Δακρύζουν οι χωματερές;

Ναι, φυσικά και μπορεί κάποιος να ονομάσει μια περιοχή –μια οποιαδήποτε περιοχή- «χωματερή». Εχει το αναφαίρετο δικαίωμα να το κάνει, εφ’ όσων έτσι το βλέπει κι εφ’ όσων θεωρεί ότι με ειλικρίνεια και τιμιότητα μας μεταφέρει αυτό ακριβώς που (θεωρεί ότι) βλέπει.

Την ίδια στιγμή, κοιτάζοντας την ίδια ακριβώς περιοχή μπορεί κάποιοι άλλοι να την ονομάσουν «παράδεισο», «φυτώριο ανθέων», «ακαδημία επιστημών», «νεκροταφείο», «αχλαδόκαμπο», "λιβάδι που δακρύζει". Και, ναι, εάν το μεταφέρουν με ειλικρίνεια, έχουν κάθε, μα κάθε δικαίωμα, να το κοινοποιήσουν και σε εμάς τους υπόλοιπους που πιθανώς να έχουν μια κάπως πιο ασαφή εικόνα.

Όλα καλά κι άγια μέχρι εδώ και «περι ορέξεως κολοκυθόπιτα» που λένε και οι γιαγιάδες.

Και είναι όλα καλά εφ’ όσων μιλάμε για «περιοχές», δηλαδή για κενούς (προσώπων) χώρους, δηλαδή «νεκρές φύσεις».

Τι γίνεται όμως όταν σε αυτή την περιοχή υπεισέρχεται το Πρόσωπο ή τα Πρόσωπα ανθρώπων;

Όταν «Χώρος» (-οι) και «Πρόσωπο» (-α) ξεκινούν να «γράφουν» Ιστορία;

Όταν η ιστορία του κάθε προσώπου, του καθενός και της καθεμιάς από εμάς γίνονται οι ψηφίδες που συγκροτούν το Ολον «ακολουθώντας την αέναη πορεία της ανθρωπότητας προς τα εμπρός».

«Κι όμως, η κάθε ψηφίδα, από μόνη της εμπεριέχει στον πυρήνα της την ίδια εποχή της. Η κάθε προσωπική ανθρώπινη ιστορία διαθέτει το δικό της μεγαλείο, κουβαλά τη χαρά και τον πόνο, τη δύναμη και το δράμα, την ελπίδα και την καταστροφή, τη ζωή και το θάνατο. Είναι η Ιστορία συμπυκνωμένη, είναι η πορεία της ζωής, είναι τα δάκρυά της…» (Στράτος Κερσανίδης, ΕΠΟΧΗ 15.2.2004).

Σε αυτή την περίπτωση δεν αρκεί η μεταφορά της εικόνας η οποία θα παραμένει υποκειμενική ανεξάρτητα από την ειλικρίνεια του παρατηρητή. Χρειάζεται και κάτι ακόμα το οποίο, σε κάθε περίπτωση, δεν μπορεί να αναζητηθεί πρόχειρα…

Δίκαιη η οργή




Δίκαιη Υπεράσπιση

Σχόλια

  1. Θα γράψω σχεδόν ότι και στο Βλέμμα του Νίκου Ξυδάκη.

    Το πραγματικά κουραστικό και μελαγχολικό είναι το να μην βλέπεις τίποτα καλό επάνω στον άλλο όσο και άν διαφωνείς με τις ιδέες του.

    Δεν είναι ότι μηδενίζεις τους ανθρώπους
    που καλώς ή κακώς μπορεί όντως να μην μπορούν να γράψουν ή να πετάξουν ή να κολυμπήσουν.Είναι ότι δεν βλέπεις καμμιά δυνατότητα βελτίωσης σε αυτούς ακυρώνοντας έτσι και εσένα τον ίδιο!

    Τελικά το να πείς μια καλή κουβέντα θα φτάσει να είναι επικό κατόρθωμα!Άστα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ισως αυτό, η καλή κουβέντα, να είναι τελικά μια πραγματική πράξη αντίστασης στη «μέλαινα χολή» τη δική μας και των άλλων.
    Λυπάμαι που δεν το κάνω πιο συχνά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου