Φεύγουν καράβια...



Κάθομαι, όλο το Σαββατοκύριακο, και γράφω για το νέο μας «καραβάκι», το free-e-paper (ΛΑΘΟΣ: δεν είναι ούτε δική μου ιδέα ούτε και είμαι ο «καπετάν-Ενας» σ’ αυτό που ξεκινάει. Μακριά από εμένα αυτά. Πολλοί το σκεφτόμασταν, εδώ και καιρό. Και απλώς συναντήθηκαν οι θέσεις και οι προθέσεις μας) και δεν βρήκαν καιρό να γράψω στον ΝΑΥΤΙΛΟ για όλα τα παρανοϊκά που μας συμβαίνουν. Δεν πρόλαβα καν να σκεφτώ αυτό το πράγμα με το «Μακεδονικό» και την πρόταση Νίμιτς ή τα όσα άλλα της προηγούμενης εβδομάδας συνέβησαν εντός εκτός. Βρήκα πολύ πιο ενδιαφέρον να καταγράψω της αντιδράσεις όλων μας σε εκείνο το «Πάμε;» που εκστόμισα αυθόρμητα, διότι έτσι μου βγήκε μετά από ένα μήνα κουβέντες για ένα νέο Μέσο που όλοι λέμε να φτιάξουμε και που ο καθένας από εμάς το έχει το φανταστεί με το δικό του τρόπο.

Από την άλλη, αυτή επίκτητη –αντιπαθώ οτιδήποτε έμφυτο- τάση να μπλέκω το μέσα μου με το έξω δεν έπαψε να μου τρώει τα συκώτια και να με κάνει να αναρωτιέμαι τι σκατά εξέλιξη είναι αυτή μετά την Ολυμπιάδα, την Βαβυλιάδα και την Γιαουρτομελάδα να μας εμφανιστεί το θέμα της Μακεδονίας. Όπως μας εμφανίστηκε. Με την πρόταση του συνονόματου του γνωστού αεροπλανοφόρου «Νίμιτς» που επίσης με παραπέμπει και στο ΝΜΤΣ (Νοσοκομείο Μετοχικού Ταμείου Στρατού);
Που το πάνε; Το πάνε κάπου ή αυτοσχεδιάζουν; Ποια ζόμπι πάνε πάλι να ξεθάψουν προσπαθώντας να τα ξεγελάσουν; Μα για χαζά τα έχουν περάσει τα ζόμπι; Σπλάχνο τους δεν είναι ο Παπαθεμελής και ο παπα-Ανθιμος; Αυτοί δεν τους εξέθρεψαν; Δεν θα ‘βγαίναν -που βγήκαν, όχι θα καθόντουσαν- να σηκώσουν πάλι την παντιέρα του 92; Και ο άλλος ο ακόλαστος γέρων; Δεν θα έβρισκε την ευκαιρία να πει «μια χαρά λύση είναι το ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ όνομα;». Και καλά να μας περνούν εμάς για μαλάκες που χεστήκαμε στο κάτω-κάτω, αλλά να θεωρούν ότι δεν θα σηκωθεί και φρύδι από τους υποδέλοιπους;
Το είπε και σήμερα ο Γιωργάκης –που δεν δικαιούται να το λέει ως πρόεδρος ενός κόμματος που μας έριξε στην πιο βαθιά αδιαφορία- το πιστεύω όμως κι εγώ ότι ΤΟΣΟ σκατά σε ΤΟΣΟ λίγο χρόνο ΚΑΝΕΙΣ στην μεταπολεμική μας ιστορία δεν τα έχει καταφέρει να τα κάνει. ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΕΔΙΑ!
Σωστά τα γράφει και ο Παύλος Τσίμας στο Mια παρωδία μεταπολίτευσης –πείτε ο,τι γουστάρετε γι αυτόν αλλά μην πείτε ότι διατηρεί ένα φρέσκο μυαλό, αν και βάζελος- το περασμένο Σάββατο στα ΝΕΑ: Αυτοί νομίζαν ότι θα κάνουν μια Νέα Μεταπολίτευση, την Τρίτη μετά το ’74 και το ’81. Το μυαλό τους και μια λύρα και του μπογιατζή ο κόπανος. Αν νόμιζαν ότι θα αλλάξουν τον κόσμο στον οποίον είχαν κοιμηθεί για να ξυπνήσουν 25 χρόνια αργότερα, την πάτησαν μεγαλοπρεπώς. Ουδεμία σχέση με το δικό μας, τον πραγματικό κόσμο του σήμερα. Ούτε το Μητσοτάκη δεν έχουν καταλάβει. Από εκεί να βγάλεις συμπέρασμα. Για Σημίτη δεν σου μιλάω. Ούτε εμείς καλά καλά δεν τον καταλάβαμε. Δεν καταλάβαμε ότι διαχειριστή πολυκατοικίας χρειαζόμασταν και αυτόν είχαμε και μια χαρά τα πήγαινε. Τόσο μια χαρά που τον βλέπω να επιστρέφει ως Βενιζέλος μετά από 3 χρόνια, ο ίδιος πρωθυπουργός με τον Γιώργο Αρχηγό. Εδώ είμαι και εδώ είμαστε και θα είναι ντάλα μεσημέρι. Να το θυμάστε!
Βενιζέλος ως προς την επιστροφή του αδικημένου και του παρεξηγημένου. Όχι ως Εθνάρχης. (Το Εθναρχιλίκι μόνο στις ταγγιασμένες ονειρώξεις του προκαθήμενου υπάρχει πλέον! Και σε κάτι Υπό-Νομάρχες δευτεροκλασάτων ελληνικών πόλεων).
Καλά τα λέει ο Τσίμας:
Εκείνο που τρομάζει είναι η υποψία ότι από αυτό το έργο που ένα χρόνο τώρα παρακολουθούμε, με τον ωραίο τίτλο «νέα διακυβέρνηση», λείπει το σενάριο, λείπει η κεντρική ιδέα. Ως εάν οι άνθρωποι αυτοί ανέλαβαν να κυβερνήσουν με μόνη φιλοδοξία αυτήν ακριβώς: να κυβερνήσουν. Πέραν τούτου ουδέν.

Και έτσι, ξαναζούμε ένα ριμέικ του '81. Με το δράμα του «ξηλώματος του κράτους της Δεξιάς» να επαναλαμβάνεται ως φάρσα του «ξηλώματος του κράτους του ΠΑΣΟΚ». Και με τη μεγαλοφυή αντιιμπεριαλιστική σκηνοθεσία του Ανδρέα για την εξουδετέρωση της κραταιάς τότε Αριστεράς να επαναλαμβάνεται ως φάρσα βασικομετοχικού ευρωσκεπτικισμού του Προκόπη για την ενθυλάκωση της πρόθυμης τώρα Αριστεράς.

Μόνο που, καθώς η Ελλάδα του 2005 δεν είναι η Ελλάδα του 1981 και το διεθνές περιβάλλον μέσα στο οποίο ζει έχει αλλάξει δραματικά, αυτή η παρωδία μεταπολίτευσης, που θεωρήθηκε μέγα επικοινωνιακό εύρημα, μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνη.

«Καλύτερα» τα κάνει ο ΘΕμος και ο ΜΑκης. Αυτοί άλλωστε και κυβερνούν πλέον. Αν όχι οι ίδιοι τα Μέσα τους. Χαμπάρι δεν πήραν οι νυν κυβερνώντες. Θαρρούν ότι μπορούν να κάνουν το SHOW τους χωρίς να βγουν στην φόρα τα MAKE OF και τα BACK STAGE τους. Κακομοίρες! Και τι βρακί φοράτε είναι έτοιμοι να βγάλουν στη φόρα και να το κάνουν παντιέρα. Όχι που πάτε να ασκήσετε μυστική διπλωματία και να κρύψετε τα ψιλά γράμματα πως «δεν μπορούμε να χρησιμοποιούμε το όρο «Μακεδονία» ούτε στο χαλβά μας».
Μα αν ήταν τα πράγματα όπως το ’74 και το ’81, βρε ανόητοι, τώρα θα είχαν κατέβει τα τανκ ςστους δρόμους και από τη μια θα έκαναν συλλήψεις και από την άλλη θα μάζευαν υπογραφές για τον Χριστόδουλο-Θεοφιλογιαννάκο. Δεν το καταλαβαίνετε;
Δεν το καταλαβαίνουν με τίποτα!
Και όχι μόνο αυτοί που κυβερνούν. Ολόκληρος ο πολιτικός θίασος δεν καταλαβαίνει τις πραγματικές αλλαγές, όχι μόνο του σκηνικού αλλά και της ίδιας μας της ψυχοσύνθεσης. Του καθένα από εμάς. Μια ψυχοσύνθεση που δεν εκφράζεται πλέον στην κάλπη, ούτε και στην επιλογή αριστερής ή δεξιάς όχθης. Εκφράζεται στο ταμείο του σούπερ-μάρκετ. Ακόμη και ο ΜΑΣΟΥΤΗΣ το κατάλαβε, ο Αλογοσκούφης δεν εννοεί. Όταν ο άλλος αγοράσει 6 μπύρες και όχι 136. Όταν η άλλη αγοράζει 3 ντομάτες και όχι 5 κιλά. Όταν ο μικρός παίρνει μια σοκολάτα και όχι ολόκληρο το ράφι. Όταν η γιαγιά έχει ξεκολλήσει –ναι!- την ταμπέλα από το προϊόν και την έχει πάρει μαζί της στο ταμείο και λέει «γιατί μου χτυπάς 3 και 20 ενώ εδώ γράφει 2 και 70;».
Επειδή όλοι αυτοί βλέπουν FAME STORY και ψηφίζουν ΠΕΡΗ;
Αν αυτό σας καθησυχάζει you are in deep shit!!! Very –Πέρη SHIT!
Πλάκα σας κάνουν!
Όπως πλάκα σας κάναν τελικά όταν σας εξέλεξαν!
Βγάλαν τον πιο ατάλαντο για να τρίξουν τα δόντια στους πιο ταλαντούχους. Γιατί έτσι. Γιατί όσο και να το ψάχνεται στα πολιτικά και επικοινωνιακά σας βιβλία δεν θα το βρείτε. Γιατί αυτά τα γράφει στο παρακάτω κεφάλαιο και όχι στην Ιστορία του Μαρκεζίνη και του Κανελλόπουλου.
Η πραγματικότητα, η πραγματική Κόλαση, θα βγει από μέσα μας. Είναι μέσα μας.
Τούτοι εδώ θα συντριβούν από εσωτερική πανούκλα, από την αδυναμία τους να προσαρμοστούν στην πραγματικότητα. Τούτοι εδώ θα κομματιαστούν από το ίδιο τους το ζωτικό ψεύδος. Μόλις δουν ότι δεν μπορούν να συμμαζέψουν τίποτα.
Εμείς, είναι το θέμα, τι κάνουμε. Καθόμαστε και τους κοιτάζουμε από την κερκίδα;
Ναι! Μπορούμε να κάνουμε και αυτό.
Μπορούμε να κάνουμε όμως και πολλά άλλα.
Ένα από αυτά δεν με άφησε όλο το Σαββατοκύριακο να κοιμηθώ. Και πολλούς από εσάς. Είναι αυτό που κάνουμε ήδη. Να γράφουμε. Να επικοινωνούμε. Να σχεδιάζουμε το δικό μας ΑΝΟΙΧΤΟ Αύριο. Ανοιχτό σε όλους και σε όλα τα ενδεχόμενα…
Καλή Εβδομάδα!


Σχόλια

  1. >>Φεύγουν καράβια...

    Να 'χα καρδιά μα και πυγμή, όλα στη γη σε μια στιγμή

    Όλα στη γη σε μια στιγμή για να τ' αλλάξω


    Εκει καταληγει το τραγουδι, με τον Παπακωσταντινου στο γιαλο να τους γνεφει στο καλο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου