Εξάρχεια Βικτόρια Κουκάκι Γκύζη

Πριν λίγες ημέρες, 1 Ιουνίου, θα είχε γενέθλια. Φαντάζεσαι την Κατερίνα 66 χρόνων. Εγώ δεν μπορώ να την φανταστώ. Κι όμως τόσο θα ήταν σήμερα αν ζούσε. Την είδα στο post του George Le Nonce, έχει το οπισθόφυλλο από το βιβλίο της. Η Κατερίνα περπατάει στην Αλεξάνδρας (αν δεν κάνω λάθος). Ετσι θέλω να την βλέπω. Να περπατάει. Στην Μπενάκη, στην Αραχώβης, στην Καλλιδρομίου, να έρχεται να βρει τον Νικόλα στο μαγαζάκι του, στο Πολυτεχνείο. Να πίνει καφέ στην «Πλάζα». Καμιά φορά να ανεβαίνουμε μαζί στη Θεσσαλονίκη. Πιο παλιά αυτό. Μα πιο πολύ στην κατάληψη της Βαλτετσίου…
«Τι θες μαζί μας ρε Σταλίνα;» έλεγε και γελούσε. (Ναι, δεν το άκουσα πρώτη φορά αυτό, απλώς οι άλλοι ήξεραν. Με ήξεραν! Σταλίνα με παραμάνα στο μάγουλο, μη χέσω τον Στάλιν μου μέσα. Αφού τον Σιντ Βίσιους λάτρευα…). Ψωμί δεν είχε να φάει, πατάτες στο φούρνο μας έφερνε στην Κατάληψη να φάμε. Και ζωγράφιζε μαζί μας. Η Κατερίνα, ο Μιχάλης, η Πάολα, ο «Τουρίστας», ο Παπατρέχας… Βιτόφσκι… Μπύρες… Φωτιές… Τρία κλικ αριστερά… Ιδιώνυμο… Πάνω σε ένα χαρτί: «εισπνέω άζωτο, εκπνέω οξυγόνο»… «Ανυδρα Τοπία η Λογική – Σκορπιοί μόνο»… «Φωτογραφήσανε τον πόνο και είχε χρώμα κίτρινο»…





Βρέχει;

Βρέχει…

Σχόλια

  1. Έχω τρεις μέρες που προσπαθώ να γραψω ένα κείμενο να πω τι σκέφτομαι και νοιώθω με όσα σου συνέβησαν. Όμως, δε μου πάει το μεταμπλογκιν αδελφέ. Θα στα πω με άλλα λόγια, λοιπόν. Γιατί χαίρομαι ακόμη που κάποιοι δεν είμασταν περαστικοί και δε θα είμαστε ποτέ ότι κι αν κάνουμε.

    Στη Βικτώρια έπαιζα φλίππερ - το μάτα χάρι. Το είχα τσακίσει σου λέω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Οχι, δεν σου πάει το μεταμπλογκιν...

    Εχεις πιο σημαντικά να πεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου