...κι έμεινε ο κυρ - πόλεμος στον τόπο...


ΤΕΛΟΣ

Συμφωνία της Βάρκιζας;

Μπορεί!

Εμείς οι πρώην (ας μην κοροϊδεύουμε και τον εαυτό μας και τους άλλους αφού δεν είχαμε το σθένος και την αντοχή) κομμουνιστές ήμασταν πάντοτε επιρρεπείς στις καταθέσεις όπλων και στους μονομερείς αφοπλισμούς. Ισως γιατί το μόνο που μας έμεινε, έστω και ως ψευδαίσθηση, είναι ότι οι άνθρωποι είναι κατά βάση καλοπροαίρετοι και ειλικρινείς. Διαψευστήκαμε πολλές φορές. Όμως εκεί: «πρώτα ο άνθρωπος και μετά τα έργα του» που μπορεί να είναι «καλύτερα ή χειρότερα» αλλά αυτό δεν αλλάζει τη φύση του. Εκεί, ξανά στο –ενδεχόμενο- λάθος. Εκει. Κι ας μας βγει και σε κακό. Εκει. Να τραβάμε κάθε φορά τις πρόκες από το δέρμα μας και το κεφάλι μας και να γλείφουμε τις πληγές μας μπας και κλείσουν οι τρύπες. Οι τρύπες ποτέ δεν κλείνουν. Είναι σαν κι εκείνες στα προσφυγικά των Αμπελόκηπων και τις άλλες στα κτίρια απέναντι από τους στύλους του Δία, στη στροφή για την Πλάκα. Θα φύγουν μόνο όταν γκρεμιστούν τα κτίρια.

Κάποτε οι πόλεμοι γινόντουσαν για αδειανά πουκάμισα. Γι αυτό και ήσαν τίμιοι πόλεμοι. Ή πόλεμοι για την τιμή.

Κάποιοι διατηρούν ακόμη αυτή τη ρομαντική στάση για τους πολέμους. Τους μικρούς πολέμους που διεξάγονται σχεδόν καθημερινά γύρω μας και συχνότερα μέσα μας. (Ευτυχώς, δεν είμαστε ΤΟΣΟ ηλίθιοι ώστε να πιστεύουμε ότι οι μεγάλοι –των Μεγάλων- πόλεμοι έχουν ακόμη τέτοιες ποιότητες!!!).

Εχουμε κι άλλες αυταπάτες –που εξακολουθούμε να υπερασπίζουμε- να, για παράδειγμα αυτή που λέει πως ο,τι είμαστε εδώ μέσα (στα blogs), είμαστε κι εκεί έξω. Ο,τι καλό ή κακό, σωστό ή λάθος, δημιουργικό ή (αυτό)καταστροφικό κάνουμε «ηλεκτρονικά» μπορούμε να το κάνουμε και στην πραγματικότητα. Δεν μάθαμε να δημιουργούμε «περσόνες» και «διπλά πρόσωπα». Και λουζόμαστε όσα μας αξίζει να λουστούμε.

Για ένα πουκάμισο αδειανό κι αυτός ο «πόλεμος» λοιπόν. Όχι χωρίς θύματα…

Κι όπως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιους πολέμους, έγινε ειρήνη.

Όχι, κανείς δεν σήκωσε λευκή σημαία.

Τότε;

Τότε ένα τραγούδι που -εξακολουθεί να- εξηγεί τα ανεξήγητα:

Η σωματική ανάγκη





Πολεμούσαμε απ το βράδυ ως το πρωί

από δω εμείς, από κει και οι εχθροί

Κι ούτε νερό κι ούτε ψωμί κι ούτε φαί

βασιλιάς, πατρίς, θρησκεία μας οδηγεί

πλημμύρισε από αίμα όλη η γη



Να όμως που το άλλο βράδυ φτάνει

αρκετοί ναι οι νεκροί

μας σφίγγει μια σωματική ανάγκη

δεν παίρνει αναβολή

Τα όπλα παρατάμε

και πίσω από τους θάμνους πάμε

το ίδιο κι οι εχθροί

κι ακολουθούν κι οι αξιωματικοί



Τώρα όλα πήγανε στο βρόντο

πατρίς, θρησκεία, βασιλιάς

κι έμεινε ο κυρ - πόλεμος στον τόπο

σαν απόπληκτος μπαμπάς



Έγινε ειρήνη για λόγους ανωτέρας βίας

ας κράταγε αλήθεια για όλη τη ζωή μας



Σαββόπουλος Διονύσης





Καλημέρα σας!

Σχόλια