Όταν η μοίρα επιταχύνεται…


Το κιτρινισμένο φαγείν αδύνατον)


Πόσο γρήγορα γερνούν όσα γεννιούνται στις μέρες μας. Πόσο γρήγορα γίνονται ρουτίνα. Πάλι η ίδια βόλτα, από τα ίδια στέκια. Παίρνεις, ξεφυλλίζεις, ρίχνεις μια ματιά στα ζώδια, το κλείνεις, το ρίχνεις στη τσάντα. Αν το πρώτο που κοιτάζεις, εσύ που ποτέ δεν πίστεψες, είναι τα ζώδια, τότε την έχει «κάτσει» το περιοδικό. Το πάθαν τα δύο μεγάλα ένθετα, Αρκάς-Λεφάκης το ένα, Βίδος-Πως την λένε την Άλλη την αστρολόγα, το άλλο. Και μετά τα βρίσκεις πάνω σε κανένα πλυντήριο, κάτω από μια ντάνα άλλα, να μαζεύουν τα νερά στο μπαλκόνι. Τα μαζεύεις όλα μαζί και τα ρίχνεις στη μαύρη σακούλα. Αδικο. Το ξέρω. Κι αν δεν το ξέρω εγώ ποιος το ξέρει; Και τα δικά μου έτσι πετιούνται, ίσως και πιο άσπλαχνα. Αλλά αυτό δεν είναι το παιχνίδι; Και τη Μόνα Λίζα να έφτιαχνα πάλι δεν θα το άντεχα να μείνει στο καρφί 500 χρόνια. Ούτε και 500 ώρες, μπορώ να σου πω. Ο,τι πιάνει χώρο που φέρνει μεγαλύτερο άγχος από εκείνα που φεύγουν. Και ξεχνιούνται. Το πρόωρο γήρας φοβάμαι. Το φυσιολογικό καθόλου. Στους ανθρώπους και στα έργα τους. Και στεναχωριέμαι όταν μερικά είδη χαρτιού κιτρινίζουν με το που ξεφυλλίζεις.

Αλλά και όταν όλο και περισσότεροι σε κουβεντιάζουν για τα στραβά σου.

Σημεία των καιρών…

Σχόλια

  1. Ανακύκλωση. Τύπου και ρύπου. Οσο για την ανακύκλωση της ζωής, αυτή είναι η μόνη που περνάει από τον κάδο μία και μόνο μία φορά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Επέτρεψέ μου να είμαι λίγο πιο αγαπησιάρης με την «οικογένειά» μου, την χάρτινη (και όχι βέβαια την τηλεοπτική). Αρα και πιο στεναχωρημένος όταν βλέπω κάποια χάρτινα λουλούδια να μαραίνονται τόσο γρήγορα. Όπως π.χ. τα free-paper!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μήπως είσαι πολύ σκληρός. Ολοι χρειάζονται ανάσες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Λέω πως νιώθω σαν αναγνώστης. Ως ένας του «χώρου», συμφωνώ για τις ανάσες. Η περιρρέουσα δυσαρέσκεια που εξελίσσεται σε βρισίδι με στενοχωρεί και με προβληματίζει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πάντως είναι όντως λίγο μαύρα όπως τα δείχνεις. Αλλά μιλάμε για κλάδους και ο καθένας το βλέπει με άλλο μάτι. Το ζήτημα ίσως είναι η ίδια η εμμονή που καταντά τη ρουτίνα κουραστική. Δεν ξέρω αν ήμουν κάδρο πώς θα αισθανόμουν, αλλά μπροστά σε ένα τηλεοπτικό δέκτη όντως αισθάνομαι σαν το κάδρο με τη γυμνή που έχω απέναντι από την τηλεόραση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Νομίζω ότι η LiFO την έχει κάτσει για τα καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ο, τι αφορά τα ζώδια τουλάχιστον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου