Περί φθόνου και μνησικακίας... IX

Πάμε λίγο σε μια ακόμη πιο κοινωνιολογική ανάλυση του Φθόνου μιας και με το προηγούμενο ποστ κινδυνεύσαμε να πέσουμε στο λάκκο του Λακανισμού (και επ’ ευκαιρία να μιλήσουμε λίγο και για τις κλειστές «επαρχιακές» κοινωνίες):

«…το συναίσθημα του φθόνου είναι ιδιαίτερα έντονο και καθολικό σε όλες τις ΠΡΩΤΟΓΟΝΕΣ κοινωνίες, όπως και σε ανάλογες καταστάσεις εντός των προνεωτερικών, αλλά και των νεωτερικών κοινωνιών».

(ΣΗΜ. An.: Ευτυχείς όσοι ζουν σ,ε έστω και πρώην, ανοιχτές, πολύ-πολιτισμικές κοινωνίες όπως π.χ. ήταν μέχρι και τον Πόλεμο η Θεσσαλονίκη!)

«…αυτό έχει να κάνει με το κλειστό πλαίσιο της κοινότητας που είναι ενσωματωμένη σε ένα νατουραλιστικό, ντεντερμινιστικό «Ολον», όπου ισχύει ο νόμος της μοίρας: ό,τι μου λείπει ή ό,τι κακό μου συμβαίνει μου το έχει κλέψει ή προκαλέσει κάποιος Άλλος».

(ΣΗΜ. An.: Το «Ολον» θεσπίζεται σχεδόν αυτόματα με τη γέννηση μια νέας κοινότητας. Συνήθως αυτό γίνεται με τεχνικούς (φαινομενικά αθώους) όρους όπως το «περιτοίχισμα», η «μάντρα», οι κατάλογοι δημοτών-πολιτών, οι πινακίδες και οι κατηγοριοποιήσεις !)

«Τα υποκείμενα επιδιώκουν να εντοπίσουν τις «δυνάμεις» που είναι «υπεύθυνες», «υπαίτιες» για ό,τι δύσμοιρο τους συμβαίνει.».

(ΣΗΜ. An.: Ποιος Άλλος; Μα φυσικά ο «Εβραίος», ο «κομμουνιστής», ο «ομοφυλόφιλος», ο «έγχρωμος», ο «μετανάστης», ο «ξένος δάκτυλος», ο «Ρώσος», ο «Αμερικάνος», ο «…………»,ο «…………»,ο «…………»,ο «…………» ! Στις μετα-νεωτερικές κοινωνίες των ΜΜΕ και των Νέων Τεχνολογιών μπορεί να φταίει το τοπικό Μέσο, ο Άλλος-blogger αλλά βεβαίως και το «Αθηναιοκεντρικό Κράτος», ο «Κόκκαλης» και ο «Βαρδινογιάννης»!)

«…»

«…Συνέπεια αυτής της κατάστασης αποτελεί ο κομφορμισμός και ο συντηρητισμός της κοινότητας.ομάδας, εφόσον κάθε (παρά-ξενη) ιδιαιτερότητα (διαφορά) του Αλλου στη στάση και τη συμπεριφορά του, κάθε πρωτοβουλία, απόκλιση και απόστασή του από τα κοινά, θεωρείται ύποπτη.

Επί του προκειμένου ο Elster αναφέρει:

«Οι κάτοικοι μικρών πόλεων σε κάθε σημείο του πλανήτη θα αναγνωρίσουν τον δεκάλογο:

  1. Μην πιστέψεις ότι είσαι κάτι.
  2. Μην πιστέψεις ότι είσαι τόσο καλός όσο εμείς.
  3. Μην πιστέψεις ότι είσαι πιο σοφός από εμάς.
  4. Μην φαντασθείς ότι είσαι καλύτερος από εμάς
  5. Μην πιστέψεις ότι γνωρίζεις (ΣΗΜ. An.: «Επαρχιώτη δημοσιογραφίσκο!») περισσότερα από εμάς
  6. Μην πιστέψεις ότι εσύ αξίζεις κάτι
  7. Μην διανοηθείς να μας περιγελάσεις
  8. Μην πιστέψεις ότι κανένας ενδιαφέρεται για σένα
  9. Μην πιστέψεις ότι μπορείς να μας διδάξεις οτιδήποτε».

Στις κλειστές κοινωνίες, λοιπόν, όπως και στις κλειστές ομάδες, ο κάθε Άλλος, ο διαφορετικός, μπορεί να γίνει αντικείμενο φθόνου. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν οι κωδικοποιημένες, παραδεκτές (μικρές) διαφορές και εξαιρέσεις, χάρη στις οποίες μπορεί να υπάρξει η κοινότητα και να αποφύγει την απόλυτη παραλυσία και στασιμότητα του κομφορμισμού».

(ΣΗΜ. An.: Με άλλα λόγια “ένα λίγο διαφορετικό blog χωράει μια χαρά ανάμεσα «στα καλύτερα blogs», αλλά όχι και η Greek Gay Lolita. Μην το παραχέσουμε !”- για να πούμε και πάλι κάτι τις το επίκαιρο από τη μικρή, κλειστή μας μπλογκόσφαιρα!)

Γύρω από αυτόν τον στοιχειώδη, ξενοφοβικό δεκάλογο θα δει κανείς να συνασπίζονται οι πιο ανόμοιοι «ντόπιοι» και «παλαιοί», «δημογέροντες» για να τον υπερασπίσουν απέναντι σε οποιονδήποτε εμφανίζεται να παραβαίνει τα θέσφατα, τις ιδέες, τα γούστα και τις αποφάσεις τους!

Αυτοί είναι που θα ανάψουν την πυρά για να κάψουν «βιβλία», «μπλογκς» και «εφημερίδες» στο όνομα –βεβαίως! Βεβαίως!- του δημοκρατικού τους δικαιώματος στην ΚΡΙΤΙΚΗ που με τη δειρά του διασφαλίζεται από το Σύνταγμα της κοινότητας ή της παρέας τους (τις Καταστατικές αρχές και τα ιδρυτικά τους μανιφέστα).

Είναι η στιγμή λίγο πριν ο Φθόνος μετατραπεί σε ιδεολογία και μάλιστα κυρίαρχη! Η στιγμή που το κοινοτιστικό πνεύμα εκφυλλίζεται και η υποτιθέμενη «αδελφοσύνη» ξεκινά να επιτίθεται στην ατομικότητα (και στην Ελευθερία) του Αλλου.

Κάτι που βέβαια, αργά ή γρήγορα, καταλήγει (από «αδελφοσύνη») σε ΑΔΕΛΦΟΚΤΟΝΙΑ!

Θα τα δούμε όμως κι αυτά!

Οσοι (και αν) δεν τα έχουμε δει ήδη εδώ μέσα!

Σχόλια

  1. Το περί δημοσιογραφίσκου ατυχές.
    Αυτός ξέρει, αλλά δε γράφει για να μη θίξει τα συμφέροντα του αφεντικού.
    Είναι ίσκος επειδή μαγειρεύει και λογοκρίνεταιόχι επειδή δεν ξέρει.
    Γι αυτό με 1% παραπάνω πληροφορία το Θεμα τους πήρε τα βρακιά.
    Για τον τύπο μάλλον θα πρέπει να μιλήσουμε για κοινωνικό Έιτζ,
    το ανοσοποιητικό σύστημα που νοσεί και στρέφεται εναντίον αυτών που κανονικά θα έπρεπε να προστατεύει.
    Κι ας είναι το παράδειγμα οργανικό και θα έκανε τον Λίποβατς να ανατριχιάσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γράψε κάτι τι και για το θύμα του φθονερού, Ανεμε!
    Για την κατάσταση στην οποία περιέρχεται, του αυτοεξευτελισμού και της αυτοταπείνωσης, σα να τού 'ρχεται κεραμίδα στο κεφάλι.. αλλού πατά και αλλού βρίσκεται.. χωρίς να μπορεί να καταλάβει ΤΙ και ΠΟΥ έφταιξε.. τα ρίχνει στον εαυτό του τα βάρη και αργεί να (ξανα)ισορροπήσει ψάχνοντας μέσα του να βρει την αιτία..

    Α! το φθόνο τον προκαλεί η αλαζονεία ή αυτό που εκλαμβάνουν ως αλαζονεία οι "άλλοι".. έτσι δεν είναι;

    ..όπως λέΝε (συχνότατα) για τα θύματα βιασμού ότι ΕΚΕΙΝΑ προκάλεσαν το βιαστή τους.. περίπου.

    Πολύ ενδιαφέροντα όλα τα σχετικά άρθρα σου. Προσεγγίζεις εύστοχα. Ευχαριστώ:-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γράψε κάτι και για τα θύματα του φθονερού Ανεμε!

    Πόση αυτοταπείνωση και αυτοεξευτελισμό νιώθουν, λες και είναι δικό τους φταίξιμο η όποια επιτυχία τους.. πόσο αργούν να (ξανα)ισορροπήσουν μετά μια επίθεση φθόνου..

    Μήπως όμως είναι η αλαζονεία ή αυτό που εκλαμβάνουν οι "άλλοι" ως αλαζονεία, που προκαλεί το φθονερό;

    ..όπως λέΝε (συχνά) ότι φταίει το θύμα που προκαλεί το βιαστή του.. περίπου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου