Περί φθόνου και μνησικακίας... VΙΙΙ

Τελευταίο για σήμερα (και ως έχει στο «Φθόνος και Μνησικακία» των Δεμερτζή –Λίποβατς) :

«Φθονερός ή μνησίκακος γίνεται κάποιος μόνον όταν θεωρεί ότι για να αποκτήσει τη δική του «αξία», πρέπει να την αρπάξει από τον Άλλο, τον οποίο περιφρονητικά θεωρεί ανάξιο και ανεπαρκή (ΣΗΜ. An.: «Για τον μπλογκοψυχίατρο Χαφτίλους Αγγελιοφόριους Μπακατσέλιους μιλάω» ). Δεν βλέπει δηλαδή ότι τόσο ο ίδιος όσο και ο Άλλος ενέχουν ως περατές υπάρξεις την έλλειψη, και ότι καθένας πρέπει να ανακαλύψει και να αντιμετωπίσει μέσα από μια δημιουργική εργασία, τη δική του έλλειψη, δίχως να προσπαθήσει να τη συγκαλύψει φαντασιακά, ψευδώς, απατώντας τον Άλλο και τον εαυτό του συνάμα.

Τουτέστιν, η «αξία» συγκροτείται γύρω από την έλλειψη με μετουσιωτικό τρόπο. Πρόκειται, σε τελευταία ανάλυση, για το ερώτημα αν το εν λόγω υποκείμενο έχει μία ταυτότητα νευρωτικού ή μη χαρακτήρα.».


Οποιος σκάβει το λάκο του άλλου...


...πέφτει στη φάβα (του Φθόνου)!


ή


"τούτη γη που την πατούμε, όλη μέσα θε να μπούμε!"






(ΣΗΜ. An.: Και για τον "μπλογκοψυχίατρο Χαφτίλους" ουδόλως στεναχωριέμαι -εκ στόματος κοράκων έχω ακούσει ΤΑ χειρότερα- αλλά το "Αγγελιοφόριους Μπακατσέλιους" δεν ξέρω πως θα το πάρουν κάποιοι που επίσης διαβάζουν! )

Σχόλια