Ροζ σκέψεις και τσακισμένες λέξεις για μαύρους καφέδες με λουλούδια


Εχω αργήσει;
Είναι ακόμη νωρίς;
Εχω κερδίσει;
Εχω χάσει;
Θα κερδίσω;
Θα χάσω;
Είναι καλό που τα μικρά μου τραγουδούν από τα 4 και τα 2 τους Death In Vegas;
Είμαι καλός μπαμπάς;
Πειράζει που το δερμάτινό μου είναι 20 χρόνων και κουβαλά όλες τις «χύμες» που έχω φάει αυτά τα χρόνια;
Πώς να είναι εκείνη τώρα;
Η άλλη;
Παντρεύτηκαν;
Ζουν;
Πειράζει που το μάτι μου πέφτει όλο και πιο συχνά πια στις «ΚΗΔΕΙΕΣ»;
Κι αν εκείνο το αγόρι απέναντι… είναι… ;
Είναι;
Είμαι;
Είσαι;
Τι κοινό είχαν εκείνες;
Αποκλείεται το «ροζ»;
Το μαύρο ίσως;
Χμμμ…
Το μαύρο κυριολεκτικά;
Μεταφορικά;
Τα έχω καταφέρει;
Κι αν όχι –που όχι- μήπως είναι καλύτερα;
Πόσες βρες μπορώ να καθίσω ακίνητος;
Πόσες μέρες, μήνες, χρόνια, έχω να καθίσω ακίνητος;
Πόσες φορές έχω στείλει λουλούδια σε κάποια;
Αγαπώ τον καναπέ μου ως εαυτόν;
Από μια μεριά χτυπάει το τηλέφωνο;
Μπορώ να τους βρω όλους στο internet;
Κι αν τους βρω πως θα είναι;
Θα γύριζα ποτέ να ζήσω στην Αμερική;
Θα ήθελα να ζω σε ένα τέτοιο σπίτι;
Μικρός πήγαινα όπου με πήγαιναν τα παπούτσια μου…
Τώρα κοιτάζω τα δάχτυλά μου.
Τις χαρακιές στα χέρια που τις έκρυβα από τον πατέρα μου.
Διαβάζω και το Μπριγιόλ του Χατζόπουλου
Υστερα το βλέπω στον ύπνο μου
Όχι σαν όνειρο
Ονειρεύομαι μόνο περιοδικά
Και κτίρια να καίγονται
Θέλω να πω «αντε γαμήσου» σε όλο και λιγότερους ανθρώπους
Να πω «ευχαριστώ» σε όλο και περισσότερους
Θυμάμαι το μπουκάλι που είχα εκσφενδονίσει στον πατέρα μου
Του πέρασε ξυστά από το κεφάλι
Με κοίταξε ήρεμα και έφυγε
Δεν κάναμε ποτέ κουβέντα γι αυτό
Το παρελθόν είναι κάτι που έχει περάσει
Το μέλλον δεν το έχουμε δει ακόμα
Αρα το μόνο που μένει είναι το παρόν;
Είσαι Βουδιστής;
Δον Χουάν μήπως;
Σε παρακαλώ μην την ξαναπείς αυτή τη μαλακία
Και το καφέ με τις φορμάικες γιατί το έλεγαν CARLITO;
Σήμερα ήπια έναν σκασμό καφέδες
Το παθαίνω αυτό κάθε που βλέπω ταινία Τζάρμους
Να πάω να το κοιτάξω;

Που είμαι;

Σχόλια