Πως απο τον Κεντέρη φτάσαμε στον Πέρι



Τέτοιον καιρό πέρσι τρέχαμε και δεν φτάναμε. Το στέγαστρο του Καλατράβα ήταν ακόμη στον αέρα, η Αθήνα ήταν σαν γραβιέρα, το Ολυμπιακό χωριό είχε τελειώσει μόλις κατά το ένα πέμπτο, στη μαραθώνια διαδρομή δεν είχε ακόμη πέσει ούτε το χαλίκι και μας έμεναν μόλις 100 ημέρες από τη «Μεγάλη Γιορτή».

Ενας λαός-«Θανάσης» έτρεχε και δεν έφτανε για να μη ντροπιαστεί, την τελευταία στιγμή, μπροστά στα εκατομμύρια ζευγάρια μάτια που θα στρέφονταν επάνω του στις 13 Αυγούστου. Κι όμως τα καταφέραμε. Όλα πήγαν καλά και αν εξαιρέσει κανείς μια πτώση μοτοσικλέτας της οποίας στράβωσε ένας μαρσπιές, δεν σημειώθηκε κανέναν πρόβλημα στο τρίπτυχο Ηρεμία-Τάξη-Ασφάλεια το οποίο είχαμε ακριβοπληρώσει. Κι όμως. Καλύτερα να είχε σκάσει ο ίδιος ο Μπιν Λάντεν και ο Ζαρκάουι αγκαλιά με μια υδρογονόβομβα στο κέντρο της Καλογρέζας. Γιατί καβάλα πάνω σε εκείνη τη μηχανή ήταν οι ελπίδες του λαού-«Θανάση». Οι ελπίδες για τη δικαίωση όλης αυτής της πολύχρονης ταλαιπωρίας, αγωνίας, άγχους, σπατάλης. Για όλες τις καρπαζιές και τα χτυπήματα κάτω από τη μέση που εισέπραξε από εχθρούς και φίλους. Οι ελπίδες του «Θανάση» -η Κατερίνα Θάνου και ο Κώστας Κεντέρης αποδείχτηκαν πιο ψεύτικες και από τον Φοίβο και την Αθηνά. Κι αν ήταν κάτι που τον συγκράτησε τον λαό-«Θανάση» από το «να πάρει το όπλο του» και να τα κάνει στάχτη και μπούρμπερι τα στάδια και τους αγώνες και τους Αθάνατους μαζί με τον Ρόγκ ήταν το φιλότιμο και η τρέλα δέκα-δεκαπέντε παιδιών που μέσα στον γενικό χαμό είχαν καταφέρει να σηκώσουν «από το πουθενά» το «τιμημένο» στην Πορτογαλία λίγες μέρες πριν την έναρξη των Ολυμπιακών. Αλλά και η ίδια η Τελετή Εναρξης που σκέπασε την πίκρα μας.
Και πέρασαν οι 100 ημέρες, πέρασαν οι Ολυμπιακοί, το 2004, τα μεγάλα ορόσημα και οι εθνικοί στόχοι, οι προσδοκίες για τουριστική -και γενικώς οικονομική- ανάπτυξη και τι μας έμεινε; Κάτι εγκαταλελειμμένες ολυμπιακές εγκαταστάσεις, μια πιο σουλουπωμένη πρωτεύουσα, μια πιο εγκαταλελειμμένη περιφέρεια, ο …Πέρι, η Καλομοίρα και η Elena!
Το πως φτάσαμε από την ελπίδα για διάκριση του Κεντέρη στην αποθέωση του Πέρι είναι μια μεγάλη ιστορία. Μεγάλη όσο και η μοίρα του λαού-«Θανάση» που πάντοτε τρέχει και τσακίζεται για την καρδιά της όμορφης –αλλά ψηλομύτας- και καταλήγει να παντρεύεται την πτωχή πλην τίμια γειτονοπούλα. Καλομοίρα, Πέρις, Elena. Τα πτωχά πλην τίμια παιδιά Ελλήνων μεταναστών. Τα δύο πρώτα κέρδισαν ήδη την μέσω sms «καταξίωση» στο καλλιτεχνικό στερέωμα. Το τρίτο θα μας εκπροσωπήσει σε λίγες μέρες στη Eurovision προσπαθώντας να πετύχει εκεί που δεν τα είχε καταφέρει ούτε ο Sakis. Τουλάχιστον αυτά δεν πρόκειται να μας διαψεύσουν. Ο «Θανάσης» είναι διατεθειμένος να συγχωρέσει μερικά φάλτσα. Αρκεί να μην τον ντοπάρουμε με προσδοκίες και ελπίδες ολυμπιακών διαστάσεων.
Στο κάτω-κάτω το show θα συνεχιστεί. Όπως και να ‘χει. Ακόμη κι αν το «Number One» καταλήξει «number five».

Σχόλια

  1. "Το στέγαστρο του Καλατράβα ήταν ακόμη στον αέρα, η Αθήνα ήταν σαν γραβιέρα..."

    Λίγο
    "αέρα, αέρα,
    να φύγει η χολέρα"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου