I Am Sam (2001)

Δεν θα πήγαινα ποτέ να το δω στον κινηματογράφο.

Κακώς, καλώς, δεν ξέρω…

(Κακώς μάλλον!)

Το είδα χθες στην τηλεόραση.

Ελεγα ότι ο κόμπος στο λαιμό θα έμενε καμιά εβδομάδα.

Εφυγε πριν τελειώσει η ταινία.

Εμεινε η (ανανεωμένη) βεβαιότητα ότι ο Σον Πεν είναι μεγάλος ηθοποιός. Ενας ακόμη από τους λόγους που αγαπώ τους Αμερικάνους έχοντας την κρυφή ελπίδα ότι κάποια μέρα θα επικρατήσουν αυτών για τους οποίους την μισώ.

Τα αυτά ισχύουν για τον σκηνοθέτη αλλά και την Μισέλ Πφάϊφερ.

Σχόλια

  1. Μία από τα ίδια κι από μένα. Έκλαιγα και γελούσα σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Πολύ καλή η ταινία, πολύ καλός ο Σον Πεν

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δυνατή ταινεία, πιστεύω και οι δύο (Πεν, Πφάϊφερ) έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους. Λυπάμαι που και εγώ δεν την είδα στο σινεμά.

    Ωραίο καινούριο layout! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ο Σον Πεν είναι υπόδειγμα ηθοποιού. "Κυνηγάω" τις ταινίες όπου έχει παίξει. 21 Γραμμάρια, Mystic River, I am Sam, Θα ζήσω (Dead Man Walking)...

    Πάντα συναρπαστικός, παντα συγκινητικός.

    Tero

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Παρακολουθώ χρόνια τις δουλειές του Πεν. Το I am sam είναι μια κατακραυγή του Αμερικάνικου τρόπου ζωής -όσο μπορεί και όσο του επιτρέπεται- πριν το πάρει χαμπάρι η λογοκρισία και το τσακίσει. Ο Πεν είναι πανέξυπνος και ξέρει που και πως μπορεί να καρφώσει την αιχμή του κονταριού του στην γεμάτη λίπος καρδιά του μέσου αμερικάνου. Το σιρόπι στο Σταρμπακς που χύνεται στην παχύρρευστη μάζα του πολτού που καμία σχέση πια με καφέ έχει, η γεμάτη συντηρητικά παχιά και χάρη στα γονίδια ποντικιού σαντιγί που αναγκάζει το μπλέντερ να εκραγεί και τον Σαμ να ουρλιάζει More Fatty,more fatty…και τελικά καταφθάνει στο δικαστήριο- με ένα κοστούμι δανεικό από ένα μικροαστό που πηδάει γκόμενες πάντα σε ημι-στύση- περιχυμένος από πάνω ως κάτω με τη δυσωδία του αμερικάνικου τρόπου θανάτου.

    Ο Σαμ φοβάται, αγαπάει, κλαίει φτύνοντας κατάμουτρα το σύστημα που δημιουργεί ανθρωπάκια χωρίς νευρικό σύστημα. Χωρίς συναισθήματα. Παρά μόνο αντανακλαστικά. Σταρμπακς, ΠιτσαΧατ, σκυλιά σε βόλτα, ένα παιδί, καλογυαλισμένοι κήποι, όλα κάτω από ένα κίτρινο λαμπερό αμερικάνικο φως.

    Εξοχη ερμηνεία του Πεν και οι λίγες ερμηνευτικές τρύπες συγχωρούνται. Σε τέτοιους ρόλους συναισθηματικά φορτισμένους ταυτίζεσαι με τον πρωταγωνιστή, γίνεσαι ένα και παραβλέπεις μερικές σκηνές όπου ο Σαμ γίνεται Πεν.

    Υπέροχη ταινία με κινηματογραφία που αγγίζει το μονοκάμερο αλλά χωρίς να φτάνει στα δυσθεώρητα ύψη του «Μη Αναστρέψιμος». Με ένα κλασσικό σενάριο που λάμπει χάρη στη φωτογραφία και τις ερμηνείες και το πιο σημαντικό… με μια σκηνοθεσία που αγγίζει τα όρια του Τζάρμους χωρίς να θέλει να τα φτάσει ποτέ.

    Την είδα και εγώ εχθές και πραγματικά μου γέμισε την μέρα.. Το «I am Sam” το “Lawnmowner Man” και το “American Beauty” είναι ταινίες που αναρωτιέσαι για πάντα…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Θα συμφωνήσω και εγώ! Ο Σον Πεν είναι από τους αγαπημένους μου... Μαζί με τον Τζόνι Ντεπ! Το i am Sam σίγουρα αξίζει.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Κι έτσι ξαφνικά, από εκεί που δεν το περιμένεις –ή μήπως το περιμένεις, το ελπίζεις, το θέλεις αλλά δεν το λες;-, με αφορμή ένα τόσα δα σχόλιο για μια ταινία που είδες το προηγούμενο βράδυ, ένα σχόλιο διόλου βαθυστόχαστο, κάτι παραπάνω από ένα «μπράβο» δηλαδή, κι ανοίγουν οι ουρανοί.
    Γεμίζει η οθόνη σχόλια από ανθρώπους που εκτιμάς. Που ξοδεύουν σκέψεις και λέξεις πολύτιμες για την δική σου «σαχλαμαρίτσα». Αυτό για το οποίο αναρωτιόσουν «να το γράψω, να μην το γράψω», μήπως να γράψω καμιά πιο σοβαρή κουλαμάρα, κανένα από εκείνα τα καυστικά για το σύστημα εξουσίας, κάτι που να προσιδιάζει στο προφίλ του προφίλ του ενεργού πολίτη που πλασάρεις εσχάτως –όχι υποκριτικά, το νιώθεις, θέλεις να είσαι και πιο ενεργός ακόμη, όσο μπορείς-, κάτι πιο, δημοσίως, «πιασάρικο», αυτό λοιπόν γίνεται αφορμή να επανεκτιμήσεις όλα όσα λες και όλα όσα γράφεις με άλλη μεζούρα.
    Γιατί, τελικά, το πιο «πιασάρικο» είναι αυτό το «λίγο», το τοσοδούλι, το «αχ» που επιβεβαιώνεται από το βίωμα. Ολοι το ξέρουν ότι την είδες την ταινία. Δεν έκανες ένα «τάχα-μου-δήθεν» σχόλιο. Το τεκμήριο της ειλικρίνειας το έχεις. Και επιβραβεύεσαι γι’ αυτό.
    Τα άλλα που γράφεις μπορεί να είναι και αμφίβολα. «Τα θέλει και τα λέει ή του ξεφεύγουν;». «Τα εννοεί ή απλώς ξεσπάει;».
    Θέλω να πιστεύω ότι τα εννοώ κι αυτά και τα άλλα που λέω. Ότι δεν είμαι καρτούν. Κι ότι όλα μαζί βγάζουν κάποιο νόημα ενώ καθένα μόνο του μπορεί να μην αξίζει δεκάρα.
    Το έγραψε κι άλλος φίλος αλλού. Είμαι πολύ χαρούμενος που ανήκω σε αυτή την κοινότητα ανθρώπων. Και, κατ’ αρχάς, που υπάρχει αυτή η κοινότητα. Όχι γιατί θα αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά γιατί αλλάζουμε εμάς του ίδιους. Μάλλον προς το καλύτερο…


    Να τι μαθαίνω καθημερινά από την κοινότητα των bloggers. Να όλες οι εξηγήσεις περί του γιατί έχω blog. Τόσο απλά… Τόσο καλά…

    (Προς εαυτόν: Αντε τώρα να γράψεις για τον Γιακουμάτο, για τον Μάκη, για τον Μπασιάκο και τον Μαντούβαλο, για τα «επίκαιρα» και τα καθημερινά. Τώρα σε θέλω μικρέ ακτιβιστή που κρύβεσαι εκεί μέσα.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου