Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

I want to play in a place people want to hear me


Born in Widener, Arkansas in 1939, Luther Allison (the 14th of 15 musically gifted children) first connected to the blues at age ten, when he began playing the diddley bow (a wire attached by nails to a wall with rocks for bridges and a bottle to fret the wire). His family migrated to Chicago in 1951, and Luther began soaking in the sounds of Muddy Waters, Sonny Boy Williamson, and Robert Nighthawk. He was classmates with Muddy Waters' son and occasionally stopped in the Waters' house to watch the master rehearse. It wasn't until he was 18 already in Chicago for seven years that Luther began playing blues on a real guitar and jamming with his brother Ollie's band.

By 1957, Allison had dropped out of school and formed a band called The Rolling Stones. Unhappy with the name, they became The Four Jivers, gigging all over the West Side of Chicago. Before long, Luther was jamming with the West Side's best, including Magic Sam, Otis Rush, and Freddie King, who encouraged Allison to sing. "That," said Allison, "was my school." When King began to tour nationally in the early 1960s, Allison took over King's band as well as his weekly gigs at Walton's Corner and became one of the hottest acts on the West Side. For five years, Allison honed his craft. He moved to California for a year and cut sides with fellow Chicagoans Shakey Jake Harris and Sunnyland Slim. He cut his first two songs as a leader on the now-classic Delmark anthology, Sweet Home Chicago, before releasing his first solo album (also on Delmark), Love Me Mama , a record of hard-hitting blues that spoke to the growing rock audience. But even before his debut album came out, Luther landed a headlining spot at the influential Ann Arbor Blues Festival in 1969, and went from relative unknown to major blues-rock attraction. "His guitar riffs seemed to defy the possible," raved John Fishel, the program director of the festival, who brought Allison back to perform at the following two festivals.

Allison signed with Motown Records in 1972 as the label's only blues act. His three records for the Gordy subsidiary led to numerous concert dates and both national and international festival appearances, but domestically, interest in the blues was fading. After finding instant acceptance in Europe, he was convinced that Paris was the place to be. While he gained superstar status in Europe and released a dozen European records, his presence in the American music scene diminished.

With the release of Soul Fixin' Man in 1994, Allison's first domestic album in 20 years, he announced his return. "Fever and chills performances," said Guitar Player, "ferocious solos combine the wisdom of a master storyteller with the elegance of B.B. King, the elasticity of Buddy Guy, and the big sting of Albert King." After three mammoth U.S. tours, America once again was paying attention to Luther Allison. Allison followed up with Blue Streak, and the praise and accolades poured in. "A sonic roar as soulful as his gospel-shout vocals," raved the Washington Post. "Luther Allison's latest is nothing short of a masterpiece by a master," reported Blues Revue. Continued touring brought Allison before raving fans around the world, as he brought his band from the San Francisco Blues Festival to New York's Central Park Summerstage, with all stops in between. With Reckless, Allison reached even greater heights. Guitar World said, "Reckless in the best sense of the word, dancing on a razor's edge, remaining just this side of out-of-control. Hard-driving, piercing West Side Chicago single-note leads with a soul base and a rock edge." 

Throughout it all, Allison delivered one show-stopping performance after another. His boundless energy and fierce guitar attack combined to make him a blues superstar who reached rock fans like no bluesmen since Freddie King and Albert Collins. When the news broke that Allison had been diagnosed with inoperable lung cancer in July of 1997, the blues world was shocked. When he died just four weeks later, they were devastated. Without a doubt, Luther Allison's death robbed music fans of one of the most exciting and popular blues performers ever. With Live In Chicago, Allison lives on, as he tears through the songs with the single-minded desire to give everything he has to his audience. While listening to the album, fans can immerse themselves in the explosive power of Luther Allison's music and experience the redemptive force of his legendary performances.

(Quote from Alligator




Luther Allison - It Hurts Me Too at Montreal International Jazz Festival...



I want to play in a place people want to hear me

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…