Παιδιά, τώρα είναι η σειρά σας να προτείνετε

Στη μία όχθη η κυβέρνηση που μέχρι σήμερα το πρωί «απειλούσε» με έναν αόρατο νόμο-πλαίσιο για την Παιδεία και μια αφηρημένη πρόθεση αλλαγής του Συντάγματος σε σχέση με την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων…

Στην άλλη όχθη η μεγάλη πλειοψηφία των φοιτητών που με καταλήψεις και διαδηλώσεις εκφράζουν, πρώτα και κύρια, την αντίθεσή του στο θολό μέλλον «που γράφετε όπως θέλετε» και κατά δεύτερον την αντίθεσή τους στον αόρατο νόμο πλαίσιο που μόνο από διαρροές στον συμπολιτευόμενο Τύπο, υποτίθεται οτι γνωρίζουν. Και καλά κάνουν! Ομως για να πάψει να είναι θολό το μέλλον τους θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να αλλάξει το σήμερα. Σήμερα μάλιστα, αν όχι …χθες. Αρνούμενοι την αλλαγή δεν κερδίζουν τίποτα. Ισα-ίσα μοιάζει σαν να θέλουν τη συντήρηση του χθες. Σαν να λένε «όλα μια χαρά είναι, μην πειράξετε τίποτα». Οχι, δεν λένε αυτό, δεν κάνουν όμως και καμία πρόταση. Συγκροτημένη πρόταση απο πλευράς φοιτητών –των άμεσα δηλαδή ενδιαφερόμενων- απλά δεν υπάρχει. Κι αυτό είναι λάθος για κάθε κίνημα…

Ναι είναι επιτυχία αυτής της γενιάς το οτι αφυπνίστηκε, το οτι βγήκε στους δρόμους και μάλιστα παρά την αντίθεση των δύο μεγάλων κομματικών παρατάξεων. Ναι είναι επιτυχία το οτι στρίμωξαν στα σχοινιά της Αντουανέτα Γιαννάκου και ματαίωσαν το σχέδιό της να περάσει νύχτα και εν μέσω θέρους το μέχρι σήμερα το πρωί αόρατο νόμο-πλαίσιο.

Ομως δεν αρκεί.

Εάν δεν ρίξουν συγκεκριμένες προτάσεις στο τραπέζι του κοινωνικού διαλόγου το κίνημά τους θα εκφυλλιστεί, ο,τι κέρδισαν αυτούς τους μήνες θα χαθεί και αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να «περάσει» οποιοδήποτε πλαίσιο ορατό ή αόρατο θελήσει η κυβέρνηση.

Και κάνοντας αυτό να χωρίσουν τα τσανάκια τους από το «παράλληλο κίνημα» των καθηγητάδων τους. Οχι όλων. Αυτών που δεν δέχονται την αξιολόγηση. Αυτών που τα παίρνουν από όλες τις μπάντες ως σύμβουλοι και εμμισθοι υπάλληλοι πολυεθνικών και δημοσίου. Που στήνουν φάμπρικες «απορρόφησης» κοινοτικών κονδυλίων «για έρευνα» για να αγοράσουν εξοχικά στις Κυκλάδες. Που διεκδικούν όχι απλώς μονιμότητα, αλλά αιωνιότητα όταν ακόμη και στη σταλινική περίοδο της ΕΣΣΔ όλοι οι καθηγητές κρίνονταν ανά τριετία!!!

Μια αξιόλογη πρόταση είναι αυτή που σκέφτονται αρκετοί αλλά την διατυπώνει ξεκάθαρα ο Μίμης Ανδρουλάκης (δεν είναι η μόνη, είναι όμως μια ενδιαφέρουσα πρόταση που προσφέρει ριζικές λύσεις):

Μία και μόνη θεμελιώδης κίνηση χρειάζεται. Το κράτος μονομερώς απελευθερώνει από τη γραφειοκρατία του τα πανεπιστήμια που γίνονται πλήρως αυτόνομα – αυτοδιαχειριζόμενα, συνεπώς και χρηματοοικονομικά αυτόνομα, και κρατά μόνο το εργαλείο της χρηματοδότησης – αξιολόγησης με βάση τα αποτελέσματα ώστε να διεγείρει τον ανταγωνισμό τους και να ανεβάζει τα στάνταρτ της ποιότητας στη διδασκαλία, στη βασική και εφαρμοσμένη έρευνα. Τέρμα στην ισοπέδωση και την ομοιομορφία, ανταγωνισμός των ιδρυμάτων για καλύτερους φοιτητές, ανταγωνισμός για καλύτερους καθηγητές, ανταγωνισμός για περισσότερους οικονομικούς πόρους από δημόσιους και μη φορείς με πλήρη σεβασμό στα ακαδημαϊκά κριτήρια.



Πρέπει να δημιουργήσουμε ισχυρά κίνητρα ώστε κάθε ίδρυμα μόνο του να απορροφήσει, όπως εκείνο πιστεύει ότι ανεβάζει τα στάνταρτ του, αρκετές από τις ιδέες της επιτροπής “Σοφών” ή άλλες εξίσου ενδιαφέρουσες. Δεν είναι δική μας δουλειά να κρίνουμε π.χ. τον αριθμό των μεταφερόμενων μαθημάτων. Εμείς θα αξιολογήσουμε την απόδοση με ποσοτικά και ποιοτικά κριτήρια. Άμεσα πρέπει να αυξήσουμε τη χρηματοδότηση των πανεπιστημίων αλλά τα χρήματα μόνα τους δεν λύνουν το πρόβλημα. Χρειάζεται σύνδεση με τα τελικά αποτελέσματα.

Απο την άλλη πλευρά και πάλι, σήμερα το μεσημέρι η Αντουανέτα Γιαννάκου αποφάσισε να κάνει τα αποκαλυπτήρια του νόμου πλαίσιου για το οποίο έγινε τέτοιος ξεσηκωμός, ακούστηκαν τόσα μεταρρυθμιστικά τύμπανα πολέμου, εξαπολύθηκαν τόσες διμοιρίες των ΜΑΤ και τόσα δακρυγόνα, άνοιξαν κεφάλια φοιτητών και έπαθαν κρίση υστερίας οι ασώματες τηλεοπτικές κεφαλές. Και; Τι ήταν τελικά αυτός ο νόμος;

Τρεις ασπιρίνες πρωί, μεσημέρι, βράδυ, κατά προτίμηση μετά το γεύμα, νωρίς ύπνο, κομπρέσες, μακρινοί περίπατοι και, προσοχή, ΜΗ ΣΠΑΣΟΥΝ Τ’ ΑΥΓΑ!

Για μια Παιδεία που καρκινοβατεί.

Που ξευτελίζεται χρόνο με το χρόνο.

Που ούτε Δωρεάν είναι ούτε και πληρωμένη.

Που ούτε στόχο έχει ούτε μοντέλο (όπως η κοινωνίας μας άλλωστε)

Μια Παιδεία για να καλοβολεύονται οι γιοι και οι κόρες των Προεστών (αν δεν φύγουν στα πανεπιστήμια του εξωτερικού) και να κουτσοβολεύονται τα όνειρα του μπαμπά και της μαμάς με ένα «σε μια σχολή να μπεις και ο,τι νάναι» που αναγκάζει τα παιδιά του Λυκείου να δηλώνουν ως επιθυμία σπουδών από Φιλοσοφική μέχρι Δασοπονία και από Μαθηματικό μέχρι Ιχθυοκομική-Ανθοδετική.

Μια Παιδεία που για ψηφοθηρικούς λόγους ανοίγει ΑΕΙ στην Ανω Πετρομαγούλα και δεν έχει εργαστήρια στο Αριστοτέλειο…

Η μεγάλη Μεταρρύθμιση της Παιδείας ήταν σε γενικές γραμμές αυτή…:

- Το άσυλο. Σημείωσε ότι ο σεβασμός της κυβέρνησης για το πανεπιστημιακό άσυλο είναι απόλυτος και δεδομένος και πρότεινε η απόφαση για την άρση του ασύλου να λαμβάνεται από το πρυτανικό συμβούλιο, ενώ σε περίπτωση επέβασης της αστυνομίας, αυτό θα γίνεται με την παρουσία εισαγγελέα.

- Το όριο σπουδών. Ως ανώτατο όριο σπουδών για τους φοιτητές ορίζεται το ν+2, δηλαδή ο αριθμός των εξαμήνων προσαυξημένος κατά 50%, ενώ μετά από απόφαση του ΑΕΙ υπάρχει η δυνατότητα για παράταση σπουδών κατά επιπλέον ένα χρόνο. Το όριο αυτό θα ισχύσει για τους νέους φοιτητές, ενώ για όσους φοιτούν ήδη, προβλέπεται παράταση πέντε ετών στις σπουδές τους.

- Διακοπή σπουδών. Οι φοιτητές που έχουν σοβαρό λόγο θα μπορούν να διακόπτουν τις σπουδές τους για όσο χρόνο χρειάζεται, κατόνιν αίτησης στο ΑΕΙ. Η δυνατότητα αυτή δίνεται δύο φορές στη διάρκεια σπουδών κάθε φοιτητή.

- Πρυτανικές εκλογές. Δεν αλλάζει το ποσοστό συμμετοχής των φοιτητών στις πρυτανικές εκλογές.

- Συγγράμματα. Δεν αλλάζει η παροχή δωρεάν στους φοιτητές συγγραμμάτων, από βιβλιογραφία που θα προτείνουν τα πανεπιστήμια.

Τρίχες κατσαρές δηλαδή!!!

Τώρα θα πρέπει να ακούσουμε και τις προτάσεις της άλλης όχθης. Δηλαδή του φοιτητικού κινήματος.

Περιμένουμε!

Σχόλια

  1. Δεν είμαι φοιτήτρια αλλά έχω κι εγώ κάποιες ιδέες. Εδώ στην Ελλάδα οι νέοι δεν διαλέγουν να σπουδάσουν αυτό που τους αρέσει αλλά διαλέγουν με άλλα κριτήρια, ξέρουμε ποια. Και εκβιάζουν έτσι τις δημιουργικές τους δυνατότητες. Η κοινωνία δεν μπορεί να προχωρήσει έτσι. Νέοι μου: κάντε αυτό για το οποίο έχετε ταλέντο και "όλα τα άλλα έρχονται με μία περίεργα αυτονόητη νομοτέλεια" όπως γράφει το Forum στο Φόρουμ. Σκεφτείτε τι θα σας άρεσε αν είσασταν απόλυτα ελεύθεροι από το κηνύγη μία "καλής δουλειάς" (ότι αφορά τις αποδοχές) και θα βρείτε και τις προτάσεις πιο προχωρημένες, που τόσο απαιτούνται για να μην ματαιωθεί η σημερινή Άρνησή σας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είμαι τρία χρόνια μακριά από την Ελλάδα αλλά θυμάμαι πολύ καλά τα φοιτητικά μου χρόνια εκεί. Το όνειρο του μέσου "νεο-Έλληνα" φοιτητή είναι να μπει στο δημόσιο-φυσικά όχι για να προσφέρει στην κοινωνία αλλά για να μη δουλεύει. Μια λογική που εγκαθιδρύθηκε κυρίως με το πασοκ (ειδικά το 80). Το πτυχίο του παν/μιου έρχεται επομένως σαν μονόδρομος. Πας παν/μιο, παίρνεις όπως-όπως ένα πτυχίο (παραμένοντας πρακτικά αγράμματος...), γράφεσαι στην κλαδική και μπαίνεις στο δημόσιο. Μετά κάνεις τη ζωή σου -δηλ. τηλεόραση, φραπεδιές και γήπεδο.
    Όσον αφορά το άσυλο: απο τότε που έπεσε η δικτατορία το άσυλο έχει χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά από εμπόρους ναρκωτικών, κλεφτρόνια και φυσικά τους φασίστες (είτε ακροδεξιούς είτε αναρχοκομουνιστές που πλέον είναι καθεστώς).

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου