Τσακισμένα Τραγούδια


Oταν η νοσταλγία του κιτς αναδεικνύει την παρακμή




Όχι, δεν περίμενε κανείς να δει στο κλειστό Γυμναστήριο του ΠΑΟΚ να αναβιώνουν οι Αγώνες της Κέρκυρας ούτε περίμενε να νιώσει τη μυσταγωγία της Ρωμαϊκής Αγοράς ούτε φυσικά να συμβεί κάτι που να αλλάξει τον ρου της μουσικής ιστορίας του τόπου η οποία ούτως ή άλλως έχει παραδοθεί, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, στα χέρια των πολυεθνικών, των μπουζουκομάγαζων και των πρωινών καφέδων. Κανείς όμως δεν περίμενε επίσης να δει ένα κακέκτυπο των βραβείων «Αρίων» με την κερκίδα να θυμίζει τελικό του “Fame Story” και την μυρωδιά της ναφθαλίνης του 60 και του 70 να σε πνίγει καταμεσής της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα.
Τι περιμέναμε να δούμε;
Ένα άλλο ήθος, αν μη τι άλλο. Το ήθος στο οποίο μας είχε μάθει η πρώτη μεταπολιτευτική γενιά δημιουργών. Αντ’ αυτού είδαμε κάποιους από τους εκπροσώπους αυτής της γενιάς να αυτοσυστήνονται ως εθελοντές όταν επί της ουσίας προωθούσαν τις δουλειές τους, της ερχόμενης σεζόν (είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι εκ των συντελεστών ξεκινούν, λίγες μέρες μετά το Φεστιβάλ, εμφανίσεις σε μεγάλες πίστες και μπουζουκλερί της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας;). Είδαμε κάποιους άλλους να νομιμοποιούν με την παρουσία τους τις αρπαχτές των προηγούμενων. Είδαμε κάποιους «ρομαντικούς» να συγχέουν τα φεστιβάλ των νεολαιών της δεκαετίας του ’80 και τις συναυλίες συμπαράστασης των 90’s με τις εμποροπανήγυρεις και τα κολπάκια του marketing. Είδαμε κάποιους να δέχονται μαζοχιστικά να γίνουν τα «πειραματόζωα» μιας γενικής πρόβας για την Γιουροβίζιον αναιρώντας το πραγματικό τους ταλέντο. Κι αυτοί είναι οι υπεύθυνοι για το αποτέλεσμα.
Τι άλλο περιμέναμε;
Να δούμε να «σκάει μύτη» το μέλλον. Να δούμε το καινούργιο να ξεπροβάλλει πίσω από τις κουίντες και τα πανάκριβα σκηνικά. Εχω την υποψία ότι ήταν εκεί. Το είδα στα πρόσωπα δύο τριών παιδιών της πρώτης ημέρας, στην μπάντα που συνόδευε τον Μαχαιρίτσα, στους Μίκρο που έκαναν ένα πέρασμα. Δυστυχώς τους «κατάπιε» αμάσητους η νοσταλγία του κιτς.
Αυτά! Καμιά άλλη μεγάλη προσδοκία –αν το ήθος και το μέλλον είναι μικρές…
Μερίδιο ευθύνης έχουν φυσικά και η ΕΡΤ και η ΔΕΘ γι’ αυτό το ακατονόμαστο που είδαμε. Για το ότι επιδότησαν 4-5 τραγούδια με 1,5 εκατομμύρια ευρώ. Αλλά και πάλι το ηθικό τους μερίδιο είναι μικρότερο. Τι ξέρουν οι άνθρωποι από τέχνη; Και γιατί θα έπρεπε να ξέρουν; Αλλοι είχαν την ευθύνη της επιλογής. Τεχνοκράτες είναι, μια εμπορική, υποτίθεται, ιδέα είχαν, την έριξαν στο τραπέζι και κάποιοι «τσίμπησαν» και έτρεξαν. Αν όλοι τους γύριζαν την πλάτη δεν θα γινόταν τίποτα. Σωστά;
Το σίγουρο είναι επίσης ότι δεν φταίνε σε τίποτα τα 450 παιδιά που υπέβαλαν συμμετοχή και τα 12 που προκρίθηκαν στον «τελικό». Οι πόρτες παντού κλειστές. Οι δισκογραφικές παίζουν με «σιγουράτζες». Τα ριάλιτι με «ψωνάρες» και «νούμερα», που και που με κανένα πραγματικό ταλέντο υπερβολικά αθώο ή σε απόγνωση. Οι ομάδες των «έντεχνων» λειτουργούν ως κλειστά κλάμπ. Είδαν φως και μπήκαν.
Η ευθύνη ανήκει εξ’ ολοκλήρου σε όλους αυτούς τους επώνυμους καλλιτέχνες που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, άλλος λίγο, άλλος πολύ, δέχτηκαν να συμμετάσχουν ενεργά σ’ αυτό το Φεστιβάλ Παρακμής το επενδυμένο με την νοσταλγία για ο,τι πιο κιτς έχει να επιδείξει η ελληνική μουσική τα τελευταία 40 χρόνια.
Πίσω όμως από αυτή τη νοσταλγία του χαζοχαρούμενου, κρύβεται κάτι ουσιαστικά επικίνδυνο: ο τόσο μοδάτος στις ημέρες μας αναθεωρητισμός, αυτή η ύπουλη ισοπέδωση της ιστορίας όπου από την «αθώα» αναδρομή των χάι-λάιτς ενός θεσμού αποσιωπάται ολόκληρο το ιστορικό πλαίσιο. Όπως όταν ακούγεται, για παράδειγμα, το «Αδέλφια μου, αλήτες, πουλιά» που πήρε το 1ο βραβείο στο Φεστιβάλ του 1971 χωρίς να φαίνονται, εν προκειμένω, οι ερπύστριες, οι «φτερούδες», οι εξορίες, οι φυλακίσεις, τα βασανιστήρια, οι προδοσίες της ίδιας ακριβώς εποχής.
«Υπερβολές», θα πει κάποιος, «εδώ ο Φώσκολος, ο Μαστοράκης και τόσοι άλλοι που μεσουρανούσαν επί Χούντας διέπρεψαν και την τελευταία δεκαετία». Ναι, αλλά όχι με τις ευλογίες και την επιδοκιμασία της πρώτης μεταπολιτευτικής γενιάς καλλιτεχνών που συμμετείχαν στην νεκρανάσταση του Φεστιβάλ.

Ούτε καν οργή δεν μπορείς να νιώσεις για την κατάντια
Μόνο οίκτο!

Τι κρίμα!


Υ.Γ. Σαράντα και βάλε φορές ακούστηκε η λέξη «Θεσσαλονίκη» κι άλλες τόσες το «αυτός είναι Θεσσαλονικιός-α». Σαν «πάτερ ημών»… Σαν υποχρεωτική μετάνοια… Σαν ενοχή που δεν κρύβεται από εκείνους που έχουν εγκαταλείψει εδώ και χρόνια αυτήν την πόλη και που τη θυμούνται όποτε έχουν πραμάτεια να πουλήσουν… Δεν πειράζει καρντάσια, μην μας λυπάστε τόσο πολύ. Συνηθίσαμε!

Σχόλια

  1. Οι ομάδες των «έντεχνων» λειτουργούν ως κλειστά κλάμπ

    Όντως, είναι οι χειρότεροι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "Είδαμε κάποιους να δέχονται μαζοχιστικά να γίνουν τα
    «πειραματόζωα»
    μιας γενικής πρόβας για την Γιουροβίζιον."

    Ας μου επιτραπεί να παραφράσω το "γενική" πρόβα με το
    "γενετική"πρόβα.
    Και παίζοντας ακόμη πιό πολύ με τις λέξεις μπορώ να
    γράψω "γενετικά πρόβατα"

    Αυτές οι δικαιολογίες για την "πόρτα" στις δισκογραφικές
    είναι μεγάλο παραμύθι.
    Αν θέλαν πολύ ευκολα στήνουν ένα ανεξάρτητο label
    τυπώνουν 1000 cd και ορμάνε
    στην αγορά. 500 να πουλήσουν (η Ελλάδα είναι το 1% της
    δισκογραφικής αγοράς)
    θα είναι ευτιχισμένοι. Και αν αρχίσουν και πουλάνε και
    παραπάνω η Μεγάλη Δισκογραφική
    θα τους αρπάξει αμέσως. Αν έχεις στόχους τα καταφέρνεις
    πάντα. Αλλά αυτού του τύπου
    οι "καλλιτέχνες" θέλουν ΤV και μόνο αυτό. Να τους δεί η
    μάνα τους και η θεία τους και να
    χαρεί. Αυτό είναι το παιχνίδι. Δεν υπάρχει κανένας
    τρόπος να θάψεις και να σβήσεις ένα
    ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ταλέντο


    Ο Μηλάτος έκραζε το ΦΤΘ στην ΑV πολύ καιρό πρίν πάρει
    σάρκα και οστά. Οταν
    είδα αυτούς τους μανικαταθλιπτικούς σε παρέλαση με
    αρχηγίνα τη Χούκλη
    να παραπαίουν με λεκτικές αρλούμπες "εντεχνου" οργίστηκα.
    Θύμωσα και ένοιωσα τόσο μα τόσο΄μαλάκας που πέταξα την
    κεραία από το μπαλκόνι
    (κυριολεκτώ) για 20η φορά. Ακόμη μια φορά μας πήραν
    χαμπάρι Ναυτίλε. Την αφέλεια
    μας, τον αρχοντοχωριατισμό μας και την αστείρευτη
    βλακεία μας. Οι συμβολισμοί ήταν χωρίς
    προσχήματα (Γήπεδο ΠΑΟΚ, Θεσσαλονίκη και ο μέγας
    Χαμαιλέων Σαββόπουλος να ηγείται
    αυτού του Psycho Circus). Αλλά κανείς μας δεν αντέδρασε.
    Κανείς δεν πήγε να πετάξει ντομάτες
    λαχανικά κέρματα και αναπτήρες. Κανείς μας δεν έκανε τίποτα.

    Ο Μηλάτος το είπε ξεκάθαρα "Αφήστε τα Φεστιβαλ και κάντε
    καμμιά δουλειά".
    Μήπως ξέρει ο σημερινός 20αρης τι πάει να πεί Χούντα?
    Τους το είπε κανείς?
    Αφήστε τα αυτά περάσαν λένε.
    ΟΧΙ ρε πούστηδες τίποτα δεν πέρασε. Εμένα βάζαν να
    κουνάω πλαστικά σημαιάκια. Να κόβω
    τα νύχια μου μέχρι τη σάρκα, να πηγαίνω στο δάσκαλο μια
    βέργα όπως τα άλλα παιδάκια,
    να τρώω ψωμί με ζάχαρη και να μοιράζει η μάνα μου ένα
    πορτοκάλι στα πέντε γιατί ο μπαμπάς
    δεν είχε δουλειά. ΔΕΝ ξεχνάω τίποτα. Κάθε κίνηση, κάθε
    πνίξιμο φωνής που μου φέρνει
    την μυρωδιά εκείνης της εποχής δεν με αφήνει να ξεχάσω.

    Δεν πιστευω ότι φταίνε τα παιδιά. Οι γονείς φταίνε.
    Πάντα οι γονείς φταίνε. Αυτό το τσούρμο
    που στο παιδί του βγάζει όλα τα συμπλέγματα του και
    προσπαθεί μέσω αυτού να κάνει
    αυτά που δεν έκανε. Οχι ρε, αρνήσου την ξεφτίλα. Αρνήσου
    την γελοιοποίηση. Μην αφήσεις
    το αίμα σου με την πικρή γευση της αποτυχίας και του
    χλευασμού για 10 γαμημένα λεπτά
    δημοσιότητας. Δεν θα αντέξουν τα παιδιά να τους
    περιγελάνε και οι φίλοι τουςκαι οι άγνωστοι.
    Κάποια στιγμή θα αρχίσουν να πηδάνε από τα μπαλκόνια.
    Και τότε θα γίνει μια εκπομπή
    ειδικά για τους αποτυχημένους φειμστορίτες και
    "φεστιβαλίτες" που θέσαν τέλος στη ζωή τους.
    Και θα πηγαίνουν οι γονείς και θα κλαίνε και μες τα
    κλάματα τους θα λένε ότι δεν άντεξε το παιδί τόση κακία.
    Και εγώ θα τους βλέπω και θα αρχίσω να φτύνω το γυαλί.

    Πρώτο στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας ήταν το χρήμα.
    Μετά το όπλο. Μετά
    ο Ανθρωπος. Τώρα στην κορυφή είναι η δημοσιότητα.



    Μερικές σκέψεις



    ΑΓ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. θα δανειστώ μια ατακα απο παλιά ελληνική ταινία και θα ξεκινήσω λέγοντας:
    "κατα πως τα λες, και κατα πως χτυπιέσαι... δίκιο θάχεις!"

    και όντως έχεις, δηλαδή, γιατί εγώ καταλαβαίνω ελληνικά και το λέω με βεβαιότητα ,σε αντίθεση με τον ηθοποιό της ταινίας (που τώρα μου διαφεύγει)...

    παρότι Σαλονικιά , με ενόχλησε η περισσή φλυαρία του Νιόνιου και η τάση να διαιωνίζεται μια αντιπαλότητα μεταξύ βορρά και νότου που δεν πιστεύω καθόλου.
    το μόνο που μπορεί να δηλώσει είναι κόμπλεξ της εκάστοτε πλευράς που την καλλιεργεί απέναντι στην άλλη.
    και κάτι ακόμα.
    δεν ξέρω εσάς, εμένα μου φάνηκε πολύ σικέ η δεύτερη νίκη του τραγουδιού που κέρδισε και τις δυό βραδιές...
    δε λεω, υπήρχαν και χειρότερα, (δυστυχώς) αλλά κάτι σε "ας αναβαθμίσουμε τον θεσμό του φεστιβάλ" μου φάνηκε το όλο σκηνικό....

    αυτές τις δυό σκέψεις είχα εγώ να καταθέσω για το φεστιβαλικό θέμα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αν θέλαν πολύ ευκολα στήνουν ένα ανεξάρτητο label
    τυπώνουν 1000 cd και ορμάνε
    στην αγορά


    Ποιο ανεξάρτητο label; Ηχογραφούν σε κάποιο στούντιο (σιγά το κόστος), κάνουν το sound engineering με το Cooledit ή το Audacity, φτιάχνουν εμπιθρόπουλα και τα ανεβάζουν στο site τους να κάψει όποιος θέλει όσα CD θέλει. Έχει γίνει πανεύκολο πλέον να παράγεις μουσική, στη χειρότερη περίπτωση (αν δηλαδή φτιάξεις και δικό σου στουντιάκι αντί να νοικιάζεις) μιλάμε για 2-3000 ευρώ κόστος για μηχανήματα και έναν Η/Υ με καλή κάρτα ήχου.

    Και στο μεταξύ λαϊβάκια σε μαγαζάκια, δεν είναι πολλά τα λεφτά αλλά φτιάχνεις σιγά-σιγά κοινό.

    Αλλά μου θέλουν δόξα, δημοσιότητα και βίντεο κλιπ since day 1. Και οι περισσότεροι αν έχεις προσέξει είναι απλοί ερμηνευτές, όχι τραγουδοποιοί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Οι ιταλοί έχουν το φεστιβάλ του Σαν Ρέμο γι΄ αυτό και δεν συμμετέχουν στη γιουροβίζιον. Θα μπορούσαμε να κάνουμε κι εμείς το ίδιο, αν και δεν ξέρω αν αυτό βοηθήσει σε κάτι. Μια σκέψη έκανα...
    Ο ηθοποιός της φώτο νομίζω λέγεται Μπιλ Μάρεϊ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Οι Ιταλοί δεν συμμετέχουν στο Πανηγυροβίζιον επειδής έχουν πολύ ισχυρή εθνική τραγουδοποιϊα και δεν θέλουν να γίνουν καραγκιόζηδες να πάνε να τραγουδάνε στ'...Αγγλικά! Ουδεμία σχέσηη με το Σαν Ρέμος!

    Όλο αυτό που αποκαλείται "Έλληνικό Έντεχνο" Τραγούδι είναι απλά μιά αντιγραφή του Ιταλικού κάντο!

    Κάποτες ακούγαμε πολύ Ιταλικό τραγούδι στην Ελλάδα! Τώρα ακούμε ελάχιστα, κι έτσι κάποιοι επιτείδηοι(Χρ. Θηβαίος και σία) το αντιγράφουν και μας το πασσάρουν ως νέες ...Μαντουβάλες!

    Ψάξτε να βρείτε τι γίνετε στην γείτονα Χώρα! Όχι μόνο Λούτσιο Ντάλλα και Παόυλο Κόντε, αλλά και Φαμπρίτσιο Ντ΄Αντρέ και Μποτσέλλι και δεκάδες άλλοι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου