...so fuck you anyway

Τα ξανα-πήρα στο κρανίο
Αρχίζουν (πάλι) να μου τη βαράνε οι άνθρωποι που ζουν μέσα στη σαχλαμάρα και που την υπερασπίζονται κιόλας. Οσοι νομίζουν ότι ζουν σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο όπου η ζωή είναι Refresh και που όλα πάν’ καλά με Κόκα Κόλα…
Αρχίζει να μου τη βαράει ακόμη κι αυτό το “anything goes”, το δικό μου, που το είχα κερδίσει με αρκετό κόπο, απέναντι στον κάθε ηλίθιο «πραγματιστή» ή «νεο-πραγματιστή», ψιλομαλάκα που βυθισμένος στις εμμονές του και κλεισμένος στον γυάλινο πύργο του καμώνεται ότι δεν βλέπει τι συμβαίνει γύρω του και μάλιστα πλασάρει την τύφλα του ως τη μοναδική αλήθεια…
Αυτόν που ερμηνεύει τη γύρω μας σκατίλα με ένα «έλα μωρέ, πως κάνεις έτσι;». Που δεν τον αφορά η Χριστοδουλάρα και ο Ξεκάθαρος Μαλάφκας –που λέει και ο Μητσικώστας- και που όλα τα βλέπει από τα γυαλιά ορθολογικής μυωπίας που φόρεσε για να μην βλέπει ούτε έξω ούτε μέσα του…
Αυτόν που αποδέχεται –ή έστω ανέχεται με ένα “anything goes” σαν το δικό μου- την Παπαρίζου και την Πασχαλίδου και τον Πρετεντέρη και τον Παπαθεμελή και τον Ψωμιάδη και τον Χατζηνικολάου και τον Θεόκλητο και τον Ζαμπούνη και τον Θέμο και την Σεμίνα και τον Αλογοσκούφη και τον Ρέμο και τον Ρώμα και τον Κόκκαλη και τον Στεφανόπουλο και τον Κώστα Βουτσά και τον Παπαντωνίου και τον Πάγκαλο και τον Βέρτη και τον Ζαχαράτο και τη Γιάννα Αγγελοπούλου και την Ατζελα Δημητρίου και όλα αυτά τα ΖΟΜΠΙ που έχουν στήσει χορό γύρω μας…
Αυτόν τον παπάρα που δεν έχει πάει ούτε μια φορά στις εσχατιές της κοινωνίας μας, στο Μενίδι, στην Σίνδο, στο Ιλιον, στα Ασπρα Σπίτια, στο Λαύριο, νύχτα την ώρα που εξορμούν οι κολασμένοι με τα καλάζνικοφ κάτω από τα μπουφάν. Που δεν έχουν πάει εκεί που δεκάδες πιτσιρικάδες μπαζώνουν τις φλέβες τους με τον χυμό του καπιταλισμού που υπερασπίζονται διαβάζοντας Economist (!!!).
Αυτόν τον αγάμητο που κάνει την αγαμησιά του ιδεολογία και «λογική σκέψη».
Αυτόν τον αρχιδάμπουρα πολιτικό που ενώ δεν έχει δουλέψει ποτέ στη ζωή του αναλύει το ασφαλιστικό των κολασμένων με τη φιλελεύθερη γλίτσα να τρέχει πάνω στη γραβάτα του…
Αυτόν τον «λογικό» ημιπαράφρονα που μέσα στο βόθρο προσθέτει μόνο το δικό του «λογικό» σκατό για να μη διαταράξει το σύστημα…
Μου τη σπάει ο nerd με τα γυαλάκια και τα γκατζετάκια και το πτυχιάκι από το Ανατόλια ή από το Ντιρί που δεν έχει δει τον Θάνατο κατάματα, που δεν υποτεύεται την σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, που δεν έχει ξεθάψει παιδικά χεράκια μέσα από την άμμο.
Με τρελαίνει που συνδιαλέγεται με μένα και με ανθρώπους σαν και μένα με αυτό το θρασύδειλο υφάκι του δοσίλογου που φοβάται μη γυρίσουν τα πράγματα και βρεθεί με τα άντερα-γραβάτα. Με τρελαίνει η χαζοχαρά του, τα «ματς-μουτς» στα μάγουλα, τα «αχ πόσο, χαίρομαι βρε που σε βλέπω». Ρε άϊ στο διάολο χαμένε! Τράβα δες το ΡΕΚΒΙΕΜ ΦΟΡ Ε ΝΤΡΙΜ και ξαναέλα! (Πάλι θα σε φτύσω, απλά η φάτσα σου θα είναι λίγο πιο ανθρώπινη. Μοσχάρι!)
Με δαιμονίζουν αυτά τα συντηρητικά 25χρονα μορμολίκια με την πολιτικά ορθή φρασεολογία που έχουν αρχίσει να βρωμάνε αποσύνθεση και που τα ονειρεύομαι να πέφτουν με αλεξίπτωτα στο Τικρίτ και τη Βασόρα, να ζήσουν αυτά τα ένα-δύο λεπτά πριν αγγίξουν για τελευταία φορά το έδαφος χωρίς χέρια, χωρίς πόδια, χωρίς κεφάλι. Αυτά τα κοριτσάκια –εσχάτως και τα αγοράκια- που μιλούν με υποκοριστικά (μαϊντανούλης, καρυδάκια, παστιτσάκια, αγαπούλες, τραγουδάκια, κουραδάκια) για να δείξουν πόσο χαριτομενούληδες είναι. Σιχάματα!
Μέχρι προχθές νόμιζα ότι θα τους ξεκουνήσω με έναν στίχο του Ελύτη ή του Ελιοτ, με ένα κείμενο για τον Χάντερ Τόμσον ή του Μίλλερ. Σκατά! Απίστευτα ηλίθιο εκ μέρους μου. Μη σώσουν και ξεκουνηθούν. Να μπορώ να τους έχω για σάκους του μποξ να εκτονώνομαι. Να λέω «είσαι μα-λά-κας» και να γεμίζει το στόμα μου.
Αν χαίρομαι πραγματικά για κάτι αυτή την εποχή είναι που ΟΛΟΙ αυτοί και αυτές θα φάνε τη μεγαλύτερη φρίκη βλέποντας τα πάντα γύρω τους να καταρρέουν, ο,τι ονειρεύτηκαν και ό,τι πίστεψαν να γίνεται πολτός. Αυτοί που δεν θα έχουν από πού να κρατηθούν όταν ο ορθολογισμός τους θα παρασύρεται από τις αλλαγές, από όλα αυτά που δεν μπορούν να ερμηνεύσουν με το λυσάρι του παλιού.
Σε αυτόν και σε ΟΛΟΥΣ αυτούς ένα τραγουδάκι που δεν έχουν, προφανώς, ακούσει ή και που κι αν ακόμη άκουσαν μάλλον νόμιζαν ότι απευθυνόταν σε κάποιον άλλον. Σε εσένα λοιπόν, ψιλομαλάκα της Τρίτης, εξαιρετικά αφιερωμένο, ολόκληρο το τραγούδι των ARCHIVE:

There's a look on your face,
I would like to knock out.
See your sin in your grin,
and the shape of your mouth.
All I want is to see you in terrible pain,
thought we won't ever meet I remember your name.


Can't believe you were once like anyone else,
then you grew and became like the devil himself.
Pray to god I think of a nice thing to say,
but I don't think I can, so fuck you anyway.


You are scum, you are scum,
and I hope that you know,
that the cracks in your smile,
are begining to show.
Now the world needs to see,
that its time you should go.
Theres no light in your eyes,
and your brain is too slow.


Bet you sleep like a child,
with a thumb in your mouth.
I could creep up beside,
put a gun in your mouth.
Makes me sick,
when I hear all the shit that you say,
So much crap comming out,
it must take you all day.
There's a space in kept in hell,
with your name on the seat.
With a spike in the chair,
just to make it complete.
When you look at yourself,
do you see what I see?
If you do,
why the fuck are you looking at me?

Why the fuck are you looking at me?
Why the fuck... why the fuck are you looking at me?

There's a time for us all,
and I think yours must be.
Can you please hurry up,
cause I find you obscene.
We can't wait for the day,
that your never around.
When that face isn't here,
and you rot underground.


...so fuck you anyway.

Σχόλια

  1. Argisate alla to katalabate agapite,den exei noima na prospathei kaneis, den yparxei kai den tous aksizei sotiria (oute kai gia emas distixos). To mono pou me ikanopoiei (emena prosopika toulaxiston) einai oti apo oti fenete tha doume "in our lifetime" auto to ikodomima na katareei kai tin friki sta matia olon auton ton xlexledon kathos tha gremizontai. To problima einai oti distixos tha pesoun kai sta dika mas kefalia.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είναι σημαντικό το να ζεις με πλήρη συνείδηση. Μέχρι το τέλος. Μέχρι την τελευταία στιγμή. Την τελευταία ανάσα.
    Τουλάχιστον δεν θα πεις το τρομερό: "τι μαλακίες πίστευα σε όλη μου τη ζωή!".
    Και πάνω μας λοιπόν! Αλλά με τα μάτια ανοιχτά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ο περισσότερος κόσμος νομίζει (κρίνοντας κυρίως από το ρεφραίν) ότι το συγκεκριμένο κομμάτι των Archive έχει να κάνει με τον καυγά ενός ζευγαριού. Οι ίδιοι οι Archive έχουν πει ότι το περιεχόμενο του κομματιού είναι πολιτικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. zpi
    Θα ήθελα πολύ να ίσχυαν και οι δύο εξηγήσεις. Ταυτόχρονα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το καλύτερο είναι ότι μπορείς να το πετάξεις στα μούτρα οποιουδήποτε και να σε καταλάβει. Κολλάει σε όλα.

    Οταν τα νεύρα μου χτυπάνε κόκκινο "φτύνω" ένα
    There's a space in kept in hell,
    with your name on the seat.
    With a spike in the chair,
    just to make it complete.
    When you look at yourself,
    do you see what I see?
    If you do,
    why the fuck are you looking at me?

    πάνω σε ό,τι με ενοχλεί και με καταλαβαίνει.

    Μαζί σου φίλε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Θα ήθελα πολύ να ξεκινήσω από εκείνους που παρουσιάζουν τα τηλεοπτικά δελτία «ειδήσεων». Αλύπητα! Κι αν έχουν και talk show, αβυσσαλέα! (LOL)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Οπως με τον μαύρο στο Pulp!!!
    E?
    Kαι μετά fist fucking...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Σας παρακαλώ! Δε βάζω εγώ το χέρι μου σε τέτοιους κώλους! Υπάρχει και κάποιο επίπεδο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου