Οι πληγές του Φαραώ, η Χαλικιδική, εγώ και το "Καναβάτσο"!


Δεν ξέρω αν παίρνοντας το δρόμο της (αυτό-)εξορίας στη Χαλκιδική κουβάλησα την γρουσουζιά της πρωτεύουσας μαζί μου, εκείνο που ξέρω είναι ότι από το 2002 και μετά την περιοχή την έχουν χτυπήσει οι ΕΠΤΑ (και βάλε) πληγές του Φαραώ: τι Πάχτας, τι χιονοθύελλες, τι μολυσμένα νερά στο δίκτυο ύδρευσης, τι το ολοκαύτωμα της Κασσάνδρας και το ημι-καύτωμα της Σιθωνίας, τι οι πρόσφατες πλημμύρες στα βόρια του νομού... Μέχρι ομαδική δηλητηρίαση στο πανηγύρι του Προφήτη Ηλία, έπαθαν οι χριστιανοί…

Όπως και να έχει το πράγμα ελάχιστα και εμμέσως μόνο με απείλησαν όλα αυτά τα φαινόμενα μέχρι το τελευταίο της πλημμύρας που μισό εκατοστό ήθελε για να καβαλήσει το πεζοδρόμιο και να μας κάνει να αισθανθούμε κι εμείς κάτοικοι της Νέας Ορλεάνης αν όχι και του Μπαλί. Γι’ αυτό και εκτός από την πυρκαγιά του καλοκαιριού, δεν έχω κάνει επιτόπιο «ρεπορτάζ» ώστε να το μεταδώσω μέσω του μπλογκακίου! Αποτέλεσμα ήταν να «την ακούω» από φίλους και ευγενέστατους γνωστούς («καλά ρε μαλάκα, στη Χαλκιδική ζεις, δημοσιογράφος είσαι, μισή λέξη για τις καταστροφές εκεί δεν μπορούσες να γράψεις;». Δεν μπορούσα διότι κι εγώ από την τηλεόραση τα βλέπω και από τους συναδέλφους στην εφημερίδα τα ακούω…).

Το έλλειμμα αυτό –άνευ άλλων δικαιολογιών- θα προσπαθήσω να το αναπληρώσω με το χθεσινό κομμάτι του ημέτερου Πάνου Θεοδωρίδη για το «Καναβάτσο» του Αγγελιοφόρου. Το βρήκα πολύ πιο χρήσιμο από το να σας λέω παπαριές για το πώς βιώσαμε εμείς, με τη σφουγγαρίστρα στο χέρι, τα όσα συνέβησαν. Κι επειδή ο ίδιος ο Π.Θ. δεν αναρτά τα «Καναβάτσα» του στο μπλόγκ του, το κάνω τώρα εγώ:

Ημερομηνία: 10/10/2006
Τίτλος: ΚΑΝΑΒΑΤΣΟ

ΑΝ ΔΕΙΤΕ ένα χάρτη της λίμνης Βόλβης, θα προσέξετε ότι το μακρόστενο σχήμα της στενεύει στα νότια και προς τη μέση. Είναι ακριβώς η περιοχή όπου χύνονται τα νερά ολόκληρου του ορεινού «στεφανιού» που κυκλώνει από τα νότια τη λίμνη και σχηματίζεται από το Χολομώντα και στον Στρεμπενίκο. Oποιος πέρασε από εκεί, οδεύοντας προς Ρεντίνα, θα θυμάται τα μεγάλα, φαρδιά ρέματα που σπάνια είχαν νερό το καλοκαίρι, τις τεράστιες αμμώδεις κοίτες, τους απότομους γκρεμούς που είναι φτιαγμένοι από ασπριδερό χώμα και κροκάλες. Oλόκληρη η παραλίμνια πεδιάδα που απλώνεται βόρεια της Απολλωνίας είναι δημιουργημένη από τις προσχώσεις αυτών των ρεμάτων. Στις εκβολές τους απλώνεται το εξαίσιο δάσος που είναι ο παράδεισος πολλών σπάνιων πουλιών.



ΓΙΑΤΙ έπιασε τον ποιητή ο περιηγητικός οίστρος; Επειδή με αγωνία παρακολουθεί το δράμα του Μελισσουργού, της Απολλωνίας, της Oλυμπιάδας, του Σταυρού, των Βρασνών, των Πλανών, και οι εκ του προχείρου και οι εκ του μακρόθεν εκτιμητές του λένε ότι στο βάθος φταίει φαινόμενο που λέγεται «ταλάντωση του Ατλαντικού» που φέρνει ενίοτε πολλές βροχές. Για την ώρα δηλαδή, κανένας δεν απέδωσε τη συμφορά στην εποχή των παγετώνων, στην τουρκοκρατία, στο θυμό του Ποσειδώνος, ο οποίος ένα διάστημα διετέλεσε και θεός. Προσχώσεις και μεγάλες κοίτες σημαίνει πολύ νερό που πέφτει περιοδικά στον τόπο και τον ρημάζει.



ΔΙΑΦOΡOΙ «σοφοί» μάλιστα, είχαν μπερδέψει τη Μαγκουφάνα με τη Μυγδονία και ρωτούσαν αν υπάρχουν καταπατημένα ρέματα, θαρρείς και το μπάζο που κατεβαίνει από τα γύρω βουνά, οι κορμοί των δέντρων, οι πελώριες ρίζες, οι χιλιάδες τόνοι χωμάτων και λίθων, οι απίστευτες φερτές ύλες κατεβαίνουν τα καθάρματα χωρίς τις νόμιμες άδειες, επομένως φταίνε οι αρμόδιοι και οι αναρμόδιοι, το ΠΑΣOΚ και ο Ψωμιάδης.



ΤO ΣΥΣΤΗΜΑ αυτό των ποταμιών το ξέρουμε από την αρχαιότητα. Ξέρουμε δυο πράγματα: ότι ο ένας ποταμός λεγόταν Αμμίτης, δηλαδή κατέβαζε άμμο, και ότι ήταν τόσο ρηχός, ώστε μόλις «έκρυπτε τα σφυρά», κι ωστόσο είχε ωραία ψάρια. Μάλιστα. Ηταν πολύ το νερό. Για να σκεπαστούν μαχαλάδες στον Ανω Σταυρό, ήταν πάρα πολύ. Και εδώ προκύπτει το μελαγχολικό συμπέρασμα. O τόπος δε θεωρείται τόσο σημαντικός, ώστε να δεθούν ψηλά τα ρέματα, να καθαρίζονται οι εκατοντάδες κοίτες και οι όχτοι, να χτίζονται δυνατές γέφυρες σε συνδυασμό με αντιπλημμυρικά. Oι κάτοικοι είναι λίγοι, οι ψήφοι μετρημένες και όχι κρίσιμες, τα παραγόμενα προϊόντα επίσης λίγα, δηλαδή κατά την εκτίμηση των υπηρεσιών, μια φορά στα πενήντα χρόνια που γίνεται ο χαμός, θα τα παίρνει όλα το ποτάμι, θα γίνεται η σχετική φασαρία και μετά, φτου μανά κι απ� την αρχή.



ΤΑ ΥΠOΛOΙΠΑ εκνευριστικά, η απορία αν η Ασπροβάλτα είναι στη Χαλκιδική και πού στην ευχή του Θεού είναι ο Στανός και η Βαρβάρα, ας τα αφήσουμε να τα πάρει το ποτάμι ,κι αυτήν τη φορά μας άκουσε...

Σχόλια

  1. Το κακό είναι ότι δεν επισκέφτηκαν τις περιοχές κατά την διάρκεια της πλημύρας μπας και τους έπαιρνε κι αυτούς το ποτάμι....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θα τους πάρει την Κυριακή!
    Ελπίζω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου