Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μεγαλόφωνες σκέψεις

Το να σκέφτεσαι μεγαλόφωνα είναι η μεγάλη κατάρα που κουβαλάμε και πληρώνουμε ως αντίτιμο της ελευθερίας (?) έκφρασης των social media... Μιας ελευθερίας που υπονομεύεται από την ευχέρεια του να λέμε ο,τι θέμε όποτε μας καπνίσει...
Και το χειρότερο είναι ότι αυτή η κατάρα πέρασε και στα παραδοσιακά ΜΜΕ (κυρίως στην τηλεόραση) όπου καθείς νομίζει ότι μπορεί να λέει ανέξοδα και χωρίς συναίσθηση των συνεπειών το οτιδήποτε κατεβάσει η κούτρα του...
Ο ανοιχτός, ουσιαστικά απεριόριστος χώρος και το ασύγχρονο της επικοινωνίας στο διαδίκτυο μας έκανε να χάσουμε εντελώς την αίσθηση και του τόπου και του χρόνου. Ολα έγιναν "οικόπεδο". Το τηλεοπτικό πάνελ εξισώνεται με το τραπεζάκι στο τσιπουράδικο. Το Facebook περνιέται είτε για το βήμα της Βουλής είτε για τον καναπέ της καφετέριας. Η ελευθεροφωνία μεταξύ "κολλητών" μεταφράζεται σε "άνεση" μεταξύ αγνώστων. Κανένας εσωτερικός κώδικας, καμιά αίσθηση του ακροατηρίου, κανένα μέτρο: Ο,τι το φανεί του τρελοΣτεφανή!
Κι όταν ακόμη, ενστικτωδώς, επιχειρείται η οριοθέτηση ή και η περιχαράκωση σε κλειστές Ομάδες, οι μεγαλόφωνες σκέψεις έχουν ως μοναδικό στόχο την επιβεβαίωση από αυτούς που ήδη συμφωνούν μαζί τους. Ετσι αποφεύγει κανείς και το τελευταίο εμπόδιο της ελευθεροφωνίας: την Κριτική!
Γιατί η Κριτική είναι το μοναδικό αντίδοτο της μεγαλόφωνης σκέψης. Και όχι η αυτολογοκρισία όπως θα σπεύσουν να πουν κάποιοι, επιπόλαια.
Λέμε ή γράφουμε αυτά που θα θέλαμε να ακούσουμε ή να διαβάσουμε. Ακούμε και διαβάζουμε μόνο αυτά με τα οποία συμφωνούμε ήδη. Κι όταν κανείς δεν μας ακούει ή δεν μας διαβάζει κηρύσσουμε τον πόλεμο. Στον εαυτό μας πρώτα από όλα μιλώντας και γράφοντας πάνω από τις ίδιες μας τις σκέψεις.
Το αποτέλεσμα μια δίχως όρια "Βαβέλ" στο όνομα της αυτοέκφρασης. Ενας πολτός που συντονίζεται με τα πάντα επειδή ακριβώς τίποτα πλέον δεν είναι συντονισμένο. Σκέψεις ανάκατες που ανακατεύονται με την παραπάνω ή την παρακάτω σκέψη κάποιου άλλου.
Κανείς δεν μετανιώνει...
Κανείς δεν διορθώνει...
Κανείς δεν επανέρχεται για να συμπληρώσει ή να εξηγήσει...
Μια ατελείωτη ροή μεγαλόφωνων σκέψεων που πνίγει και τις φωνές και τις σκέψεις.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…