Ο δημοσιογράφος δικαιούται να μελαγχολεί;


Σαφώς και δικαιούται.

Τουλάχιστον όσο και ένας blogger.

Και ποια είπαμε ότι είναι η ετυμολογία –και εν μέρει ο ορισμός- της Μελαγχολίας;

«Μέλαινα Χολή» (=μαύρη χολή) >>>Ιπποκράτης 5ος π.Χ. αιώνας

Στην καλύτερη –και πιο χρήσιμη- των περιπτώσεων, ο δημοσιογράφος (και o blogger) μετατρέπει την «μέλαινα χολή» του σε κοινωνική αιχμή που στρέφονται ενάντια σε άνισες και άδικες καταστάσεις. Αναπτύσσει δηλαδή ένα είδος μνησικακίας απέναντι στον κατ’ εξοχήν υπαίτιο τέτοιων καταστάσεων, την Εξουσία.

Ασκεί δηλαδή δημόσιο έλεγχο μέσω της μνησικακίας του (η οποία προήλθε από την μελαγχολία την οποία κουβαλά).

Ας μην ξεχνάμε ότι η μνησικακία - resentment νοείται και ως δίκαιη αγανάκτηση (ενάντια π.χ. στην άδικη κατανομή ευκαιριών και μέσων).

Το ερώτημα είναι ΤΙ ωθεί τον δημοσιογράφο να επιτίθεται σε κάτι (π.χ. στα blogs) όταν κανείς δεν μπορεί, προς το παρόν τουλάχιστον, να τους προσάψει κατηγορίες περί κοινωνικής αδικίας.

Εδώ μόνο η «νιτσεϊκή» εκδοχή της μνησικακίας μπορεί να δώσει απάντηση και δεν είναι άλλη από το «όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια» (ή «χωματερές»).

Αυτό είναι που γεννά –κατά τον Π. Κονδύλη- τον σημερινό δημοσιογραφικό κριτικό του πολιτισμού, που μπορεί να χαρακτηριστεί ως χυδαίος ή μαζικοδημοκρατικός δανδής.

Και;

Που το κακό, θα πει κάποιος, και η απόρριψη, ακόμη και η συλλήβδην, μπορεί να διεκδικήσει την νομιμοποίηση της. Ιδιαίτερα απέναντι σε Μόδες ή κυρίαρχα ρεύματα ή ακόμη και στο κατευθυνόμενο hype της εποχής.

Φυσικά! Το θέμα είναι πια ακριβώς επιθυμία κρύβεται πίσω από αυτήν απόρριψη. Πως δηλαδή θα ήθελε να είναι τα πράγματα για να ΜΗΝ τα απορρίψει;

Οσο δεν δημοσιοποιεί αυτή την επιθυμία περί του Δέοντος, τόσο θα βαθαίνει η μελαγχολία του. Και η δική μας επίσης.



Και εάν ο “ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΗΣ” blogger δεν υποχρεούται από κανέναν σε μια κατάφαση, στην επισήμανση έστω του Δέοντος, ο «ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ» δημοσιογράφος οφείλει –μέσω ρεπορτάζ- να μας πει ΤΙ ΑΛΛΟ θα ΜΠΟΡΟΥΣΕ να συμβαίνει.

Αν πάλι αυτό είναι εκ των πραγμάτων αδύνατον ή δεν προκύπτει από το ρεπορτάζ διότι είναι ακόμη πρόωρο κάθε είδους συμπέρασμα και πρόβλεψη, τότε θα μπορούσε να αρκεστεί σε κάτι τέτοιο, διόλου ευκαταφρόνητο εάν θέλει να ενημερώσει το κοινό του για τα ελληνικά blogs… (ευχαριστώ τον Γ. Χοιροβοσκό που το θύμισε!).

Ή ας μην (απλώς) μελαγχολεί ...επάνω μας!


...


Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα σχολιογραφία υπάρχει εδώ.





Σχόλια