικά;) επέλεξα στο ίντερνετ να διατυπώνω επώνυμα τις απόψεις μου και στην εκτός ίντερνετ ζωή μου να τους αγνοώ.

    Άλλωστε όπως λες το κάθε σύστημα μαζί με τα ξερά θα κάψει και τα χλωρά στις "τυφλές" στιγμές του. Και δεν θα καθήσει να ψιλοκοσκινίσει. Άρα προτιμώ να βρεθώ όσο μπορώ εκτός πυράς.

    Ωραίο ποστ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Στην Ελλάδα δεν ισχύει το δίκιο της δεδικασμένης. Υπάρχουν οι νόμοι και οι νομολογίες, οι οποίες όμως λειτουργούν συμβουλευτικά κι όχι απολύτως δεσμευτικά.
    Θα πρότεινες εκρίζωση της ανωνυμίας προκειμένου να μην κινδυνέψουμε οι επώνυμοι; Καταγραφή των bloggers στα αστυνομικά τμήματα με ταυτότητα, όπως γίνεται σε κάτι ασιατικές "δημοκρατίες", και επιβολή κώδικα δεοντολογίας για όσους δημοσιογραφούν με την τυπική έννοια του όρου, όπως στην Εσπερία; Συγγνώμη, αλλά για μένα, η επωνυμία είναι προνόμιο, και η ψευδωνυμία δικαίωμα του πολίτη σε μιά δημοκρατία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Oντως Καπ, ο Ονειρος έχει δίκιο. Η ψευδωνυμία είναι επιλογή και δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει στα μπλογκς να ισχύει ο πόλεμος των αόρατων εχθρών και ορατών φίλων. Τα νικνέιμς είναι ταυτόσημα σχεδόν με την ύπαρξη του ίδιου του δικτύου και αυτό δε σημαίνει πάντα ότι πρόκειται περί κουκουλοφόρων που εκβιάζουν, συκοφαντούν και τρομοκρατούν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλά τα λέτε παιδιά και γνωστές και σεβαστές οι θέσεις σας υπέρ της ανωνυμίας...
    Στο "ψητό" όμως: πως θα πρέπει να αντιμετωπίζονται φαινόμενα press.gr ή φαινόμενα όπου εκβιαστές, παραβάτες του κοινού ποινικού δικαίου ακόμη και αυτοί που θέλουν να χειραγωγήσουν ανθρώπους και καταστάσεις και οποίοι κρύβονται πίσω από τη μάσκα του Ζορό;

    Ας μιλήσουμε και γι αυτούς!
    Διότι, προσωπικά, τους θεωρώ χειρότερους ακόμη και από τους Μάκηδες, τους Θέμους και τις Ολγες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Aυτό που προσωπικά θα με προβλημάτιζε είναι όχι το πώς και γιατί καταργήθηκε η ανωνυμία κάποιων ή οι λόγοι που έγινε αυτό. Αλλά το πώς και γιατί υποχρεώθηκαν να καταφύγουν στην ανωνυμία προκειμένου να εκφραστούν. Εννοείται ότι ΔΕΝ έχω κάποιο πρόβλημα με την ανωνυμία και καλώς να προστατευτεί. Αλλά φοβάμαι ότι ανώνυμα δεν αλλάζει τίποτα. Αν θέλουμε να δραστηριοποιηθούμε εντός ΚΑΙ εκτός internet ας το πράξουμε επώνυμα. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία και η διεκδίκησή της, όχι περισσότερη ή ασφαλέστερη ανωνυμία. Όσο νωρίτερα το κατανοήσουν αυτό όσο περισσότεροι άνθρωποι γίνεται, τόσο το καλύτερο. Επιλέγοντας την ανωνυμία παραμένουμε μέρος του συστήματος-προβλήματος και όχι της λύσης, διότι οι λόγοι που επιλέξαμε την ανωνυμία ήταν και παραμένουν συστημικοί (η δουλειά μας και παρόμοια πράγματα).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μα δεν υπάρχει ανωνυμία Καπ, αυτό προσπαθώ να πω. Ακόμη κι ο ανώνυμος έχει ip η οποία είναι κάπου σε ένα logfile. Εκτός κι αν είναι πολύ γάτος (άρα η πρόθεσή του είναι να κάνει πραγματική ζημιά ηθική και σωματική) και αρχίσει τα κόλπα με masquared ips κτλ. Κάτι που όπως κόβω τη μπλογκόσφαιρα είναι πολύ απίθανο να συμβεί γιατί κυρίως λειτουργούμε σε επίπεδο καφενείου χωρίς να έχουμε συναίσθηση ότι κάποιοι άλλοι μας διαβάζουν. Αυτό έχει να κάνει καθαρά με το κοινό σε μια επικοινωνιακή βάση και όχι σε μια βάση παιγνίου του στυλ η γάτα και το ποντίκι. Οσον αφορά το πρεσ τζι αρ και διάφορα άλλα εμετικά σκευάσματα με αφήνουν παγερά αδιάφορο και οι πρακτικές τους, και η υποκουλτούρα τους καθώς και οι σκευωρίες τους. Το πως και με ποιό τρόπο θα αντιμετωπιστεί σε πρακτικό επίπεδο δεν μπορώ να ξέρω. Σε φιλοσοφικό επίπεδο και ως παρατηρητής μπορώ να πώ ότι η επιλογή ψευδωνυμίας δεν έχει να κάνει με συγκεκριμένα φαινόμενα ,που είτε κρεμάνε τον κακό στην πλατεία του φαρ ουεστ είτε τον υποδέχονται ως ένα νέο ψηφιακό Σπάρτακο, αλλά κυρίως με την παροχή της επιλογής αυτής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Συγνώμη και πάλι που θα επιμείνω αλλά τόσα χρόνια που συζητάμε αυτό το θέμα έχουμε:

    1. Ένα ανύπαρκτο θέμα: το θέμα προστασίας μας από ένα ψευδώνυμο
    2. Ένα υπαρκτό θέμα: το θέμα της ασυδοσίας και της χυδαιότητας πίσω από ένα ψευδώνυμο.

    Να συζητήσουμε κάποτε το υπαρκτό θέμα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. ΆΝεμε όπως λές και εσύ έχουμε
    1 Ένα ανύπαρκτο θέμα: το θέμα προστασίας μας από ένα ψευδώνυμο
    και αυτό γιατί δεν προστατεύεσαι σε καμιά περίπτωση από ένα ψευδώνυμο

    οπότε ανύπαρκτο είναι και το 2ο θέμα μια και όταν το κάνεις, θεωρείς ότι στηρίζεσαι στο πρώτο

    Αν θέλεις να μιλήσουμε για χυδαιότητα και ασυδοσία θα έρθω να συμφωνήσω μαζί σου, αλλά αυτά τα βλέπω και συνήθως ατιμώρητα και στον πραγματικό κόσμο, ή όχι;
    Δεν προσπαθήσαμε να λύσουμε την ασυδοσία του κράτους, την ασυδοσία αυτών που μπορούν να πληρώσουν για να κερδίσουν έναν αγώνα ενάντια σ' αυτόν που δεν μπορεί.

    Χυδαιότητα; νομίζω ότι περισσεύει δίπλα μας. Να μιλήσουμε για κάτι άλλο έξω από την χυδαιότητα και την ασυδοσία; Το μονοπώλιο της ενημέρωσης/πληροφόρησης.
    Αν θυμάμαι καλά από κομμάτι του Agit Prop ο πρώτος στόχος του κ. Σφακιανάκη ήταν το indymedia, ή είναι άσχετο;
    Δεν λέω ότι δεν δίνουμε πατήματα. Από την άλλη ιδιαίτερα για το press-gr, αν δεν κάνω λάθος οι δημιουργοί του ήταν γνώστες της επωνυμίας/ανωνυμίας/ψευδωνυμίας μια και, όπως λένε τα δημοσιεύματα, είναι επαγγελματίες δημοσιογράφοι.

    Την ανωνυμία μου δεν την προστάτεψα και μέσα από το blog μου αφήνοτας σχόλια στο about όπου υπάρχουν και το όνομα και το επίθετό μου. Στο thess το δίνω κανονικά στο about μόνος μου όπως και μερικά από τα παιδιά. Υπερασπίζομαι το δικαίωμα της ανωνυμίας και όχι της χυδαιότητας. Ξέρεις πολύ καλά όταν σε έναν δικαστικό αγώνα όπου ο αντίπαλος έχει και χρόνο αλλά και χρήμα θα είσαι χαμένος ακόμα και αν αθωωθείς. Νομίζω μια τέτοια περίπτωση αντιμετωπίζει, τουλάχιστον σε επίπεδο απειλών ο Ροΐδης ή όχι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Θα ήθελα να υπενθυμίσω εδώ ότι, όπως πολύ σωστά επισημαίνουν οι drandakis και vrypan, στην συντριπτική πλειοψηφία τους, στα "σκάνδαλα" που δίχασαν κι εξέθεσαν τη μπλογκόσφαιρα αρνητικά στα μάτια της κοινής γνώμης τα τελευταία 2 χρόνια πρωτοστάτησαν δημοσιογράφοι και γενικά άνθρωποι των ΜΜΕ. Η "ασυδοσία και η χυδαιότητα πίσω από ένα ψευδώνυμο" κατ' αρχήν αποτελεί μέθοδο του κίτρινου (παραδοσιακού) τύπου, και να θυμίσω επίσης ότι η ανώνυμη αρθρογραφία επίσης από τις εφημερίδες ξεκίνησε σαν πρακτική. Και ναι μεν οι όποιες ευθύνες της δημοσίευσης βαραίνουν τον υπεύθυνο σύνταξης, όπως μου είχες αντιτείνει στο ίδιο argument παλιότερα ANeme, αλλά η θεσμική προστασία του τύπου, πρακτικά προσφέρεται μόνο στους επαγγελματίες.
    Συνεπώς, (θα μπορούσαμε να πούμε ότι) έχουμε εδώ ένα καθεστώς ασυλίας που επιτρέπει σε συντεχνιακούς επαγγελματίες να λοιδωρούν ψευδώνυμα μέσα από κάθε μέσο, συμπεριλαμβανομένων και των blogs, τα οποία τεχνικά προσφέρουν επιπρόσθετες δυνατότητες -αλλά όχι εγγυήσεις- ανωνυμίας / ψευδωνυμίας. Θα 'πρεπε αυτό να μας οδηγήσει στο αίτημα να απαιτήσουμε την ετερορρύθμιση του τύπου; Θα 'πρεπε να απαιτήσουμε κάθε δημοσιογράφος που μπλογκάρει αλλά και γράφει στον τύπο, να το κάνει υποχρεωτικά επώνυμα, προκειμένου να προστατευτεί το κοινωνικό σύνολο απ' τις καταχρήσεις, και η υπόληψη της μπλογκόσφαιρας συνολικά;
    Η δική μου απάντηση και στα 2 αυτά ερωτήματα παραμένει "όχι". Κι αυτό γιατί πιστεύω στην αποστολή του τύπου -στον διαρκή σημαντικό ρόλο της επαγγελματικής δημοσιογραφίας στην ενημέρωση, αλλά και στο συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα συμμετοχής του κοινού σ' αυτή- κι επειδή αρνούμαι να παίξω το παιχνίδι του κάθε Ρουσόπουλου, Σφακιανάκη και Αναστασιάδη, που οδηγεί νομοτελειακά στην φίμωση της ελεύθερης έκφρασης και της ελευθεροτυπίας.
    Απαιτώ όμως απ' τους επαγγελματίες δημοσιογράφους να καθαρίσουν οι ίδιοι την κόπρο του Αυγείου στο χώρο τους, ώστε να μη δίνουν άλλοθι στους επιβουλείς της ελευθεροτυπίας, και να τιμούν την ηθική της δημοσιογραφίας και την όποια επαγγελματική δεοντολογία κάτω από την οποία έχουν στρατευτεί, σε οποιοδήποτε μέσο κι αν δημοσιογραφούν (συμπεριλαμβανομένων και των πάσης φύσεως social media). Στην αντίθετη περίπτωση, το μόνο που θα καταφέρουν είναι να απομονωθούν από την κοινωνία, που έχει βρει πλέον τρόπους να ενημερώνεται και να εκφράζεται χωρίς μεσάζοντες και κηδεμόνες.

    ΥΓ: Argos, αναφορικά με την κατακλείδα του σχολίου σου, πιό χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί εκείνη του Τσιπρόπουλου, που ήδη οδηγείται σε παρατεταμένο δικαστικό αγώνα, με προφανή σκοπό την ψυχική και υλική εξουθένωσή του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. «Στην Ελλάδα δεν ισχύει το δίκιο της δεδικασμένης. Υπάρχουν οι νόμοι και οι νομολογίες, οι οποίες όμως λειτουργούν συμβουλευτικά κι όχι απολύτως δεσμευτικά.
    Θα πρότεινες εκρίζωση της ανωνυμίας προκειμένου να μην κινδυνέψουμε οι επώνυμοι; Καταγραφή των bloggers στα αστυνομικά τμήματα με ταυτότητα, όπως γίνεται σε κάτι ασιατικές "δημοκρατίες", και επιβολή κώδικα δεοντολογίας για όσους δημοσιογραφούν με την τυπική έννοια του όρου, όπως στην Εσπερία; Συγγνώμη, αλλά για μένα, η επωνυμία είναι προνόμιο, και η ψευδωνυμία δικαίωμα του πολίτη σε μιά δημοκρατία». (Oneiros)
    Ναι, δεν ισχύει η αρχή της δεδικασμένης, δυστυχώς όμως ισχύουν οι φετφάδες του κάθε Σανιδά ή του κάθε υπουργού Δικαιοσύνης!
    Οσο για το δεύτερο: δεν κάνω ΠΟΤΕ καμιά νομοθετική πρόταση. Κι αυτό για λόγους αρχής: από τη στιγμή που πιστεύω ότι αυτός ο κόσμος πρέπει να αλλάξει από τα θεμέλιά του, δεν έχω κανένα λόγο να προτείνω ρυθμίσεις βελτίωσης… Οσα προτείνω αφορούν μία κοινότητα ανθρώπων που θα μπορεί να λειτουργεί με αυτορυθμίσεις…
    Στην ουσία αυτό που λέω είναι πως οι λέξεις και οι απόψεις μας χρειάζονται υπεράσπιση. Και η μόνη δυνατή υπεράσπιση είναι η επωνυμία!
    «Oντως Καπ, ο Ονειρος έχει δίκιο. Η ψευδωνυμία είναι επιλογή και δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει στα μπλογκς να ισχύει ο πόλεμος των αόρατων εχθρών και ορατών φίλων. Τα νικνέιμς είναι ταυτόσημα σχεδόν με την ύπαρξη του ίδιου του δικτύου και αυτό δε σημαίνει πάντα ότι πρόκειται περί κουκουλοφόρων που εκβιάζουν, συκοφαντούν και τρομοκρατούν». (Dark Angel)
    Συμφωνώ μαζί σας! Το ξέρετε!
    Όμως εδώ μιλάμε για τα ενημέρωσης που θέλουν να παίξουν άμεσο, παρεμβατικό ρόλο και να λειτουργήσουν ως μηχανισμοί πίεσης! Δεν μιλάμε –γιατί να χρειάζεται να το επεξηγούμε- για ΟΛΑ τα ιστολόγια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ναι, δεν ισχύει η αρχή της δεδικασμένης, δυστυχώς όμως ισχύουν οι φετφάδες του κάθε Σανιδά ή του κάθε υπουργού Δικαιοσύνης!
    Σωστά, κι οι μόνοι που μπορούν να τις αντιπαλέψουν είναι οι πραγματικά ενεργοί πολίτες, αυτοί που θα κατεβούν στους δρόμους για τις κάμερες και τον Τσιπρόπουλο, και που θα προασπίσουν θετικά τη δημοσιογραφία, με το παράδειγμα' γιατί τα ΜΜΕ κατάφεραν να απαξιωθούν από μόνα τους στη συνείδηση της κοινής γνώμης.

    Όμως εδώ μιλάμε για τα ενημέρωσης που θέλουν να παίξουν άμεσο, παρεμβατικό ρόλο και να λειτουργήσουν ως μηχανισμοί πίεσης!
    Εδώ μιλάμε κυρίως για την αρρώστια που κατατρώει την ελληνική επαγγελματική δημοσιογραφία από μέσα, κι έχουν ευθύνη οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι κατ' αρχάς να μην σιωπούν, να την αντιμετωπίσουν πρώτα στα κλασικά ΜΜΕ όπου εκκολάπτεται και μετά να περιορίσουν την εξάπλωσή της στη μπλογκόσφαιρα.
    Κι αν θέλουν οι ενώσεις τους τους πολίτες αρωγούς σ' αυτή την προσπάθεια, ας ξεκινήσουν αναγνωρίζοντας τη δημοσιογραφία των πολιτών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Καλές οι θεωρίες και είμαι μέσα κι εγώ, Αστέρη μου, όμως θα το ξαναπώ: τι θέση παίρνει κανείς σε υπαρκτά, απτά, συγκεκριμένα προβλήματα;
    Τι θέση παίρνει δηλαδή όταν υπάρχει βλάβη από μια τέτοια πρακτική;
    Νομίζω ότι το να γενικεύουμε δεν ωφελεί κανέναν.

    Το θέμα όπως το βάζεις είναι σωστό, έχει να κάνει με την ποιότητα της δημοσιογραφίας (όχι μόνο στη χώρα μας) και το ρόλο της. Όμως αυτό δεν είναι κάτι που θα πρέπει να συζητιέται παρεμπιπτόντως…
    Θα γίνω πιο συγκεκριμένος σε επόμενο ποστ…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Ok, να σου προτείνω συγκεκριμένες ενέργειες.
    Οι ΕΣΗΕΑ & ΕΣΗΕΜΘ συνέρχονται έκτακτα, για να αναγνωρίσουν το (συνταγματικό) δικαίωμα συμμετοχής του πολίτη στην ελευθεροτυπία, και διαμηνύουν στην κυβέρνηση ότι θα αντιδράσουν σε οποιαδήποτε προσπάθεια φίμωσης -και μάλιστα, εν θερμώ- της μπλογκόσφαιρας (όπως για παράδειγμα το νομοσχέδιο που προαναγγέλλει σήμερα ο Ελεύθερος Τύπος).
    Ταυτόχρονα, καταδικάζουν τη δράση συγκεκριμένων δημοσιογράφων που, παραβίασαν τον κώδικα δεοντολογίας της ΠΟΕΣΥ δημοσιογραφώντας στη μπλογκόσφαιρα και επιβάλλουν πειθαρχικές ποινές εώς και διαγραφής. Και, έστω και καθυστερημένα, υπερασπίζουν την ελεύθερη αναπαραγωγή ειδήσεων σε κάθε μέσο, κι εκφράζουν την στήριξή τους στον Αντώνη Τσιπρόπουλο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Καταρχήν να το πάρουμε διαφορετικά. Πες ότι εγώ γράφω το όνομά μου, ότι με λένε χιψιόπουλο γιωργοκωστάκη. που το ξέρεις;

    για να με ταυτοποιήσουν ότι είμαι εγω κι όχι άλλος ή κάποιος συνώνυμος θα χρειαστεί πιθανόν και αριθμό ταυτότητας, επάγγελμα, διεύθυνση, τηλέφωνο.

    Συγκεκριμένο παράδειγμα αναφέρω για μια επιστολή σχετικά με το Μακεδονικό που είχε δημοσιευτεί στην Ελευθεροτυπία με το όνομα Νίκος Δήμου, όπου όμως δεν την είχε γράψει ο γνωστός συγγραφέας αλλά κάποιος συνώνυμός του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου