Σαλπάρουμε!


Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία.



Παίξε στον ΑΝεμο τη γλώσσα σου και πέρνα.

Σχόλια

  1. ..Αλλού σε λέγανε Ιουδήθ, εδώ Μαρία.
    Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα.

    ....
    ....

    Βαμμένη. Να σε φέγγει φως αρρωστημένο.
    Διψάς χρυσάφι. Πάρε, ψάξε, μέτρα.
    Εδώ κοντά σου, χρόνια ασάλευτος να μένω.
    ως να μου γίνεις Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα.

    Νίκος Καβαδίας, Γυναίκα, 1951.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ...Από παιδί βιαζόμουνα, μα τώρα πάω καλιά μου.
    μια τσιμινιέρα με όρισε στον κόσμο και σφυρίζει.
    το χέρι σου, που χάιδεψε τα λιγοστά μαλλιά μου,
    για μια στιγμή αν με λύγισε, σήμερα δεν με ορίζει.

    Βαμμένη. Να σε φέγγει κόκκινο φεγγάρι.
    Γιομάτη φύκια και ροδάνθη, αμφίβια Μοίρα.
    Καβάλαγες ασέλωτο με δίχως χαλινάρι,
    πρώτη φορά, σε μια σπηλιά, στην Αλταμίρα.
    ...

    //

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Eisai katapliktikos, se evala idi sta favorites mou

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αρνάκι άσπρο και παχύ της μάνας του καμάρι...

    από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα.

    Ωραία φωτό, saludos

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ο λόγος πάντα έχει το στοιχείο του φόβου μέσα του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου