Περί φθόνου και μνησικακίας... X

Ηθελα να το γράψω αργότερα αλλά με πρόλαβαν τα …συμπτώματα (τόσο προβλέψιμα, τόσο αναμενόμενα που σε λίγο θα αρχίσω να συνταγογραφώ και …βαλεριάνες για την ηρεμία του παθόντα) που ομιλούν περί «επιθέσεων φιλίας» (Σωστά ομιλούν! Το είχα αυτό το ψυχοπονιάρικο για τους αναξιοπαθούντες!):

«Από την άλλη, ο φθόνος χαρακτηρίζεται από το παράδοξο του Υπερ-εγώ: όσο πιο πολύ προσπαθεί κανείς με δώρα και ευεργεσίες προς τον φθονούντα να τον κάνει να ξεπεράσει το φθόνο, τόσο πιο πολύ του δείχνει (στα μάτια του) πόσο λίγο μετράει αυτό που του δωρίζει. Ετσι, τον κάνει να φθονεί και να ντρέπεται ακόμα πιο πολύ την ανωτερότητα του χαρακτήρα του Άλλου (Schoeck 1987). Στο πλαίσιο αυτό, είναι οι «μικρές διαφορές» που εκφράζουν το ναρκισσισμό και δημιουργούν φθόνο. Τα υποκείμενα θέλουν να τις διατηρήσουν για τον εαυτό τους, «γιατί με αυτόν τον τρόπο διατηρούν τη φαντασιακή ταυτότητά τους (Φρόυντ). Αυτό δείχνει την αμφιρροπία του φαντασιακού, το πώς δηλαδή οι μικρές διαφορές (στον πληθυντικό αριθμό) είναι κάτι το διφορούμενο: ενώ δημιουργούν φθόνο, είναι εντούτοις επιθυμητές. Μάλιστα, όταν τείνουν να εξαφανισθούν, προκύπτουν δυσφορία και επιθετικότητα. Κι αυτό, γιατί αναπαράγονται συχνά ενισχυμένες σε ένα άλλο επίπεδο…».

Σχόλια