Ταξίδι στην αμφιβολία

Εδώ και κάμποσο καιρό βρίσκομαι σε «ταξίδι για δουλειές». Δικές μου δουλειές. Εσωτερικές. Ο προορισμός του είναι σχετικά άγνωστος όπως άλλωστε και οι σκοποί του.

Τι, στην ευχή, ταξίδι θα ήταν αν ήταν γνωστός ο προορισμός; Ένα δρομολόγιο θα ήταν… Τα ταξίδια για να είναι ταξίδια χρειάζονται μόνο αφορμές.

Θα το ονόμαζα «ταξίδι στην αμφιβολία» ή ακόμη καλύτερα, «ταξίδι λόγω αμφιβολιών»- όχι τόσο για του προσδώσω κύρος ή για να κυριολεκτήσω, όσο για να το συνδέσω με προηγούμενο post αλλά και για να κατονομάσω την κύρια αφορμή του.

Οι αφορμές, και κυρίως αυτή της αμφιβολίας, σαφώς προϋπήρχαν, σειρά γεγονότων και άδηλες εσωτερικές διεργασίες αλλά και ερωτήματα τις έκαναν, απλώς, πιο ορατές και, γι’ αυτό, πιο επιτακτικές.

Ένα από αυτά τα ερωτήματα αφορά την ύπαρξη αυτού εδώ του blog. Το γιατί το ξεκίνησα, γιατί το διατηρώ, εν τέλει τι λόγο ύπαρξης έχει. Συνοψίζοντας το ερώτημα: τι νόημα έχει αυτή η καθημερινή συγκυριογραφία, πρώτα και κύρια για μένα τον ίδιο, ύστερα για τους δικούς μου ανθρώπους και τέλος για όσους έχουν την ατυχία να «πέσουν» επάνω του;

Γιατί το ξεκίνησα;

Με ποια κριτήρια αποφάσισα τη μορφή του;

Με ποια κριτήρια επιλέγω να γράφω αυτό ή εκείνο (και όχι το άλλο ή το δείνα);

Πως συνδέονται όλα αυτά (κι εκείνα) μεταξύ τους;

Πως συνδέονται αυτά που γράφω εγώ με εκείνα που γράφουν άλλοι στα Blog τους, στα βιβλία, στις εφημερίδες, στα περιοδικά;

Πως συνδέονται όλα εκείνα (και αυτά) με το τι συμβαίνει στον πλανήτη μας αυτή την εποχή;

Μα κυρίως –συγνώμη για τον εγωισμό σε αυτό το σημείο- πως συνδέονται όλα αυτά με το ΤΙ πραγματικά συμβαίνει στη ζωή μου;

(Ναι, έχω και σοβαρότερα ερωτήματα από αυτό. Το θέμα είναι ότι εξ αιτίας ακριβώς της μεγαλύτερης σοβαρότητάς τους ποτέ δεν θα τολμούσα ένα «ταξίδι λόγω αμφιβολιών» για πάρτι τους με κίνδυνο να καταλήξω σε κάποια άβυσσο –όχι, ότι αυτό το ενδεχόμενο έχει αποκλειστεί!)

Ετσι ίσως επιτέλους ανακαλύψω το εύρος της ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ (1)μου.

Αλλά και τα όρια της μελαγχολίας των άλλων.

Και ίσως πάλι μέσα από αυτά μπορέσω να ψυχανεμιστώ «που μας πάει το πουλμανάκι». Δηλαδή το ασυνείδητο, προσωπικό και κοινωνικό.

Άλλη φιλοδοξία, επ’ αυτού, δεν έχω…

Εχω άλλες…

Επιθυμίες όμως κατά πολύ περισσότερες! (Ευτυχώς!)

Κι αφού αποκάλυψα μια αφορμή, ας αποκαλύψω κι έναν από τους σκοπούς: η κωδικοποίηση μιας σειράς σκέψεων και ιδεών που εδώ και χρόνια βρίσκονται σε απόλυτη αταξία. Ισως η χρήση του υπερκειμένου –κάτι που, δυστυχώς, ελάχιστα έχω χρησιμοποιήσει στο blog- βοηθήσει αυτή την τακτοποίηση.

(ΣΗΜ.1: Για να γίνει αυτό, το παρόν κείμενο όπως και πολλά από αυτά που θα ακολουθήσουν θα ανανεώνονται, συμπληρώνονται, αναδιατάσσονται διαρκώς. Οι λόγοι προφανείς: ο πόθος μου είναι να καταλήξω σε ένα και μόνο κώδικα, άσχετα αν και αυτός δεν πρόκειται ποτέ να καταλήξει σε ένα οριστικό κείμενο).

Τι είδους ταξίδι είναι αυτό;

Δεν γνωρίζω.

Γνωρίζω ελάχιστα.

Θέλω μόνο να προλάβω τους βιαστικούς κριτές και επικριτές λέγοντας ότι παρά τον πρόλογο αυτό το ταξίδι δεν είναι μόνο διανοητικό. Ταυτόχρονα είναι κι ένα πολύ πραγματικό ταξίδι στο χώρο και στο χρόνο. Η συνέχεια ενός μεγαλύτερου πολύ πραγματικού ταξιδιού που ξεκίνησε από την παιδική μου ηλικίας εντός και εκτός Ελλάδας. Αυτό είναι που σώζει, διατηρώντας τα προσχήματα το ίδιο το ταξίδι και, ελπίζω, την ψυχική μου ισορροπία ή έστω όση μου έχει απομείνει.

Ο «ναυτικός σάκος» μου περιλαμβάνει ένα ημερολόγιο καταστρώματος, κάμποσα βιβλία και αρκετά προσωπικά είδη του οποία θα αποκαλύψω εάν και εφ’ όσων χρειάζεται και βοηθά στην κωδικοποίηση και ταξινόμηση.

Αυτή τη στιγμή, βρίσκω χρήσιμο να αναφέρω μόνο κάποια από αυτά τα βιβλία και κατ’ αρχήν το «Πόλεμος και Ειρήνη, ΜΕΤΑ ΤΟ «ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ» του Κωνσταντίνου Τσουκαλά (εκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ – 2006). Αυτό με οδήγησε, ήδη από τις πρώτες σελίδες του, στην «Αρχαιολογία της Γνώσης» του Μισέλ Φουκώ (μτφρ. Κωστής Παπαγιώργης, εκδ. ΕΞΑΝΤΑΣ – 1987). Ένα βιβλίο που –θέλω να απολογηθώ- αν και το θεωρώ ούτως ή άλλως α-πα-ραί-τη-το εφόδιο για οποιονδήποτε ταξιδεύει στο σύγχρονο κόσμο, έχω αφήσει εδώ και χρόνια να αραχνιάζει στη βιβλιοθήκη μου. Δίπλα σε αυτά, υπάρχουν αρκετά βιβλία του Παναγιώτη Κονδύλη, του Κορνήλιου Καστοριάδη, του Νίκου Πουλατζά, αρκετές ποιητικές συλλογές αλλά και μυθιστορήματα, σενάρια ταινιών και άπειρα μουσικά κομμάτια και στίχοι. Πιο πρόσφατα αποκτήματά μου –αυτά που περισσότερο με ώθησαν σε αυτό το διάβημα- είναι το «Μελαγχολία και Πολεμική» του Π. Κονδύλη (εκδ. ΘΕΜΕΛΙΟ – 2002) αλλά και το πολύ πρόσφατο «Τρία Μουστάκια – ΨΙΧΙΑ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΥ» του Κωστή Παπαγιώργη (εκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ).


Επίσης τα «Αρτεμίδωρος & Φρόυντ» του Μιχάλη Χρυσανθόπουλου (εκδ. ΕΞΑΝΤΑΣ), το «Οι Νέοι Νομάδες» της Arianna Dagnino (εκδ. ΟΞΥ) και το «Εισαγωγή στη Δημοσιογραφία» των Μπιλ Κόβατς και Τομ Ροζενστιλ (εκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ).





Φοβάμαι ότι ο επίδοξος αναγνώστης θα δυσκολευτεί να παρακολουθήσει το «ταξίδι λόγω αμφιβολιών» χωρίς αυτά τα βασικά εργαλεία που έχω επιλέξει.

Αυτό δεν με πτοεί και ίσως δεν θα έπρεπε να πτοεί και εκείνον.

(ΣΗΜ.2: Πάντως θα «πάθει την πλάκα του» όποιος έχει παρακολουθήσει τον πρόσφατο «Μεγάλο Πόλεμο» της …blog-ό-σφαιρας διαβάζοντας το «Μελαγχολία και Πολεμική» του Κονδύλη. Η έκπληξη ήταν και δική μου!)

To "Φθόνος και μνησικακία" των Ν. Δεμερτζή και Θ. Λίποβατς (εκδ. ΠΟΛΙΣ)αλλά και το " Ζητούνται Αλχημιστές" του Μίμη Ανδρουλάκη.

Κατά τη διάρκεια του «ταξιδιού» -το οποίο έχει ανάγκη παρεμβάσεων και της ενσωμάτωσής τους- «συνομιλώ» με άλλα κείμενα που «τυχαία» ανακαλύπτω στο «πέλαγος» της πληροφορίας.

Παραδειγματικά μόνο θα αναφέρω κάποια πολύ πρόσφατα όπως τα σημερινά (11/6/2006) ΠΑΡΑΔΟΞΑ του Ευγένιου Αρανίτση στο «7» της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας (από τον οποίο «κλέβω» τη φράση:

«In saecula saeculorum, εις τους αιώνας των αιώνων, αμήν. Εν τούτοις, αν γράφουμε, αν καταγράφουμε τα γεγονότα, δεν είναι για να θυμόμαστε, όπως λένε, αλλά για να μπορούμε να ξεχνάμε εκείνο το οποίο, στο εξής, θα βρίσκεται καταγεγραμμένο στο κείμενο, καταχωρημένο στο αρχείο διά παντός. Και το αρχείο θα θυμάται, αντί για μας.»
) αλλά και το τελευταίο κείμενο του Απίκιου, όπως κι εκείνο του Επίκουρου ("Η φιλοσοφία του Ευ Ζην") στο ένθετο Gourmet της ίδιας εφημερίδας.

Βεβαίως και το Post του Old Boy που προηγήθηκε του κειμένου που γράφω αυτή τη στιγμή.

Τα συνιστώ!

Αυτά ως εισαγωγή της …εισαγωγής…

Αντρέας Σάντερς






(Το εξώφυλλο του τελευταίου τεύχους του SUNDAY (του οποίου έχω, κατά κάποιον τρόπο, την ευθύνη) μπήκε, εκτός από λόγους …διαφημιστικούς (!!!), λόγω τίτλου. Θέλοντας με έναν ακόμη, τυχαίο (;) τρόπο να εικονογραφήσω την κατάδυση την οποία επιχειρώ. Αλλη μια αντίφαση...)

Σχόλια

  1. πολύ ενδιαφέρον. τα μπλογκς προσφέρονται όντως για την ταξινόμηση και την κωδικοποίηση των σκέψεων μας.
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου