Τα καλά παιδιά, τα καλοκάγαθα

Κάποτε, πριν η Κίνα γίνει αυτό το απέραντο εργοτάξιο χάλυβα, τότε που ακόμη ήταν σοφή, οι Κινέζοι έλεγαν: «Να επιλέγεις τον εχθρό με μεγαλύτερη προσοχή και σεβασμό απ’ ότι όταν επιλέγεις έναν φίλο σου». Και είχαν δίκιο. Ενας αξιόλογος εχθρός θα σου προσφέρει είτε μια ένδοξη νίκη είτε έναν ένδοξο θάνατο. Και σίγουρα θα σε κάνει να γίνεσαι καλύτερος μετά από κάθε μάχη μαζί του.

Δυστυχώς οι καιροί άλλαξαν. Τα Νέα Μέσα επιτρέπουν σε κάποιον να αυτοχρίζεται «εχθρός», «φίλος», «μπατζανάκης», «κριτικός», «θεία», «θείος» και ό,τι άλλο νομίζει ότι μπορεί να ενδυθεί. Κομπλεξικοί, παράφρονες, άνθρωποι με απωθημένα, «απ’ έξω», «από μέσα», οτιδήποτε, μπορούν να εμφανιστούν κυριολεκτικά από το πουθενά και να εισβάλουν στη ζωή σου, στα κείμενά σου, στις μνήμες σου, στα όνειρά σου, έτσι, λες κι «είναι σε δικό τους κήπο». Παίρνουν από μόνοι τους το δικαίωμα να σου ρουφήξουν ενέργεια, να τραβήξουν την προσοχή σου, να σου χαλάσουν τη γιορτή ή το πένθος, να σε λασπώσουν, να τα κάνουν όλα λαμπόγυαλο, να πικράνουν δικούς σου ανθρώπους, να επιτεθούν σε δικούς σου ανθρώπους, φαντάζομαι –αν το επέτρεπε το μέσο και ίσως σε λίγα χρόνια να το επιτρέπει- να σε βιάσουν, να σε μαχαιρώσουν, να σε πυροβολήσουν. Ετσι και «γιατί έτσι». Γιατί έτσι σηκώθηκαν το πρωί. Με μια διάθεση δολοφόνου. Σε μια άλλη χώρα μπορεί να πήγαιναν πάνω από ένα γεφύρι σε μια εθνική οδό και να πετούσαν κοτρόνες στα αυτοκίνητα ή να έπαιρναν ένα δίκαννο και να καθάριζαν τυχαίους περαστικούς σο δρόμο. Ο,τι και να κάνουν τώρα ή στο μέλλον είναι το ίδιο πράγμα: μη έχοντας δική τους ζωή, ρουφούν τη ζωή των άλλων. Και μάλιστα θέλουν να την ρουφήξουν μέχρι τέλους. Να στραγγίξουν τον άλλον, το όποιον άλλον, σαν λεμόνι. Είναι τα βαμπίρ της εποχής μας, χρησιμοποιούν το δίκτυο και τα πληκτρολόγιά τους ως προτεταμένους κυνόδοντες και ρουφούν, ρουφούν, ρουφούν. Παράσιτα και σαπρόφυτα μιας κοινωνίας που δεν μπορεί πλέον να αντισταθεί ούτε ηθικά ούτε πνευματικά. Που δεν μπορεί καν να τους διακρίνει. «Και ξέρεις μωρέ τι καλό παιδί που είναι κατά βάθος; Πόσο καλοκάγαθος; Δεν μπορώ να καταλάβω!» μου έλεγε προχθές τη νύχτα ένας φίλος. Δεν μπορεί να καταλάβει. Δεν μπορεί να καταλάβει ότι κι έναν βασανιστή του Αμπου-Γκράϊμπ να έβλεπε στο δρόμο, σε ένα καφενείο, σε κάποιο σπίτι, πάλι «καλό παιδί» και «καλοκάγαθος» πιθανώς να του φαινόταν. «Καλά παιδιά» και «καλοκάγαθα» ήταν τα παλικάρια στο ΕΑΤ-ΕΣΑ προ αμνημονεύτων. «Καλά παιδιά» και «καλοκάγαθα» είναι και αυτά στα κρατητήρια της Ασφάλειας. Τελειώνουν το 8ωρό τους, πηγαίνουν σπίτι τους, στην κοπέλα τους, στα παιδιά τους, τα παίρνουν στα γόνατα, βλέπουν μαζί τηλεόραση, πηγαίνουν στο πάρκο, τα καληνυχτίζουν με ένα φιλάκι στο μέτωπο το βράδυ. Το άλλο πρωί ή την ίδια νύχτα θα χώνουν έναν γκλομπ στον κώλο κανενός φουκαρά μικροαπατεώνα για «να ξεράσει το γάλα της μάνας του». Φαντάζομαι ότι κι ο Χίτλερ –το έχω διαβάσει κάπου- μια χαρά παιδί ήταν. Καλοκάγαθο. Ντροπαλό. Σεμνό. Με το «σεις και με το σας». Υστερα έρχεται άλλος φίλος: «Μωρέ μπορεί να μην είναι καλά. Δεν το καταλαβαίνεις; Αφού δεν βγαίνει άκρη με αυτά που λέει και κάνει. Μπορεί να πάσχει από κάτι». Και; Ποιος είπε ότι αν πάσχεις από κάτι, από οτιδήποτε μπορείς να ξεσκίζεις όποιον σου κάνει κέφι; Ποιος είπε ότι επειδή έχεις κάτι «ειδικό» -και ποιος δεν έχει κάτι «ειδικό» και ποιος από όλους μας δεν πάσχει από κάτι, από τρέλα, από νευρώσεις, από καρκίνο, από έλκος στομάχου, από ημικρανίες, από… από… από…- θα πρέπει να χάνεις τα στοιχειώδη και πάνω από όλα την αξιοπρέπεια και τον σεβασμό προς τους άλλους; Εχω γνωρίσει πρεζόνια που ήταν «Κύριοι» με το κάπα κεφαλαίο. Εχω γνωρίσει ποινικούς που ενέπνεαν και σεβασμό και αγάπη. Εχω γνωρίσει ανθρώπους με βαρύτατες ψυχασθένειες που κατάφερναν να κοντρολάρουν κι αυτή ακόμη την εκτός ελέγχου ασθένειά τους προκειμένου να επικοινωνήσουν. Εχω γνωρίσει καρκινοπαθείς –με πρώτη τη μάνα μου όταν ήμουν πέντε χρόνων κι εκείνη 29- που έγιναν οι ίδιοι έργα τέχνης τις τελευταίες μέρες και ώρες τους. Εχω γνωρίσει μελοθάνατους –με πρώτο τον πατέρα μου στα 49 του- που έστελναν τα παιδιά τους να τους αγοράσουν μια τσατσάρα γιατί δεν ήθελαν να τους δουν να πεθαίνουν. Δεν είναι δικαιολογία το «έχω κάτι». Δεν είναι άλλοθι για να φέρεσαι σαν κτήνος. Ισα-ίσα. Ευκαιρία είναι να γίνεις όσο γίνεται καλύτερος. Να αγαπήσεις. Να μαλακώσεις. Να γίνεις λίγο πιο σοφός. Να φύγεις λίγο πιο ήρεμος από αυτό που νομίζεις ή που όντως ορθώθηκε μπροστά σου σαν Κόλαση.

Κάποιοι νομίζουν ότι όλο αυτό δεν είναι παρά μια «μάχητα», έναν αλληλο-βρισίδι άνευ λόγου και αιτίας. Πως άλλοι δουλειά δεν έχουμε παρά να βριζόμαστε με έναν άγνωστο, με έναν «εικονικό» αντίπαλο. Αργά ή γρήγορα θα δουν πόσο λάθος κάνουν. Πως όσο αφήνεις αναπάντητες τις προκλήσεις, πως όσο τρέφεις το «βαμπίρ» με την ανοχή και την κατανόησή σου, τόσο αυτό θεριεύει. Τόσο γίνεται Ο κανόνας. Τόσο η «αρρώστια» του εξαπλώνεται, γίνεται αποδεκτή, γεννάει κι άλλους τυράννους. Στο τέλος μπαίνει στο σπίτι σου, μπαίνει μέσα σου και μια ωραία ημέρα ξυπνάς έχοντας τη διάθεση να γαμήσεις όποιον βρεις μπροστά σου. Γιατί έτσι. Γιατί δεν μπορεί να παίξει με τα παιχνίδια σου. Γιατί δεν μπορεί να έχει ωραία τριαντάφυλλα στον κήπο του. Επειδή τον κοίταξες στραβά.

Και να καταλήξω από εκεί που ξεκίνησα: όχι αυτοί οι αυτόκλητοι «εχθροί» δεν είναι πραγματικοί εχθροί. Κι ας κλέβουν ενέργεια, κι ας κλέβουν ζωή επειδή δεν έχουν δική τους. Είναι όμως οι καθημερινοί τύραννοι. Το ίδιο ή και περισσότερο επαχθείς από τους θεσμικούς τύραννους. Οι δεύτεροι δεν μπορούν να δηλητηριάσουν τη ζωή σου, το πολύ πολύ να σε στείλουν για διακοπές σε κανένα (ξερο)νησάκι. Αυτοί, οι καθημερινοί, κάνουν κάτι χειρότερο: προσπαθούν να σου αποδείξουν ότι και η δική σου ζωή και όλων μας η ζωή είναι η ΙΔΙΑ κόλαση που μέσα της βρίσκονται. Ότι τίποτα και κανένας δεν έχει πλέον αξιοπρέπεια και ήθος. Ότι όλα έχουν γκρεμιστεί για πάντα και τα ερείπια στέκουν άθλια και γκρίζα. Όχι, δεν είναι αυτός ο κόσμος που σου δείχνουν. Ο κόσμος είναι υπέροχος. Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που δημιουργούν, που παλεύουν, που προσπαθούν –ακόμη και μέσα από μικρές νοθείες-να σταθούν όρθιοι, που προσπαθούν να κάνουν κάτι καλό για τον εαυτό τους και τους άλλους, που κατανοούν τι σημαίνει συλλογικότητα, κοινό καλό, αλληλεγγύη, «δόσιμο» χωρίς να ζητάς ανταλλάγματα, που κατανοούν ακόμη κι αυτόν που πάσχει, που αγαπούν και που αγαπιούνται!

Όμως κατανοώ δεν σημαίνει ότι παραδίδομαι στην αρρώστια του άλλου!

Δεν σημαίνει ότι σιωπώ απέναντι στην προκλητικότητά του!

Σε κανέναν τύραννο, μικρό ή μεγάλο, καθημερινό ή θεσμικό, δεν σκύβεις ούτε μια στιγμή το κεφάλι…

Γιατί την άλλη στιγμή θα στο πάρει!

Το «καλό παιδί», ο «καλοκάγαθος»!

Σχόλια

  1. ...όμορφη που είναι η ζωή που μου... γεννάει-χαρίζει συντρόφους...

    Να σαι καλά παληκάρι μου (κι ας γίνομαι μονότονος...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλησπέρα ΑΝεμε. Σε όλα όσα λες έχεις δίκιο. Ομως έχω ένα ερώτημα: αρχίζεις το κείμενό σου με τα Νέα Μέσα. Εμείς τα επιλέγουμε όμως. Δεν έρχονται αυτά σε εμάς. Ενας "τρελλός" που θα πετούσε πέτρες στα αυτοκίνητα (το είδαμε πρόσφατα στην Αθήνα) ή θα πυροβολούσε με δίκαννο θα είχε αυτός αποκλειστικά την ευθύνη. Στην περίπτωσή μας όμως με το διαδίχτυο ποιός είναι τελικά ο τρελλός;

    Αυτό μόνο αναρρωτιέμαι.Πόσο δηλαδή πάμε γυρεύοντας επιλέγοντας αυτό το νέο μέσο....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συμφωνώ μέχρι τελείας και δεν νομίζω πως πρέπει οποιοσδήποτε από εμάς να απέχει από τη χρήση των νέων μέσω΄ν για να κάνει χώρο στους πολλούς περίεργους, τρελλούς, ημίτρελλους, καταθλιπιτικούς ή μανιοκαταθλιπτικούς ή απλώς τσαμπουκαλήδες, που κυκλοφορούν, ενοχλούν, μισούν, ξερνούν κάθε τόσο απάνω μας και καταλήγουν να εισβάλουν στη ζωή μας.

    Θα ήταν σαν να σταματούσαμε να κυλοφορούμε στο δρόμο επειδή υπάρχουν εκεί έξω οδηγοί που σου χαλούν τη μέρα σου - που δεν σταματούν για τους πεζούς στις διαβάσεις, που σε βρίζουν χωρίς να τους έχεις τίποτα ή παρκάρουν πάνω στο πεζοδρομιό σου να μην χωράς να βγεις από την πόρτα σου.

    Άυτοί θα μάθουν να είναι καλύτεροι οδηγοί - δεν θα κλειστούμε εμείς στα σπίτια μας! Το εννοώ και για την πόλη ΚΑΙ για την μπλογκόσφαιρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Να είστε καλά, συντρόφια!

    dianathenes >>> Το οτι γυρεύουμε το καινούργιο δεν σημαίνει οτι πρέπει να τρώμε και όλη τη χυδαιότητα αδιαμαρτύρητα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σε βλέπω-διαβάζω απολογητικό και πολύ καρδιακό-συναισθηματικό. Σα να σε βασανίζουν ενοχές....αλλά αυτό που έχω εγώ να πω είναι ότι τα προβλήματα με σας τους αριστερούς ξεκινάνε από τη βασική αρχή που σας βασανίζει ότι εσείς είσαστε οι "δημοκράτες"(από που άραγε κληρονομήσατε αυτή την ιδιότητα και ποιός σας την κληροδότησε? και αν αυτός που σας την κληροδότησε ήταν ένας απλός σχιζοφρενής?...δεν υπονοώ τίποτα , μόνο το ερώτημα θέτω) και οι υπερασπιστές του κακομοίρη του εργάτη του αγρότη και του πιό "προοδευτικού τμήματος" της ελληνικής κοινωνίας του φοιτητή και μην ξεχνάμε και τον άνεργο ....πολύ μπλα-μπλα εκ του ασφαλούς. Κάποια στιγμή όμως συντρίβεστε μεταξύ σας όταν πρέπει να αποδειχτεί ότι κάποιος μεταξύ σας είναι περισσότερο δημοκράτης και αγαπά περισσότερο τον εργάτη και τον αγρότη και αυτός παλευει περισσότερο για τους κακομοίρηδες του πλανήτη Γη(όλο αυτό μου φέρνει λίγο σε κολλημένη προκατάληψη και σε εμμονή σεξουαλικής καταπίεσης) και όλοι εμείς πρέπει να ακολουθήσουμε αυτόν τον κακομοίρη , τον καρμίρη που θέλει λέει να μας σώσει. Μη σώσει να με σώσει. Έτσι όλο αυτό το πράμα θα σας γυρίζει πάντα μπούμεραγκ. Κάποιος από σας πρέπει να είναι πάντα πιό σωστός και όλοι οι άλλοι είναι δεξιοί φασίστες.Τί να πούμε εμείς οι δεξιοί γι' αυτά που μας σέρνετε καθημερινά ... κάνε μιά βόλτα στα κανάλια και στις εφημερίδες και στα blogs και θα το διαπιστώσεις αμέσως ότι ο δεξιός αρνείται να αυτοπροσδιοριστεί δημόσια , αρνείται τις διαμάχες και προτιμά να παλέψει για την οικογένειά του και τον εαυτό του, προτιμά την ήρεμη ιδιώτευση γιατί ξέρει ότι το σύστημα που έχει επικρατήσει τους πέντε τελευταίους αιώνες εξελικτικά έχει πολλά λάθη και έχει δημιουργήσει προβλήματα στη δημοκρατία-δικαιοσύνη και ελευθερία. Εδώ κρύβεται και η ελευθεριότητα του φίλου σου , που θεωρεί ότι στο όνομα της δικής του δημοκρατίας μπορεί να πει οτιδήποτε-οπουδήποτε....εσύ όμως δεν πρέπει να κάμεις το λάθος της απολογίας και μάλιστα επί προσωπικού. Η διαφορά σας είναι ιδεολογική και όχι προσωπική....δηλαδή όλες οι οικογένειες στον κόσμο από τις πιο φτωχές μέχρι τις πιο πλούσιες έχουν χτυπηθεί από αρρώστιες, καρκίνους, αλκοολισμούς, ψυχασθένειες και άλλα πολλά. Τι πιο ανθρώπινο. (εξάλλου όλα αυτά συνιστούν τη θεμελιώδη γνώση όλων των θρησκειών και φιλοσοφιών που είναι ο πεπερασμένος χαρακτήρας του ανθρώπου). Γι' αυτό είναι προτιμότερο να μην απαντήσεις και αν απαντήσεις , κράτησε στάση καθαρή ιδεολογική και μην κάμεις χρήση του θανάτου των γονιών σου. ...Τέλος πραγματικά λυπάμαι για το θάνατο των γονιών σου, θα ήταν σίγουρα οδυνηρή εμπειρία για σένα που σίγουρα θα σε έχει σημαδέψει , εύχομαι θετικά και ηρωικά και όχι αρνητικά και πεσσιμιστικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. έγραψα και το πρωί που είχα οίστρο, αλλά δεν εμφανίστηκε... θα επαναλάβω ότι θυμάμαι πια.

    αυτό που ξέρω καλά είναι πως όταν η ευγένεια εκλαμβάνετε ως αδυναμία τότε ωφείλουμε να ρίχνουμε κλωτσιές.
    Κλωτσιές κάθε είδους και τύπου οι οποίες είναι άμεσα και απόλυτα κατανοητές από τον άλλον.

    ΑΝεμέ μου, εμείς αφήνουμε ανοικτη την πόρτα του κήπου μας και μπαίνει ο καθένας τυχαίος και κλέβει... δεν φταίει αυτός που την βρήκε ανοικτη και μπήκε. Εμείς φταίμε που δεν του ρίχνουμε μια κλωτσιά στα πισινά και να τελειώνει το στόρυ.
    Οπως και λέει και η λαικη ρήση, ο κοφός εγάμησε τον παλαλό...Κώφενε, λοιπόν.


    trapped

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου