Τα ερτζιανά είναι κάτι σαν τον έναστρον ουρανό...


...της Πόλης-πλοήγηση Σείριος Λύρα, πρωινό ξύπνημα σ' όλην τη χώρα, ο καιρός, οι πρώτες ειδήσεις, στο Δεύτερο η Νάουσα μαθαίνει για τη Ρόδο, οι πρώτες δηλώσεις των πολιτικών, άλλου οι μουσικές οάσεις,

στο αυτοκίνητο ακούω για την κυκλοφορία, αντέχω το μποτιλιάρισμα με τις δροσερές φωνές, το χιούμορ, τα πειράγματα, το ραδιόφωνο ένα

πολύβουο σύμπαν μουσικής, λόγου, εικόνων, φαντασίας, έρωτα. Φωνές-φίλοι! Ηθος ο ένας παραγωγός ή δημοσιογράφος, αποκρουστικός ο άλλος; αλλάζω μπάντα.

Οργή, θυμός, νέα, αγωνίες, εκδηλώσεις, συναντήσεις, όλα στο ρεπορτάζ, στις εκπομπές, στους σταθμούς, ΣΚΑΪ, Κρατικό, Εν Λευκώ, Τρίτο, Μελωδία,

Rock FM, ΑΝΤ1, αναλόγως της ώρας, της διάθεσης, της ανάγκης, της στιγμής ταξιδεύουμε. Σ' έναν χάρτη που τον φτιάχνει η ψυχή μας αμ' έπος... Τώρα σου λένε, σκάσε φωνή και κάνε εθελουσία έξοδο. Στο κενό. Τελείωσαν τα μάγια, ακροατή! Ξαναγίνε κολοκύθα. Οταν κλείνει ένας σταθμός

-ο Flash- μια ακόμα κολοκύθα φυτρώνει στη χώρα.


Il silenzio, το σιωπητήριο· μια θλιμμένη ιταλική μπαλάντα για στρατιώτες που έπεσαν, για έρωτες που χάθηκαν, σαν ένα σαξόφωνο που μένει να τα πίνει μόνο του μετά την παράσταση -κάπως έτσι εξέπεμπε χθες ο «Flash» το ίδιο του το ρέκβιεμ, τον ίδιον του τον «αποχαιρετισμό στα όπλα», ο ίδιος, μόνος του...

...και ακουγόταν σαν φωνή που σβήνει, σαν κόκκινο φωτάκι στο κατάρτι ενός καραβιού που χάνεται στη θάλασσα, αφήνοντας πίσω του ένα άμαρκορντ, ένα «θυμάμαι»· κάτι σαν χάρτινο σκηνικό ενός μικρού κόσμου, μιας πόλης που μένει άφωνη, με το στόμα ανοιχτό
καθώς μαθαίνει ότι για την τύχη της Roma locuta, απεφάνθη η Ρώμη, causa finita η υπόθεση έκλεισε.

Μ' έναν λόγο, ο ιδιοκτήτης (;) του ραδιοσταθμού «Flash 96 FM» ανακοίνωσε χθες ότι κλείνει τον σταθμό. Είναι όμως έτσι;

.....................................................

Αιφνιδιαστήκαμε όσοι ακροατές άκουγαν χθες τον ίδιο τον σταθμό να ανακοινώνει, να «μεταδίδει» την ημερομηνία λήξης του όπως κάθε άλλη είδηση. Οχι ότι δεν ξέραμε· από καιρό βοούσε η κρίση (αν και πολλών τα αυτιά άκουγαν μόνον τα τραγούδια), αλλά όσο και να 'ναι, πολλοί πιστεύαμε ότι στο τέλος, στο παρά πέντε, κάτι θα συμβεί και το κακό θα αποσοβηθεί.

Το κακό έγινε -οι αχυράνθρωποι φωνή έχουν μόνον για να απαγγέλλουν τη σιωπή.
Μια σιωπή που για τις τσέπες των ιδίων είναι χρυσός και για τις ζωές των εργατών τάφος.

***

Τα πάθη του «Flash» (όπως και του «Planet» πριν όχι πολύ καιρό) πέρασαν δίπλα απ' την άγρια αδράνεια της ΕΣΗΕΑ, την αδιαφορία των άλλων ΜΜΕ (όπου εμείς οι εργαζόμενοι «κοιτάμε αλλού», ώσπου να πάρει φωτιά το δικό μας σπίτι) και την εγκληματική ύπαρξη και λειτουργία του ΕΣΡ, το οποίον ουδέν μεμπτόν βρήκε στη μεταβίβαση του σταθμού απ' τον κ. Κόκκαλη στην ουρά του.

Τώρα η καμπάνα χτυπάει για τον «Flash», αύριο για ποιους;

***

Ο κ. Κόκκαλης ίδρυσε τον «Flash» πριν 16 χρόνια. Στηρίχθηκε πάνω σ' αυτόν τον σταθμό, όπως και σε άλλα ΜΜΕ, για να περαιώνει τις επιχειρήσεις του και να κρατά τις σχέσεις του με το κράτος σε επιθυμητό για τον ίδιον επίπεδο (αλλά και για πολλούς απ' τους διαχειριστές των κρατικών πόρων). Ο «Flash» υπήρξε χρήσιμος για τον κ. Κόκκαλη και χρυσοφόρος για σειρά δημοσιογράφων που διέγραψαν στα ραδιοκύματά του τροχιές επωφελέστερες απ' όσα η έντιμη άσκηση της δημοσιογραφίας υπαγορεύει.

Ομως και ταυτοχρόνως ο «Flash» υπήρξε ένα σημαντικό μέσο ενημέρωσης, πλουραλιστικό συχνά, με πολλούς σημαντικούς δημοσιογράφους, επιφανείς δημοσιογράφους («ονόματα» που λέμε), ένας σταθμός που έγραψε τη δική του ιστορία, μόρφωσε και άνδρωσε εργάτες του Τύπου, με αισθητικό στίγμα, καλούς μουσικούς παραγωγούς και, κυρίως, χιλιάδες ακροατές.

Ακροατές, που στον σταθμό έβρισκαν τη συντροφιά τους, τις γνώριμες «φωνές», την ενημέρωση της επιλογής τους, το ταξίδι και τη μαγεία που λέγεται ραδιόφωνο.

Συνελόντι ειπείν ο «Flash 96 FM» υπήρξε πολιτισμικός και πολιτικός κόμβος με κύρος, επιρροή και ταυτότητα.

***

Χρόνια ακροατής του, τον άκουγα χθες να σβήνει, να εκπέμπει ώς την τελευταία στιγμή το στίγμα του στο γεωγραφικό μήκος και το πλάτος της πόλης, άκουγα τους εργαζόμενους να εκπέμπουν με αξιοπρέπεια το μαίυνταίυ μιας διαδρομής που ταξίδεψε κόσμο και κοσμάκη...

.....................................................

Δεν ξέρω αν το ταξίδι τελείωσε χθες, αν θα τελειώσει στις 20 Οκτωβρίου ή αν θα ξαναρχίσει με άλλο πλοίο απ' την ίδια συχνότητα. Ξέρω όμως ότι πολλοί συνάδελφοι θα βρεθούν στον δρόμο. Αλλοι θα βρουν δουλειά, άλλοι όχι. Ετσι είναι ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης για τους εργάτες. Σήμερα ζεις αύριο πεθαίνεις...

Μήνες τώρα ο σταθμός εξέπεμπε κουρασμένος. Χθες τσάκισε. Πόσες φορές ακόμα θα το αφήσουμε να συμβεί; Πολλές.



ΣΤΑΘΗΣ Σ. 5.Χ.2005 stathis@enet.gr


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 05/10/2005

Σχόλια