Περί φθόνου και μνησικακίας... V

Ο "κακώς λέγειν", έλεγε ο φιλόσοφος Θεόφραστος, "αποκαλών παρρησίαν". Δηλαδή ο κακολογών χαρακτηρίζει την κακολογία του ειλικρίνια (ΣΗΜ. An.: μπορεί επίσης να το χαρακτηρίζει "metablogging", "meta-οτιδήποτε").

Πρόκειται για έναν εξ αντιδράσεως σχηματισμό (το λεγόμενο, ναρκισσιστικά και "κόντρα στο ρεύμα") του Υπερ-εγώ που επιδιώκει την -"χαμένη"- προσοχή του Αλλου, κάτι που παρατηρείται συστηματικά στη μνησικακία και τον λαϊκισμό. (Οταν, για παράδειγμα, τη στιγμή της χαράς βρίσκεις την ευκαιρία να κακολογήσεις και της θλίψης να χαρείς... Οπως τα κάποια προ-εφηβάκια ελληνόπουλα που τρώνε σουβλάκια τη Μεγάλη Παρασκευή για να τσαντίσουν τη μαμά και τη θεία τους...).



Κι αυτά από το 287 π.Χ.!!!

Σχόλια

  1. Η σειρά περί φθόνου και μνησικακίας είναι εξαιρετική. Ανυπομονούμε για τη συνέχεια. (ίσως και με λίγο Νίτσε;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου