κι ίσως νοστάλγησες...


"Προσπάθησε μ' όση καρδιά σ' απομένει, χάραξε τούτες τις δυο γραμμές σταυρωτάΎστερα γέλασε πάλι, δοκίμασε τη νιότη σου ακόμα μιαν Άνοιξη, δεν είναι μάταιοΜη θυμηθείς κάποια μέρα κάποιον που έφευγε με δυο πληγωμένες παλάμεςΉμουνα εγώ που σου έλεγα πάντα: φεύγοντας ήταν πια πολύ αργάΚι είχαμε ακόμα πολλή πίκρα, πολλή μνήμη, πολλή νόησηΚι η αγάπη είναι πάντα όμορφη ακόμα κι όταν δεν ψιθυρίζει παρά με δυο αβέβαια ανήσυχα χείληΚι όταν δε μένει παρά σα δυο χαρακιές σ' ένα λευκό περιθώριοΠροσπάθησε, πάλεψε ακόμα, ένα τόσο μικρό ασήμαντο διάστημαΣβήσε μια ακατανόητη παρένθεση μην τραυματίζεις την αμέριμνη ζωή σου.Τώρα προσπάθησε, εγώ τέλειωσα, δεν έχω τίποτ' άλλο να σου πωΕίναι μια λέξη κενή για μια στιγμή πλημμυρισμένη καλοσύνηΞέχασε, ξέχασε πάντα-φτάνει μια στάλα καινούριας ζωής-Ένα παλιό κυριακάτικο δειλινό με δυο σπασμένες καρέκλες στο "Καφενείο των Ναυτικών"Εκείνον π' αγάπησες κάποτε κι ίσως νοστάλγησες κάποια στιγμή το γυρισμό του"

Σχόλια

  1. "Μια μέρα τόσο διάφορη απ' τις άλλες
    Χωρίς τα σύμβολα του "πλην" και του "συν" π' αυλακώνουν τη σκέψη
    Χωρίς να βαραίνει καν τη ζυγαριά της μνήμης
    Πες σα μια σαπουνόφουσκα που τρυπήσαμε με την καρφίτσα
    Σαν τον καπνό τσιγάρου χωρίς άρωμα."

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου