119 χρόνια αγώνων και οι κρεμασμένοι "παμφλετάριοι" του Σικάγο


«Θα έρθει καιρός που η σιωπή μας θα είναι πιο δυνατή από τις φωνές που εσείς στραγγαλίζετε σήμερα»

August Spies

(Παμφλετάριος (ισπανιστί) που μαζί με τον άλλον παμφλετάριο, τον Parsons και άλλους δύο αναρχικούς ακτιβιστές κρεμάστηκαν στις 11 Νοεμβρίου 1887 )

ΣΗΜ.:
Στη μόνη χώρα που δεν γιορτάζεται η Εργατική Πρωτομαγιά είναι οι ΗΠΑ!
(Α, κι απο φέτος και στην Ελλάδα!)


Udate:


ΑΠΟ-ΓΗ-ΩΣΕΙΣ 15/05/05


Τι στην ευχή έγραφε ο Ρίτσος;

Η φετινή Πρωτομαγιά και το μέτρο του Πολιτισμού


Μερικές φορές είναι ανάγκη να ξαναπιάνουμε τα βασικά και τα θεμελιώδη. Να καταφεύγουμε στους βασικούς ορισμούς των λεξικογράφων για να πατήσουμε ξανά πάνω σε κάποια βάση, σε έδαφος στέρεο, παύοντας για λίγο να αιωρούμαστε εν πλήρει συγχύσει σε ένα σύμπαν-μπάχαλο γεμάτο αδέσποτες, ισοπεδωτικές εγκυκλίους και απόλυτα κενά μνήμης και Ιστορίας.
Σύμφωνα λοιπόν με το Λεξικό Μπαμπινιώτη, «πολιτισμός (μια λέξη που εμφανίζεται για πρώτη φορά στα ελληνικά γράμματα το 1804 χάρη στον Αδαμάντιο Κοραή) είναι το σύνολο των υλικών και πνευματικών επιτευγμάτων και προϊόντων της δράσης ενός συνόλου ανθρώπων (κοινωνικού, εθνικού, θρησκευτικού κ.τ.λ.) σε ορισμένη ή μη εποχή και ο ιδιαίτερος χαρακτήρας του όπως εκφράζεται μέσα από αυτά». Και παρακάτω «τα εκλεπτυσμένα ήθη και η πνευματική ανάπτυξη στη συμπεριφορά, στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, στην αισθητική έκφραση, στον τρόπο ζωής ενός κοινωνικού συνόλου».
Αρκεί ο παραπάνω ορισμός για να διαπιστώσει κανείς πώς και πόσο αυτός καταστρατηγήθηκε από την περίφημη εγκύκλιο -η οποία μάλιστα συμπληρώθηκε από μια δεύτερη εγκύκλιο, αυτήν τη φορά του υπουργείου Παιδείας- περί κατάργησης της αργίας της Πρωτομαγιάς, στέλνοντας τον πολιτισμό στο καλάθι των αχρήστων, με το πρόσχημα της σύμπτωσής της με την αργία του Πάσχα. Πράξη που δημιούργησε πρωτοφανή σύγχυση στο κοινωνικό σύνολο. Και είναι αυτή ακριβώς η σύγχυση που αποδεικνύει, ως καθαρό σύμπτωμα, ότι διαπράχθηκε ύβρις μεγάλη.
Γιατί, όσο κι αν κάποιοι πάνε να μας πείσουν ότι ο πολιτισμός δεν είναι παρά άλλος ένας τομέας της αγοράς που διέπεται αποκλειστικά και μόνον από τους νόμους της και τίποτε περισσότερο, το κοινωνικό σύνολο συνεχίζει να τον αντιλαμβάνεται με τον τρόπο που διατυπώνεται στα λεξικά: ως κάτι που καθορίζει τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, την αισθητική του έκφραση, τον τρόπο ζωής του. Χωρίς αυτά τα όρια και τα ορόσημα που θέτει ο πολιτισμός του, ένα κοινωνικό σύνολο παραδέρνει δίχως πυξίδα, αμήχανο για το τι είναι το δέον και τι το πρέπον. Εν προκειμένω για το αν η Πρωτομαγιά είναι αργία ή απεργία -σύμφωνα με τη δυναμικά εκφρασμένη βούληση των εργαζομένων- ή μια κανονική εργάσιμη ημέρα -σύμφωνα με τις πολιτικές αποφάσεις της κυβέρνησης.
Η ευθύνη όμως δεν ανήκει αποκλειστικά στους συντάκτες των εγκυκλίων, που στο κάτω κάτω εξέφρασαν έτσι την πολιτική τους στάση απέναντι στην Ιστορία, τον πολιτισμό και την παιδεία. Ανήκει και σ' εκείνους που θα έπρεπε λόγω και έργω να υπερασπιστούν το χαρακτήρα αυτού του ορόσημου. Για μία ακόμη φορά είναι φανερή η έλλειψη μιας αστικής τάξης που θα αναλάμβανε την υπεράσπιση της αργίας ως ένδειξη τιμής στον ιστορικό της «αντίπαλο» αλλά και ως υπόμνηση των παραχωρήσεων -από τη δική της οπτική γωνία, έστω- που έχει κάνει προς όφελος του συνόλου αλλά και για την ίδια της την επιβίωση.
Ακόμη χειρότερη, όμως, μοιάζει η έλλειψη μιας Αριστεράς που, εκπροσωπώντας την άμεσα ενδιαφερόμενη εργατική τάξη -αφού σύμβολο της δικής της δράσης, πριν από 119 χρόνια, στο Σικάγο, είναι η Πρωτομαγιά- θα υπερασπιζόταν την απεργία, αντιγυρίζοντας ένα ξεκάθαρο και περήφανο «χάρισμά σας η αργία, ρε!». Με εκείνο το «ρε» όχι της αυθάδειας αλλά της γνήσιας λαϊκής έκφρασης, που δεν κάθεται να «λιμάρει» τις λέξεις, όταν πρόκειται να υπερασπιστεί τα δίκαια και τους αγώνες της.
Και θα ήμασταν μια από τις ελάχιστες χώρες του κόσμου, μεταξύ των οποίων και οι ΗΠΑ, που δε θα είχαν τιμήσει φέτος με κάποιον τρόπο αυτό το ιστορικό ορόσημο, αν δεν ήταν τόσο μεγάλη η συμμετοχή του κόσμου στην απεργία της Τετάρτης και δε γέμιζε γαρίφαλα, στα καθ’ ημάς, το μνημείο στο χώρο όπου έπεσε ο Τάσος Τούσης το Μάη του ‘36.
Γιατί, πέρα κι από τον ορισμό της αρχής, πέρα από το μπάχαλο που δημιούργησαν οι εγκύκλιοι, τούτος ο λαός γνωρίζει πως πολιτισμός είναι να υπερασπίζεσαι την Ιστορία και τους αγώνες σου, τις μνήμες και τις εορτές σου και πως παιδεία είναι, πέραν των στόχων της επαγγελματικής και κοινωνικής αποκατάστασης, το να δίνεις τη σκυτάλη στην επόμενη γενιά, για να τη μεταφέρει στο δικό της αυριανό κόσμο και όχι να απορεί με ποια στην ευχή αφορμή έγραψε ο Γιάννης Ρίτσος το «Μέρα Μαγιού μου μίσεψες».


Σχόλια

  1. Πράγματι όπως λες η εργατική πρωτομαγιά δεν γιορτάζεται στην Αμερική αλλά ούτε και στον Καναδά.
    Βέβαια για να είμαστε ακριβής, οι δυο εν λόγω χώρες έχουν καθιερώσει την πρώτη Δευτέρα του Σεπτέμβρη σαν "Labor Day", η οποία και είναι αργία. Καμία όμως σχέση δεν έχει αυτή η μέρα με τον εορτασμό της εργατικής τάξης. Έτσι, είναι απλά μια μέρα ξεκούρασης και ευκαιρία για να βγουν έξω οι Αμερικάνοι και να εξασκήσουν το αγαπημένο τους χόμπυ, που είναι να πετάνε βαρελότα και πυροτεχνήματα...
    Κι όλα αυτά στην χώρα που ήταν η αφορμή της επετείου, με την αιματερή απεργία και διαδήλωση των εργατών που ζητούσαν οκτάωρο εργασίας, στο Σικάγο την 1η Μαίου 1886.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ναυτίλε Καλημέρα,
    Σου γράφω ότι έγραψα και στον Νick the Creek...

    Nick αυτο που δεν καταλάβαμε...νομίζω..ειναι ότι τα παιδιά που γράψανε όλα αυτά είναι φοιτητές (και κατα κάποιο τρόπο δικαιωματικά θέλουν να προσαρμόσουν τον κόσμο στα οραματά τους).

    Η επαφή με τον πραγματικό κόσμο των επιχειρήσεων συνήθως διαλύει τις πεποιθήσεις περί οραμάτων,προόδου, ισοτήτητων,και πάνω απ' όλα ότι οποίος δουλεύει τρώει ή προοδεύει...άν δεν διαλυθούν τότε ναι γίνεσαι κάτι άλλο!

    Aν κάποιους θα έπρεπε να κατηγορήσουμε περισσότερο για την λάθος κατεύθυνση
    που έχουν οι σκέψεις αυτές, είμαστε εμείς(οι γενιές μας) και κατ' επέκτασιν οι καθηγητές τους στα Πανεπιστήμια οι οποίο με οικονομικές αναλύσεις υπο μάλης τους υπόσχονται την Λυδία Λίθο και την Λύση όλων των προβλημάτων χωρίς οι ίδιοι να ξέρουν που πάνε τα τέσσερα(Σαν και εκείνον που ήθελε να με διδάξει consumer behaviour χωρίς να έχει δουλέψει μια ημέρα πωλητής).

    Πρώτον έχουν το ελαφρυντικό της νεότητος και δεύτερον οι Μάρτυρες της Πρωτομαγιάς δώσαν την ζωή τους για να μπορέσουν "όλοι" να καταλάβουν...θυμήθηκα και τον Γερο Παίσιο που έλεγε εκείνο το ανήκουστο
    "Βρε παιδιά τι ανάπαυση θα έχει η ψυχή του Χίτλερ με τόσους μάρτυρες που θυσίασε να εύχονται για αυτόν"

    Αντε Καλή Πρωτομαγιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Στις 26 Σεπτεμβρίου του 1951 γράφει μια Ανοιχτή επιστολή στους γερμανούς συγγραφείς και καλλιτέχνες. Ως Μπέρτολντ Μπρεχτ προτείνει τα εξής:

    […]
    Πλήρη ελευθερία του βιβλίου, υπό έναν περιορισμό.
    Πλήρη ελευθερία του θεάτρου, υπό έναν περιορισμό.
    Πλήρη ελευθερία των καλών τεχνών υπό έναν περιορισμό.
    Πλήρη ελευθερία της μουσικής, υπό έναν περιορισμό.
    Πλήρη ελευθερία του κινηματογράφου, υπό έναν περιορισμό.
    Ο περιορισμός: καμμία ελευθερία για γραπτά και έργα τέχνης που εξυμνούν τον πόλεμο ή τον παρουσιάζουν ως αναπόφευκτο, και για εκείνους που υποστηρίζουν το μίσος μεταξύ των λαών.
    […]

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου