Κάλυψη #001



Ηλθε πάλι ο καιρός –καιρός ήταν!- να διαλέξουμε όχθη. Η λασπουριά του «μεσαίου χώρου» με τα αγγιά που γίναν’ θυμιατά και τα σκατά που γίναν’ λιβάνια, παρακράτησε. Αφεντικά, συνδικαλιστές, αριστεροί, φιλελεύθεροι, εκσυγχρονιστές και δούλοι, σκατά γενίκαμ’ ούλοι. Εργατοπατέρες και Βιομήχανοι γίναν’ μαλλιά-κουβάρια. Εδώ και δεκαετίες. Μέσα σε μια σούπα που άλλες φορές την ονομάζουν διαπλοκή και άλλες συναίνεση. Μπάστα!
Ο σεχταριστής (και σιχτιριστής) μέσα μου αγαλλιάζει: «Έναν-δύο-τρεις, πολλούς Ανδρεουλάκους!».
Για να δούμε την Τετάρτη ποιος θα κρατάει πανό, ποιος θα κρατάει φραπέ, ποιος θα ρίχνει τα ζάρια, ποιος θα βροντοχτυπά τις χάντρες, ποιος θα κρατάει το χαρτοφύλακα του αφεντικού του. Ο καθείς και το «όπλο» του… (Τα "μπουρλότα" εντός ολίγου...)

Κατά τα λοιπά με κάλυψε ο NickTheCreek που τον είχαν καλύψει οι άλλοι.

Σχόλια

  1. Το θέμα είναι ότι σε όποια όχθη κι αν βρισκόμαστε πάντα κοιτάμε την απέναντι...κατι σαν γη της επαγγελίας...ανευχαρίστητη αυτή η ανθρώπινη φυλή όπως έλεγε και ο Στριντμπεργκ!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ασε που στο τέλος μας παίρνει το ποτάμι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Στο είπα, δεν έχουμε επετείους, ήθη κι έθιμα. Συνήθειες έχουμε.

    Δυστυχώς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου