Σκέψεις Μεγάλης Τρίτης

Είμαι μεταξύ του να τα πάρω στο κρανίο και του κάνω ασκήσεις αυτοσυγκράτησης. Επιλέγω το δεύτερο. Μου ξεφεύγουν γρυλίσματα λύσσας. Τα πνίγω. Μετά λέω «δεν αντέχεται αυτό. Δεν αντέχεται». «Αντέχεται» με συνεφέρει μια φωνή. Απ’ έξω, από μέσα; Από πάνω; Παίρνει τη μορφή post. Του Χοιροβοσκού. (Να μην πάψω να ξεδιψώ με τέτοια κείμενα…).
«Αντέχεται». Η ηρεμία κρατάει ελάχιστα. Τα μηνίγγια μου αρχίζουν πάλι να χτυπούν. Δυσφορία. Τι κάναμε σε αυτή τη γενιά και βγήκαν τόσα νέο-φιλελευθερο-κάφροι. Τίποτα δεν τις κάναμε. Απλώς την αφήσαμε αγράμματη. «Λάθος» λέει πάλι η φωνή. Οντως. Θυμάμαι τότε που δίδασκα στο Πανεπιστήμιο. Μέχρι πριν ένα δύο χρόνια. Πολλοί κάφροι έπαιρναν πτυχίο. Η καφρίλα δεν είναι θέμα αγραμματοσύνης. Εχω δει πάρα πολλούς αγράμματους με απείρως μεγαλύτερη γνώση και ευαισθησία απ’ ότι οι κάφροι. Αυτό είναι: ευαισθησία. Αυτό τους κάναμε. Του γεννήσαμε με ολική αναισθησία. Κάφρους δηλαδή από το μαιευτήριο. Παρεκτρέπομαι πάλι. Όχι, δεν μπορεί. Μισό χάδι θα τους το ρημαδοπρόσφερε η μάνα τους. Ενάμισι ρημαδοβιβλίο θα υπήρχε στο σπίτι τους. Και τη Μαγειρική της Βέφας να διαβάσεις, που λέει ο λόγος, κάτι θα κερδίσεις. Ενας Κούντερα κάπου θα υπήρχε. Κάτι. Μα ακόμα και τηλεόραση να βλέπεις όλη μέρα κάπου, κατά λάθος, θα βρεις κάτι να σου θυμίσει ότι είσαι άνθρωπος. Μετά την έπαθαν την καφρίλα. Αλλά που; Ηρεμώ και πάλι. «Πάντοτε υπήρχαν κάφροι. Σε όλες τις εποχές». Πάλι δίκιο έχει. Θυμάμαι πόσο είχα σοκαριστεί όταν έμαθα, πιτσιρικά τότε, ότι οι Ελληνες είχαν συνεργαστεί με τους Τούρκους. Ότι Ελληνες πολέμησαν Ελληνες στην Επανάσταση (στον πρώτο επι της ουσίας ελληνικό Εμφύλιο). Πριν 10-15 χρόνια αντιλήφθηκα και το μέγεθος της συνεργασίας μας με τους Γερμανούς αλλά και με τη Χούντα αργότερα. Σοκ ξεσόκ αυτή ήταν η αλήθεια. Ευτυχώς το έμαθα νωρίς και γλίτωσα την ασθένεια των «Ελληναράδων». Ουδέν κακόν. Και πάλι όμως, ακόμη κι αυτά, έμαθα να τα εκλογικεύω υποσυνείδητα. Η ανάγκη, ο φόβος, το βόλεμα. Λογικά αίτια. Μέσα τους τον έβριζαν και τον Τούρκο και τον Γερμανό και τον Αγγλο και τον Συνταγματάρχη. Τον καταριόντουσαν. (Αρχίδια μάντολες, μεταξύ μας). Όμως και πάλι δεν ήταν αυτή η καφρίλα. Δεν ήταν σαν τη σημερινή καφρίλα του δεν ξέρω που πατάω και που πηγαίνω. Ηταν ίσως και τα ποτάμια πιο βαθιά και οι όχθες πιο ξεκάθαρες. Τι να πω; Τώρα που γίνανε όλα οικόπεδο η καφρίλα φαίνεται καλύτερα. Ανοίγω παρένθεση:
(Θα ήθελα πραγματικά να σπάσω στο ξύλο αυτούς που εμπνεύστηκαν τη διαφήμιση ασφαλιστικής εταιρείας με το παιδάκι που έχει χάσει τον πατέρα του και περιμένει με τις ώρες, στην κουζίνα, τη μάνα του που δουλεύει διότι ο μακαρίτης δεν είχε την πρόνοια να κάνει μια ασφάλεια ζωής να έχουν να τρώνε και να πίνουν και να τον θυμούνται. Προσπαθούσα για μέρες να κάνω οτιδήποτε περνούσε από το χέρι μου και το τηλεκοντρόλ μου για να μην την δουν τα παιδιά μου. Να μη χύσει το δηλητήριό της στα μουτράκια τους και στα μυαλά τους. Πόσο διεστραμμένος κάφρος πρέπει να είσαι για να συλλάβεις ένα τέτοιο σενάριο; Πόσο ανώμαλος μπορείς να είσαι για να μεταφράζεις τη σχέση πατέρα-παιδιού σε ασφαλιστήρια συμβόλαια; Για να φτάσεις να πουλάς το Θάνατο σημαίνει ότι έχεις ήδη ξεπουλήσει τη ζωή σου. Ολόκληρη.)
Κλείνει η παρένθεση χωρίς να έχω ξεσπάσει ακόμη.
Μπαίνω στο αυτοκίνητο. Πολιτισμός στα FM. Ποίηση και κείμενα Μανώλη Αναγνωστάκη. Άλλος ένας ποιητής-λαπάς, άλλος ένας μπεκρί-μεζέ αριστερός. Ηρεμώ και πάλι. Σε σημείο που αδιαφορώ πλέον για τους κάφρους που πηγαίνουν με 220 στο δεύτερο πιο θανατηφόρο κομμάτι του Εθνικού μας δικτύου. Στη διαδρομή Θεσσαλονίκης-Μουδανιών.
Είναι Μεγάλη Τρίτη βράδυ. Φτάνω στο σπίτι μου, στο χωριό. Ακούω καμπάνες. (Ακούω φωνές. Τι διάολο έχω πάθει;).

Κάτι πρέπει να μου δώσει αυτή η μέρα. Εκτός από όβερντόουζ καφρίλας. Κάτι…

Κάνω τσιγάρο στην αυλή που μυρίζει πασχαλιά…


Να μην οργίζομαι όταν διαβάζω αυτά τα απίστευτα κείμενα…
(Δεν θα με ενοχλούσαν εάν έβαζαν το σπόρο της κριτικής και του προβληματισμού. Χωρίς όμως να συμπεραίνουν και να αποφαίνονται. Δυστυχώς το κατάλαβα αργά. Είχα ήδη κάνει δύο σχόλια.)
Απλά να τα παραβλέπω χωρίς να με βυθίζουν στην πιο βαθιά απελπισία για την κατάντια του μυαλού μας…

(Το βασικό ερώτημα δεν λύθηκε: Σε ποιο σημείο της ζωής τους έγιναν κάφροι οι σημερινοί κάφροι; Και είναι όντως ο φασίστας το ανώτερο στάδιο εξέλιξης του κάφρου;)

Σχόλια

  1. Κατανοώ την αγανάκτησή σου, αλλά μην οργίζεσαι' πάρε μια ανάσα και απάντησε μετρημένα, με επιχειρήματα και ακλόνητες αναφορές. Εκτός από τις ιδεολογίες υπάρχουν και τα cold hard facts, που συνήθως σμπαραλιάζουν τις απλοικές απόψεις σε τέτοια θέματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Oneire... Ούτε για ιδεολογίες θέλω να πω ούτε για ειδησεογραφικές αναφορές. Βαρέθηκα! Αν είναι να μιλήσουμε γι αυτά, να μιλήσουμε απο τη "μέση του βιβλίου" και μετά. Οχι απο το "εξώφυλλο".
    Και διάολε, όπως και να το κάνουμε, για να μιλήσεις για τον κόσμο (τον πόλεμο, του αμερικάνους, τα άνθρώπινα δικαιώματα, τους πολιτισμούς) θα πρέπει να έχεις ανοίξει κι έναν Πλούταρχο, έναν Ντοστογιέφσκι, έναν Καμύ...
    Αν είσαι ντιπ "άγραφος" και αδιάβαστος καλύτερα να μασάς (μπεκρί-μεζέ!) παρά να μιλάς...

    Δεν συμφωνείς;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εμπνευσμένοι γονείς και εμπνευσμένοι δάσκαλοι. Είδη που και τα δύο τελούν υπό εξαφάνιση. Ικανοί να ανοίξουν λίγο το κεφάλι σου και να μαλακώσουν την ψυχή σου. Να σου δώσουν (μεταξύ άλλων)τις απαραίτητες άμυνες απέναντι στην "καφρίλα" και τη νεοφιλελεύθερη "λογική" που προάγεται (χοντροκομένα ή εντέχνως)από ΜΜΕ, δημοσιογράφους, άθλιους γραφιάδες και πολιτικούς-λογιστές. Αλλιώς καταπίνεις κάθε αηδία και (λόγω της παντελούς έλλειψης οποιασδήποτε ουσίας και πνευματικά "θρεπτικού" συστατικού) την αφοδεύεις αυτούσια κορδωμένος για την δήθεν εναλλακτική πολιτική σου σκέψη.
    Το ποτάμι μοιάζει να ξεραίνεται αλλά οι όχθες, αν και πιο δυσδιάκριτες, ευτυχώς φαίνονται ακόμα. Καλή Ανάσταση λοιπόν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αν είναι να μιλήσουμε γι αυτά, να μιλήσουμε απο τη "μέση του βιβλίου" και μετά. Οχι απο το "εξώφυλλο".

    Πολύ εύστοχη διατύπωση' φυσικά και μου είναι εύκολο να μπώ στον πειρασμό, γιατί κι εγώ κουράζομαι να εξηγώ διαρκώς (χώρια που έχω βαρεθεί να διαβάζω τα εισαγωγικά πρώτα μισά βιβλίων, αλλά αυτό είναι μιά άλλη ιστορία!). Δεν θέλω όμως να αποκλείσω κανέναν που έχει σωστό ένστικτο και διάθεση για να μάθει και να ψάξει, αλλά για οποιονδήποτε λόγο δεν έχει το μορφωτικό υπόβαθρο ή τις γνώσεις, από το να συμμετάσχει σε μιά κουβέντα ή σε μιά δράση. Δεκτόν, ότι είναι πολύ δύσκολο να χαράξεις πορεία στο χάος της πληροφορίας αν δεν έχεις πυξίδα και χάρτη, αλλά δε μου κάνει καρδιά να αρνιέμαι να δώσω διευθύνσεις, (προσπαθώντας όμως να μην προγραμματίζω την πορεία κανενός).

    Όπως λέει κι ο Lemmy, inspiration goes a long way. Παρ' ότι προσωπικά δεν είχα την τύχη να πέσω σε εμπνευσμένους δασκάλους, (θέλω να) πιστεύω ότι η έμπνευση δεν στερεύει, ότι η ποιότητα είναι ανθεκτική και μεταδοτική (αν και, με αργούς ρυθμούς), ότι φαίνεται από μακριά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μα το έγραψα: "Δεν θα με ενοχλούσαν εάν έβαζαν το σπόρο της κριτικής και του προβληματισμού. Χωρίς όμως να συμπεραίνουν και να αποφαίνονται".

    Το ερώτημα είναι απο μόνο του φριχτό (όσο και θεμιτό). Η εύκολη απάντηση είναι που ανατριχιάζει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου