Περί φθόνου και μνησικακίας... ΙV

Πάμε παρακάτω τώρα:

«Ο Hume (1739/1969: 425-426), τόσο περισσότερος φθόνος γεννάται στο υποκείμενο από τη συγκριτική υπεροχή των άλλων, όσο αυτοί κινούνται εγγύτερά του. Ο στρατιώτης δεν φθονεί το στρατηγό, αλλά τον συστρατιώτη του. Ενας ποιητής δεν φθονεί έναν φιλόσοφο, αλλά τον ομότεχνό του. (ΣΗΜ. An.: Ενας δημοσιογράφος δεν φθονεί έναν εκδότη αλλά έναν συνάδελφό του. Ενας γραφίστας δεν φθονεί έναν ζωγράφο αλλά έναν άλλον γραφίστα. ΜΟΝΟ ένας …blogger μπορεί να φθονεί όποιον γουστάρει!!!). Κατά το Σκότο φιλόσοφο, φθόνος εγείρεται από την ευχαρίστηση που νιώθει κάποιος άλλος με τον οποίο όταν συγκριθούμε, μειώνεται η ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας.»

Αυτά από το 1739!

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου