πολλές οργιές κάτω από την επιφάνεια του Αιγαίου

Ανοίγοντας τα ΠΟΙΗΜΑΤΑ του Γιώργου Σεφέρη για να με βοηθήσουν να «βάψω» αυτό το αποσβολωτικό ριάλιτι-blog μου, βρήκα μέσα κάτι μικρά κομματάκια χαρτί με σημειώσεις. Ηταν τηλεφωνήματα ακροατών από τότε που έκανα εκπομπές στο τότε Δεύτερο Πρόγραμμα της ΕΡΑ, εκεί γύρω στο 1998-99. Η εκπομπή λεγόταν «Παράξενος Αιώνας μπαίνει»- που να ήξερα ΠΟΣΟ παράξενος. Τα έγραφε η κοπέλα που ήταν στα τηλέφωνα και μου τα έδινε στο στούντιο. Τα συγκεκριμένα σημειώματα ήταν από την τελευταία μου εκπομπή εκείνης της σειράς. Εκτοτε δεν ξανάκανα ραδιόφωνο.

Τα αντιγράφω εδώ για δύο λόγους. Ο ένας είναι ότι ίσως κάποτε να χαθούν. Αυτά τα ίδια ή το βιβλίο. Ο δεύτερος γιατί θα ήθελα να ξαναβρούν κάποιοι αυτά τα ίχνη. Εστω και τυχαία. Υπήρξαμε συνταξιδιώτες σε όμορφες και δύσκολες εποχές και θάλασσες.

Ακροάτρια:

«Ο ορίζοντας είναι ανοιχτός μπροστά σου ο,τι κι αν κάνεις. Ευχαριστώ για τη συντροφιά που μου κράτησες τόσο καιρό!»

Ακροάτρια (Βάσια Χρυσανθοπούλου)

«Αυτό μοιάζει με τέλος αλλά δεν είναι γιατί δεν μπορεί να υπάρξει τέλος. Οι σκέψεις, οι νότες, οι στίχοι δεν έχουν όρια, δεν μπαίνουν σε ημερομηνίες. Διαλέγουν για να γεννηθούν αλλά υπάρχουν και θα υπάρχουν πέρα και μετά τη σιωπή μας. Ευχαριστώ για την παρέα!»

Ακροατής:

«Ένα μεγάλο ευχαριστώ για τις αφιερώσεις που έκανες προς τους ακροατές. Σήμερα διακρίνω μια μελαγχολία στην τελευταία σου εκπομπή. Ευχαριστώ για την παρέα»

Ακροάτρια:

«Ένα ευχαριστώ για τη συντροφιά σου κάθε Σαββατοκύριακο. Η φίλη σου Σοφία».

Επτά χρόνια μετά, σας ευχαριστώ κι εγώ. Οπου και να είσαστε!

Μου λείπει το ραδιόφωνο. Όπως τότε που έλειπε η εφημερίδα.

Πάντα κάτι μας λείπει τελικά και πάντα αυτό είναι δίπλα μας…

Gentlemen

συνεχίζουμε της περιοδεία μας

πολλές οργιές κάτω από την επιφάνεια του Αιγαίου.

Ιούλιος ‘42



Σχόλια

  1. Εμένα μου λείπει το ραδιόφωνο διαρκώς, εδώ και πάνω από δέκα χρόνια' πρέπει να σταμάτησα ν' ακούω το '94, και το έκανα συνειδητά γιατί είχα αγαπήσει την πραγματική ελεύθερη ραδιοφωνία της δεκαετίας του '80 (Μουσικός Δίαυλος, για παράδειγμα) και δε μπορούσα να συμβιβαστώ με ότι επακολούθησε. Οι υπερβολές δεν είναι ποτέ καλές, βέβαια' με το μποικοτάζ αυτό έχασα αρκετές αξιόλογες εκπομπές με τα χρόνια, και μαζί μ' αυτές, τους ανθρώπους πίσω από τα μικρόφωνα και τους δέκτες, την ιδιαίτερη αίσθηση της ραδιοφωνικής παρέας που σπάει τη μοναξιά. Εύχομαι να ξαναβρεθείς με τους ακροατές σου, κάποια στιγμή.

    ΥΓ: Όλοι οι φίλοι που κάποια στιγμή σταμάτησαν να κάνουν ραδιόφωνο, παρ' ότι συνέχισαν να το αγαπούν παράφορα, ποτέ δεν ξαναγυρισαν σ' αυτό. Γιατί άραγε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ζηλεύω κάθε φορά που 'ακούω' τον Αστέρη (oneiro) να αναπολεί τις δυνατές μέρες του ραδιοφώνου της Θεσνίκης. Ζηλεύω γιατί απ' ότι φαίνεται έχασα πολλά. Καταραμένη γενιά του '80...

    ΥΓ. Αυτές οι αποχρώσεις του μπλε κ. Ναυτίλε με ζάλισαν ομολογώ. Συμβουλευτείτε επειγόντως κάποιον ντιζάϊνερ γραφίστα του sunday.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Θυμάμαι κάτι βράδυα με ένα τραντζιστοράκι κάτω απο το μαξιλάρι μου για να μην φωνάζουν οι άλλοι ...για να μην τους ξυπνήσω... στο Β΄Πρόγραμμα, παρέα με την Βιντσέτζου, την Πάσσαρη, την Παναγιωτοπούλου, τον αξέχαστο Χρηστο Βακαλόπουλο...κάτι βράδυα...πανδεσία χρωμάτων, που πήγαν; Κάτι μεσημέρια με τον Πετρίδη...λίγο αργότερα στον 9,84...γέλασα με την ψυχή μου... αλλα και σε άλλους σταθμούς...ακουσα με την ψυχή μου...γέμισα!
    Τώρα προσπερνάω τις συχνότητες χωρίς ενοχές χωρίς να νομίζω ότι κατι έχω χάσει...σπάνια κάτι με κεντρίζει!
    Επαναλαμβάνομαι το ξέρω αλλά...ανεφχαρίστητη αυτή η ανθρώπινη φυλή!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. video killed the radio star?
    and the ones left were killed by the playlist...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου