Σεβασμός σε αυτούς που ξέρουν να σέβονται!


Είναι σπουδαία στιγμή –για τους ίδιους, για εσένα, για όλους- όταν ο Αντίπαλος σου αποδίδει τιμές. Όταν η «απέναντι όχθη» βάζει μεσίστιες τις σημαίες και τα λάβαρά της, για να περάσεις, για το στερνό σου ταξίδι.
Τότε σκέφτεσαι ότι τελικά τίποτα δεν πάει χαμένο. Ότι στη δημοκρατία για την οποία πολέμησες, για τη χώρα που έδωσες το αίμα σου και την προσωπική σου ελευθερία, υπάρχει ελπίδα.


Τώρα πια που καταλάβαμε –κι εκείνος το είχε καταλάβει- ο κόσμος που ονειρευτήκαμε, δεν είναι ένας κόσμος χωρισμένος σε μπλοκ και στρατόπεδα, αλλά ένας κόσμος που μπορούμε να μιλάμε ήρεμα κι απλά, αυτό που μένει είναι η Μνήμη, η Συνεννόηση, η ματιά που κοιτάζει σε ένα Ανοιχτό μέλλον.
Από όλες τις «υποχρεωτικές» νεκρολογίες και τα χαιρετίσματα, πιο πολύ με συγκίνησε η δήλωση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Ναι, αυτού που πολλοί ανεγκέφαλοι της «δημοκρατικής παράταξης» έμαθαν να λένε «Αποστάτη» και «Εφιάλτη». Διαιωνίζοντας ένα σφάλμα του Ανδρέα Παπανδρέου και πολλών άλλω σε ταραγμένες και δύσκολες εποχές.
Και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είναι το ίδιο Λεβέντης -κι ας λένε ότι θένε, όσοι έχουν εύκολα τα λόγια και τις κρίσεις- και το ίδιο Ειλικρινής. Από τη δική του πλευρά, για τα συμφέροντα δικών του. Όμως τη μεγάλη στιγμή έδωσε τα χέρια με τον αιώνιο αντίπαλο. Και επιχείρησαν να προχωρήσουν στο πιο σπουδαίο μεταπολιτευτικό βήμα.
Δεν τους άφησαν. Δεν ολοκληρώθηκε το πείραμα.
Εγιναν τα λάθη των παραπομπών στα δικαστήρια.
Γίναν πράγματα που λίγοι, ακόμη, γνωρίζουν… Θα τα πούμε κάποτε…
Αλλά δεν θα μιλήσω τώρα για τον Μητσοτάκη. Εχω πολλά να πω. Και η ιστορία το ίδιο…
Σήμερα έδειξε τη δική του λεβεντιά με τα ανυπόκριτα λόγια του:


«Ο Χαρίλαος Φλωράκης ανήκε στα ιστορικά στελέχη του ΚΚΕ το οποίο υπηρέτησε με πίστη και αφοσίωση στη μακρά πολιτική του πορεία. Ήταν αγωνιστής της πρώτης γραμμής και αυτό του εστοίχισε στην ανώμαλη περίοδο, που πέρασε η χώρα μας, διώξεις και πολυετείς φυλακίσεις.
Δεν συνθηκολόγησε και δεν εκάμφθη. Παρά ταύτα -και αυτό αποτέλεσε τη μεγάλη του αρετή- διατήρησε και στις σκληρότερες ώρες την ψύχραιμη σκέψη και προπαντός τη συνείδηση ότι όλοι ανήκουμε στον ίδιο λαό και στην ίδια πατρίδα και ότι οφείλουμε να συνυπάρξουμε. Και αναγκαία προϋπόθεση γι΄ αυτό είναι να συζητάμε μεταξύ μας με ειλικρίνεια και εντιμότητα.
Έτσι, αποτέλεσε τον κυριότερο παράγοντα από την πλευρά της Αριστεράς που συνετέλεσε στην ιστορική συνεννόηση μαζί μας, η οποία επέτρεψε τη δημιουργία κυβερνήσεων συνεργασίας και τελικά εθνικής ενότητας που εσφράγισαν οριστικά το τέλος του εμφυλίου πολέμου.
Συνεργάστηκα, μέσα στα πλαίσια της δημοκρατίας μας, μαζί του και αισθανόμουν απέναντί του φιλία και εκτίμηση. Πάντοτε συζητούσαμε τα -περιορισμένα έστω- περιθώρια συνεργασίας που και οι δυο μας ετιμήσαμε. Και πάντοτε αισθανόμουν βαθιά εκτίμηση προς τον τίμιο αγωνιστή έστω κι αν ευρισκόμουν ιδεολογικά στον αντίποδα.
Υποκλίνομαι με σεβασμό μπροστά στη σορό του και εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του και στο κόμμα του για τη μεγάλη απώλεια».


Ξέρω ότι κι αυτά που λέω και τα άλλα που είπα πριν, σηκώνουν θύελλες. Μπερδεύουν. Μερικούς τους εξοργίζουν. Δεν με ενδιαφέρει.
Με ενδιαφέρει αυτή η τελευταία εικόνα μιας εποχής. Και η ελπίδα πως κάποιοι θα καταλαβούν τη σημασία του Βίου ανθρώπων σημαντικών…