Αναμέτρηση

Και τώρα ας αναμετρηθούμε με το Θάνατο!

Και πάλι!

Αξίζει τον κόπο να τον δούμε κατάματα! Εστω και για να ανιχνεύσουμε εάν ακόμη διαθέτουμε μάτια. Ή, έστω, ζωή μέσα μας.

«Μεγάλη Πέμπτη. Η ασπίδα της Μεγάλης Παρασκευής. Που γυρίζει σπίτι επί τας».

Για τη μάνα μου που έφυγε στα 30 της όταν ήμουν μόλις 5 χρονών...

Για τον πατέρα μου που έφυγε στα 49 του κι εγώ ακόμη 17...

Για τον Τίτο που δεν πρόλαβα να γνωρίσω όσο θα ήθελα...

Για τον Στέλιο, τον "Σπόρο", τον Νικόλα, τον "Αμερικάνο", όλη τη παιδική μου παρέα που έφυγαν με τις μηχανές τους πριν προλάβουν να πατήσουν τα 20...

Για όλους όσους μου λείπουν όλο και περισσότερο καθώς μεγαλώνω...

Την Μεγάλη Πέμπτη επιστρέφουν... Κάθε χρόνο...

Ενα κερί για τον καθένα τους. Δεν έχω άλλο τρόπο να τους δείξω οτι τους βλέπω.

Σχόλια