Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τα λεφτά, τα μπερντέ, τα μπικικίνια τα ψιλά, τα χοντρά, τριάντα αργύρια, και στο τέλος την πατάς εφόσον έχεις γκίνια

Μία φορά κι έναν καιρό ήταν κάτι κόμματα...
Μπλα, μπλα, μπλα Δημοκρατία... Μπλα, μπλα, μπλα τα εκλέξαμε...
Εγινε εξουσία το πρώτο, μεγάλωνε το δεύτερο. Μεγάλωναν και οι ανάγκες επαφής με τον λαό (λέμε τώρα) η οποία επαφή όμως είχε κι ένα κόστος να πάρει η ευχή...
Βοηθούσαν κάποιοι γενναιόδωροι άνθρωποι (λέμε τώρα) αλλά αυτό δεν έφτανε. Ασε που ζητούσαν να έχουν, βρε παιδί μου, κι ένα λόγο πάνω στα όσα υποστήριζαν αυτά τα κόμματα.
Το είδαν λίγο με ευαισθησία το πράγμα οι αρχηγοί τους και είπαν για να μην παραμπλέξει το πράγμα με τους γενναιόδωρους να δίνει το κράτος μία βοήθεια στα κόμματα, μια κομματική χρηματοδότηση για τις ανάγκες τους (λέμε τώρα) κυρίως τις προεκλογικές.
Και αυτό έκανε το κράτος (δηλαδή το πρώτο κόμμα, τότε). Εδωσε σε όλα τα κόμματα κρατικά χρήματα όπως πχ. έκανε με το στρατό, την αστυνομία, τα σχολεία κτλ κτλ
Μπήκε ζεστό χρήμα στα κόμματα και είπαν τα κόμματα να γίνουν πιο μεγάλα κόμματα με γραφεία, με υπαλλήλους, με υποκαταστήματα, με εφημερίδες, με περιοδικά, με μπερκέτια διάφορα και φυσικά με εκατοντάδες χιλιάδες κομματικά σημαιάκια και γιρλάντες και μικροφωνικές...
Ταυτόχρονα βέβαια δεν έπαψαν να κάνουν και οικονομικές εξορμήσεις, να μαζεύουν λεφτά από μέλη, φίλους και οπαδούς με κουπόνια, με εισιτήρια σε Γιορτές και Φεστιβάλ.
Ελα μου όμως που άνοιξε η όρεξη και απλώθηκε περισσότερο ο τραχανάς και αυξήθηκαν οι ανάγκες και πέφταν και κάτι δεκαχίλιαρα (δραχμές, τότε) σε ψηφοφόρους και που το χρήμα, κρατικό και κουπόνια δεν έφτανε;
Ξαναπήγαν στους γενναιόδωρους!
Χαρά οι γενναιόδωροι που θα μοίραζαν γενναιόδωρα τις δεσμίδες και στα "ζερό" και στα "τιέρ" και στα "ορφανά" της ρουλέτας! Οποιο και να έβγαινε εξουσία από τα δύο μεγάλα κόμματα, κερδισμένοι θα ήταν. Και τα "ορφανά" μικρά κόμματα θα ήταν μπουκωμένα κι όσο θα κρατούσαν τα μαγαζάκια τους στο 3 με 8% θα πήγαιναν πρίμα με τα οικονομικά τους.
Και περάσαν οι φορές και περάσαν οι καιροί και ζούσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα (λέμε τώρα!).
Φτάσαμε έτσι στην υπέρτατη "κουλαμάρα" του όσο μεγαλύτερη η κρατική χρηματοδότηση, τόσο μεγαλύτερη και η εξάρτηση του μεγάλου κόμματος από την ιδιωτική πρωτοβουλία...
Είχαν αναλάβει και μία υποχρέωση όμως τα κόμματα: να διαμεσολαβούν ανάμεσα στο κράτος (που τα χρηματοδοτούσε) και στους γενναιόδωρους (που επίσης τα χρηματοδοτούσαν).
Ηταν που ήταν αρχηγικά από τη μάνα τους τα κόμματα, λόγω του ότι το πράγμα σοβάρεψε (λογιστικά και διοικητικά) έγιναν περισσότερο συγκεντρωτικά με οικονομικούς διευθυντές και τα τοιαύτα για να μπορεί να γίνεται η δουλειά και να μη βγει και κανένα μέλος σε καμιά τοπική και πει "ρε που τα πουλάτε αυτά;" ή ακόμη χειρότερα, "ρε μοναχοφάηδες, ρίχτε και από εδώ κανά  φράγκο".
Πιο συγκεντρωτικά τα κόμματα με τις κορυφές των πυραμίδων στη χλίδα, με ανώτερα και μεσαία στελέχη, με αυξημένα κόστη παραστάσεων, με τα ΜΜΕ να ζητούν μερίδιο...
Τα έβλεπαν αυτά τα μέλη κι αν δεν έπεφτε κανένα ρουσφετάκι, κανένας διορισμός, σιχτίριζαν και έφευγαν από τις τοπικές. Μειώθηκαν τα έσοδα από τα κουπόνια. Επρεπε τώρα τα κόμματα να αγροάζουν τα ίδια συνδρομές και κουπόνια για να μη φανεί ότι είχαν λίγα μέλη. Ή να εξαγοράζουν την ιδιότητα του (ανενεργού) μέλους και ψηφοφόρου κάθε τρία-τέσσερα χρόνια.
Σκατά!
Δεν φτάναν τα λεφτά!
Ούτε τα κρατικά. Ούτε των κουπονιών. Ούτε των γενναιόδωρων.
Τι έμενε;
Τα δάνεια από τους τραπεζίτες!
Μπλα, μπλα, μπλα Δημοκρατία... Μπλα, μπλα, μπλα θα ξαναεκλεγούμε...
Θέλει παραπάνω ο τραπεζίτης για να σου δώσει δάνειο, όταν μάλιστα έχεις και κρατική χρηματοδότηση, δηλαδή εξασφάλιση; Δεν θέλει! Καλά μαζί σου θέλει να τα έχει διότι εσύ διόριζες τις διοικήσεις των τραπεζών...
Ηλθε κι έδεσε το πράγμα!
Η Μεταπολίτευση έγινε Μεταλήστευση με τα όλα της!
Κράτος-κόμματα-τράπεζες-επενδυτές-μάγισσες και χαρτορίχτρες είχαν γίνει ένα υπέροχο πλέγμα εξουσίας.
Τα κόμματα από θεσμοί εκπροσώπησης έγιναν υδροκέφαλοι γραφειοκρατικοί μηχανισμοί και ωραιότατα πλυντήρια χρήματος και συνειδήσεων...
Πολιτικές οικογένειες έγιναν κανονικές βιοτεχνίες που λειτουργούσαν εντός εκτός των κομμάτων.
Αλλάζει όμως ο καιρός,
να βροχές, να χαλάζια, να κεραυνοί
πάει η φωλιά πάν’ τα κοτσυφόπουλα, παν’ όλα,
Πεθάναν οι ιδρυτές
Πεθάναν κι όσοι ξέραν τα κόλπα
Πέθανε και η Λίμαν Μπρόδερς
Να η κρίση
Να η αφραγκιά
Να και κάτι ηλίθιοι διάδοχοι

Και φτάσαμε μέχρι εδώ, να ζητούν τα κόμματα να τους περικοπούν τα χρέη στις τράπεζες και τα τα κυνηγάει ο εισαγγελέας...

Οπως θα καταλάβατε ίσως, τα χρέη προς τις τράπεζες είναι το ΛΙΓΟΤΕΡΟ που έχει συμβεί σε αυτό τον τόπο από τα κόμματα που λειτουργούσαν με αυτόν τον τρόπο!
Η κορυφή του παγόβουνου...
Οπως επίσης θα πρέπει να καταλάβετε ΝΑ ΓΙΑΤΙ θέλουν να επανέλθουν στην εξουσία!
Λέμε τώρα!



"Τα λεφτά, τα μπερντέ, τα μπικικίνια τα ψιλά, τα χοντρά, τριάντα αργύρια, και στο τέλος την πατάς εφόσον έχεις γκίνια..." που τραγουδάει κι ο Σταμάτης



Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…