Ρε τι πάθαμε και για δες καιρό που διάλεξε!

Και ξαφνικά έμεινα με ένα περιοδικό στο χέρι.
Στη θέση μιας πολύ αγαπημένης φίλης και συναδέλφου...

Σαν βλαμμένο, σαν μελοθάνατος, σαν "κάνε το καλό και ρίχ'το όπου θες".

Το άλλο κακό είναι οτι δεν προλαβαίνω να ανοίξω καν τα Blog...

Σαν χάλια! Γενικώς!

Το μόνο καλό οτι τρέξαν οι φίλοι να βοηθήσουν. Οπως μπορούν. Οσο μπορούν!

Σχόλια

  1. Άσχετα από το αν είναι καλή ή όχι στη δουλειά της η Β. (δε μπορώ να γνωρίζω αντικειμενικά), να μη βλέπεις καθημερινά στο γραφείο σου αυτό το παιδί-καρτούν είναι απώλεια μεγάλη...

    Καλή συνέχεια, πάντως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σφύρα και έρχονται οι καλοί οι κόσμοι. Κουράγιο ρε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου