Προς συζήτηση...


Στάθης Τσαγκαρουσιάνος έφα:

«Ναι, κι εγώ διαβάζω τα ελληνικά blogs. Κλέβω εικόνες, παίρνω μάτι, διαβάζω τα ξέσκεπα ημερολόγια των συγκατοίκων μου. Μου αρκεί η ειλικρίνεια, η εξομολόγηση, ο «εις εαυτόν» τόνος, το ψιθυριστό ηχόχρωμα. Αλλά σπανίως βρίσκω τις αρετές (ποιητικές, δημοσιογραφικές) που ανακαλύπτουν άλλοι. Εχω μάλιστα κι εγώ ένα blog, πολυκαιρινό, με ψευδώνυμο - που είναι μυστικό! Υπάρχουν ορισμένοι που έχουν φέρει μιαν απροσδόκητη δροσιά, κομψότητα και στοχασμό στον νήπιο ελληνικό κυβερνοχώρο. Και σίγουρα από το μάλε βράσε θα κατακάτσει κάτι καλό κι αλλιώτικο. Ομως τίποτε πραγματικά δεν μ' έχει εκπλήξει. Οι περισσότεροι αναπαράγουν τη βαρεμάρα των εφημερίδων, χωρίς να εκμεταλλεύονται την ατίθαση ελευθερία του δίκτυου. Το τι γίνεται έξω, άλλη υπόθεση.»

Με άλλα λόγια: Βάλτε τα δυνατά σας να πάρετε καλό βαθμό γιατί κινδυνεύετε να μείνετε στην ίδια τάξη (δηλαδή στο νηπιαγωγείο του ελληνικού κυβερνοχώρου «Τα Μπλογκο-Στρουμφάκια, τα Ατίθασα»).

(Αυτή η ξινίλα να μη σου έβγαινε μόνο και τι άλλο στον κόσμο;)



Σχόλια

  1. Ξινός, αλλά σωστός.Αυ όψεται που τον πάω πολύ για να θυμώσω. Συν του οτι έχει δίκιο εδώ που τα λέμε σε γενικές γραμμές....
    Μήπως εμείς δεν το βλέπουμε;
    Κάθε για παράδειγμα που γράφω κομμάτι στο δικό μου χώρο και το βλέπω μετά δυο μέρες, αναρωτιέμαι με τη σειρά μου ενίοτε, τι σκατά είχα στο κεφάλι εκείνη τη στιγμή...Χώρια τα κλεφτοματάκια όλων, και τα δικά μου.
    Όμως είναι που έχεις για λίγο την ψευδαίσθηση οτι δεν θα το διαβάσει κανείς, οτι είναι το ημερολόγιό σου, και γράφεις οτι σου κατεβάσει η κούτρα να ξαλαφρώσεις το βάρος μέσα σου...Μέχρι να συνειδητοποιήσεις φυσικά τη ματαιότητα της σκέψης σου και να ντραπείς...Αλλά και πάλι κάθε τι δικό σου, είναι πρωτίστως δικό σου σαν ανάγκη και μετέπειτα αντικείμενο κριτικής.Οπότε ντέφι όλα.
    φιλιά μουτς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΜΙΚΡΗ ΑΣΥΜΦΩΝΙΑ ΕΙΣ Α ΜΕΙΖΟΝ
    (K. Καρυωτάκης)
    Α!κύριε, κύριε Μαλακάση,
    ποιος θα βρεθεί να μας δικάσει,
    μικρόν εμέ κι εσάς μεγάλο,
    ίδια τον ένα και τον άλλο;
    Τους τρόπους, το παράστημά σας,
    το θελτικό μειδίαμά σας,
    το monocle που σας βοηθάει
    να βλέπετε μόνο στο πλάι
    και μόνο αυτούς να χαιρετάτε
    όσοι μοιάζουν αριστοκράται
    την περιποιημένη φάτσα,
    την υπεροπτική γκριμάτσα
    από τη μια μεριά να βάλει
    της ζυγαριάς, κι από την άλλη
    πλάστιγγα να βροντήσω κάτου,
    μισητό σκήνωμα, θανάτου
    άθυρμα, συντριμμένο βάζον,
    εγώ, κύμβαλον αλαλάζον.
    Α! κύριε, κύριε Μαλακάση,
    ποιος τελευταίος θα γελάσει;
    ---------------------------
    *Αφιερωμένο στον Ευστάθιον Τσαγκαρουσιάνον, εκλεκτόν δημοσιογράφον και μυστικόν blogger... Eκείνο το monocle, στο μυαλό μου πάει πακέτο με την ξινίλα...
    Α! κύριε κύριε Τσαγκαρουσιάνε
    αναρρωτηθήκατε μήπως έχετε πάψει να μας εκπλήσσετε κι εσείς πλέον;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου