40.000 Ευρώ στον Στάθη για "κακές" λέξεις

Τα ελληνικά της στήλης αυτής είναι «κακά» και ο κ. Δικαστής τής έβαλε πιπέρι στο στόμα!

Κάπως ακριβό πιπέρι, 40.000 Ευρώ ο κόκκος· ποια είναι η καλή λέξη για τον κόκκο; ποια για το πιπέρι; και ποια (είναι η καλή λέξη) για τον Δικαστή;

Η στήλη υπενθυμίζει την υπόθεση κατά το δυνατόν ευσύνοπτα: προ καιρού η Εταιρεία Γκωτιέ διαφήμιζε στα παιδάκια τα προϊόντα της (παιδικά έπιπλα) κατά τρόπον που, κατά την κρίση της στήλης, έφθειρε τον ψυχισμό των παιδιών· καλλιεργούσε τον ανταγωνισμό και την επίδειξη μεταξύ των· προς τούτο απευθυνόταν η εν λόγω διαφήμιση στην οικονομική ισχύ ή και την τυχόν ολιγόνοια των γονέων.

Ως εκ τούτων η στήλη στόλισε τη διαφήμιση της Γκωτιέ αγρίως (ίσως και ελπίζοντας ότι η Εταιρεία θα ζητούσε απ' τους διαφημιστές της να φτιάξουν κάτι πιο προσεκτικό και ανθρώπινο

- παιδιά γαρ το... τάργκετ γκρουπ της καμπάνιας).

Αντί αυτού η Γκωτιέ τράβηξε μια αγωγή στη στήλη και την εφημερίδα ζητώντας αποκατάσταση της τιμής της με 100.000 ευρώ - αν θυμάμαι καλά.

Η αγωγή εκδικάστηκε.

Μάρτυρες υπεράσπισής μας ήρθαν στο δικαστήριο επιφανείς Εκπαιδευτικοί, καθηγητές Πανεπιστημίων, καθηγητές καθηγητών, οι οποίοι ανέλυσαν ότι αυτού του είδους η διαφήμιση ήταν αντιπαιδαγωγική, έκανε ζημιά στον παιδικό ψυχισμό, παρωθούσε τα παιδιά σε καταναλωτικά πρότυπα και αναδείκνυε πρωτόγονα αρχέτυπα ναρκισσισμού (παραβαίνοντας ακόμα και τον κώδικα διαφημιστικής δεοντολογίας, πόσο μάλλον εκπαιδευτικής).

Η αντίδικος πλευρά εξήγησε ότι η Εταιρεία Γκωτιέ ζημιώθηκε στις πωλήσεις της εξ αιτίας όσων η στήλη έγραψε εναντίον της και ότι οι τιμές... συγγνώμην η τιμή της ετρώθη.

***

Το σεβαστό δικαστήριο εξέτασε την υπόθεση και απεφάνθη: α) ότι καλώς η στήλη έθιξε το θέμα, η διαφήμιση δεν ήταν η δέουσα για τα παιδάκια, τους πείραζε την ψυχούλα. β) ότι κακώς η στήλη για να πει τα παραπάνω χρησιμοποίησε τις λέξεις που χρησιμοποίησε, έπρεπε να χρησιμοποιήσει άλλες!!!

Δεν ξέρω αν οι δικαστές είχαν φιλολογικές φιλοδοξίες. Οπως και να 'χει έκριναν ότι καλώς τα είπαμε αλλά με κακές λέξεις!

Και μας καταδίκασαν να πληρώσουμε 40.000 Ευρώ.

Αριστούργημα! Το οποίον θα κρίνουμε όχι ως δικαστική απόφαση αλλά ως έργον τέχνης!

α) Οι δικαστές θα μπορούσαν να έρθουν να γράψουν οι ίδιοι τη στήλη ώστε να χρησιμοποιήσουν τις σωστές λέξεις!

β) Οι δικαστές θα πρέπει να (μας) ξεχωρίσουν στην ελληνική γλώσσα (ή και στα σουαχίλι όπου, έτσι όπως πάμε στο μέλλον θα γράφουμε) ποιες λέξεις είναι καλές και ποιες κακές. Ποιες λέξεις στη Δευτέρα Παρουσία θα σταθούν εκ δεξιών του πατρός και ποιες εξ
ευωνύμων.

***

Να σοβαρευτούμε!

α) Δεν υπάρχουν καλές και κακές λέξεις. Δεν υπάρχουν λάθος και σωστές λέξεις. Η πιο υβριστική διατύπωση μπορεί να φέρει, να εμπεριέχει, να υποδηλώνει, να δηλώνει το ήθος που χρειάζεται για να πει αυτό που έχει να πει! Απ' τα «αρχίδια» του Αριστοφάνη ώς τα «σκατά» του Καμπρόν! Απ' τον «μπούτσο» του Καραϊσκάκη ώς το «γαμείσθε» της Βίβλου. Βεβαίως στα ελληνικά υπάρχει και ο ευφημισμός. Χρήσιμος. Αντί να πούμε μαλάκας λέμε ευήθης.

Αν, κύριοι δικαστές, σωστά είπαμε (όπως παραδεχθήκατε) αυτό που είπαμε, ο τρόπος που το είπαμε είναι αναγκαστικώς σωστός. Τα υπόλοιπα είναι υποκρισίες και μια ιδιότυπη «νομική ορθότης» ακατανόητη συνεπώς επικίνδυνη (ή το αντίστροφον). Μπορεί ο τρόπος που ειπώθηκε κάτι να ελεγχθεί για υπερβολή ή κακογουστιά ή ό,τι άλλο σχετικό, αλλά δεν μπορεί να αποσυνδεθεί απ' αυτό που λέει, που δηλώνει.

β) Εννοείται θα πάμε στο Εφετείο.

γ) Εννοείται ότι 40.000 Ευρώ για να πάρει η Γκωτιέ δεν υπάρχουν ούτε για δείγμα. Δεν πλουτίσαμε απ' αυτήν τη δουλειά. Κι ούτε πρόκειται - όμως δεν είναι αυτό το πρόβλημα.

Το πρόβλημα είναι η λογοκρισία. Και η (εν δυνάμει) αυτολογοκρισία. Οπερ χειρότερον. Αν η εφημερίδα πληρώσει για χάρη μου 40.000 Ευρώ σήμερα, 10 Ευρώ αύριο ή 100 μεθαύριο, θα αρχίσει να γράφει η αφεντιά μου (και οι αφεντιές πολλών συναδέλφων) αλλοιώς, ή θα πάψει να γράφει. Δεν το βλέπω!

***

Για την ιστορία: οι λέξεις που καλά τα είπαν αλλά δικάστηκαν ως κακές οι ίδιες είναι οι εξής: παλιάνθρωποι, βλακόμουτρα της γκλαμουριάς, έσχατοι των χυδαίων, αθύρματα, χαλαστές ψυχών. Αυτές οι λέξεις κατά την απόφαση «δεν κρίνονται αναγκαίες για να αποδοθεί όπως έπρεπε αντικειμενικά το περιεχόμενο των σκέψεων του συντάκτη» και οι δικαστές που αποφάσισαν ότι πρέπει να μου ανοίξουν το κεφάλι και να του βάλουν μέσα άλλες λέξεις που «θα αποδίδουν το περιεχόμενο των σκέψεών μου» είναι η κυρία Αικατερίνη Κρυσταλλίδου, η κυρία Ειρήνη Σταθά και ο κ. Αναστάσιος Σάββας.

ΥΓ. Αν το ως άνω κειμενάκι σηκώνει καμμιά αγωγίτσα για λάθος λέξεις, εδώ είμεθα, έχουμε κι άλλες...


ΣΤΑΘΗΣ Σ. 20.Χ.2005 stathis@enet.gr


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 20/10/2005


Αντε βρε! Και στα δικά μας ...οι ανύπαντρες!

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου