Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

I want to play in a place people want to hear me


Born in Widener, Arkansas in 1939, Luther Allison (the 14th of 15 musically gifted children) first connected to the blues at age ten, when he began playing the diddley bow (a wire attached by nails to a wall with rocks for bridges and a bottle to fret the wire). His family migrated to Chicago in 1951, and Luther began soaking in the sounds of Muddy Waters, Sonny Boy Williamson, and Robert Nighthawk. He was classmates with Muddy Waters' son and occasionally stopped in the Waters' house to watch the master rehearse. It wasn't until he was 18 already in Chicago for seven years that Luther began playing blues on a real guitar and jamming with his brother Ollie's band.

By 1957, Allison had dropped out of school and formed a band called The Rolling Stones. Unhappy with the name, they became The Four Jivers, gigging all over the West Side of Chicago. Before long, Luther was jamming with the West Side's best, including Magic Sam, Otis Rush, and Freddie King, who encouraged Allison to sing. "That," said Allison, "was my school." When King began to tour nationally in the early 1960s, Allison took over King's band as well as his weekly gigs at Walton's Corner and became one of the hottest acts on the West Side. For five years, Allison honed his craft. He moved to California for a year and cut sides with fellow Chicagoans Shakey Jake Harris and Sunnyland Slim. He cut his first two songs as a leader on the now-classic Delmark anthology, Sweet Home Chicago, before releasing his first solo album (also on Delmark), Love Me Mama , a record of hard-hitting blues that spoke to the growing rock audience. But even before his debut album came out, Luther landed a headlining spot at the influential Ann Arbor Blues Festival in 1969, and went from relative unknown to major blues-rock attraction. "His guitar riffs seemed to defy the possible," raved John Fishel, the program director of the festival, who brought Allison back to perform at the following two festivals.

Allison signed with Motown Records in 1972 as the label's only blues act. His three records for the Gordy subsidiary led to numerous concert dates and both national and international festival appearances, but domestically, interest in the blues was fading. After finding instant acceptance in Europe, he was convinced that Paris was the place to be. While he gained superstar status in Europe and released a dozen European records, his presence in the American music scene diminished.

With the release of Soul Fixin' Man in 1994, Allison's first domestic album in 20 years, he announced his return. "Fever and chills performances," said Guitar Player, "ferocious solos combine the wisdom of a master storyteller with the elegance of B.B. King, the elasticity of Buddy Guy, and the big sting of Albert King." After three mammoth U.S. tours, America once again was paying attention to Luther Allison. Allison followed up with Blue Streak, and the praise and accolades poured in. "A sonic roar as soulful as his gospel-shout vocals," raved the Washington Post. "Luther Allison's latest is nothing short of a masterpiece by a master," reported Blues Revue. Continued touring brought Allison before raving fans around the world, as he brought his band from the San Francisco Blues Festival to New York's Central Park Summerstage, with all stops in between. With Reckless, Allison reached even greater heights. Guitar World said, "Reckless in the best sense of the word, dancing on a razor's edge, remaining just this side of out-of-control. Hard-driving, piercing West Side Chicago single-note leads with a soul base and a rock edge." 

Throughout it all, Allison delivered one show-stopping performance after another. His boundless energy and fierce guitar attack combined to make him a blues superstar who reached rock fans like no bluesmen since Freddie King and Albert Collins. When the news broke that Allison had been diagnosed with inoperable lung cancer in July of 1997, the blues world was shocked. When he died just four weeks later, they were devastated. Without a doubt, Luther Allison's death robbed music fans of one of the most exciting and popular blues performers ever. With Live In Chicago, Allison lives on, as he tears through the songs with the single-minded desire to give everything he has to his audience. While listening to the album, fans can immerse themselves in the explosive power of Luther Allison's music and experience the redemptive force of his legendary performances.

(Quote from Alligator




Luther Allison - It Hurts Me Too at Montreal International Jazz Festival...



I want to play in a place people want to hear me

Διαβάζονται ακόμη...

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Το φίδι του ναζισμού σέρνεται προς την κερκίδα

Από την εφημερίδα "Ελλάδα", Σάββατο 3/11/12


Το πανό των φανατικών οπαδών της ΑΕΚ, «Ορίτζιναλ», σε κάποια γωνιά του Περιστερίου, είχε τη δική του ιστορία, αμιγώς πολιτική. «Ούτε να το σκέφτεστε», έγραφε το μήνυμα, κάτι σαν τον «τοίχο του Λοΐζου» και απευθυνόταν στη Χρυσή Αυγή που ήθελε να νοικιάσει γραφεία στην ίδια πολυκατοικία. Ήταν μία απάντηση στο κεντρικό σύνθημα των Χρυσαυγιτών «είμαστε πολλοί, είμαστε παντού, τα γήπεδα μας ανήκουν», για τα «τάγματα εφόδου» στα γήπεδα όλης της Ελλάδας, από την Καλαμάτα μέχρι την Κομοτηνή. Πρόβλεψη: Την τρέχουσα ποδοσφαιρική σεζόν η κερκίδα των «φανατικών», θα μετατραπεί σε πεδίο συγκρούσεων ανάμεσα στους Χρυσαυγίτες και τους antifa. Αυτό το κλίμα έχει ήδη δημιουργηθεί και οσονούπω αναμένεται «έκρηξη». Θα σπάσει το αυγό του φιδιού… Χρυσαυγίτες υπάρχουν παντού, σε κάθε κερκίδα. Άλλωστε, πρόσφατη έρευνα της εταιρείας Marc για το «Έθνος της Κυριακής» παρουσίασε τα εξής ευρήματα: Οι οπαδοί του Ολυμπιακού, σε ποσοστό 7% ψηφίζουν Χρυσή Αυγή, το…

Ο Καραμανλής, οι Ναζί, η CIA και οι δοσίλογοι "ευεργέτες"

Ένα αποχαρακτηρισμένο - από το 2006 - απόρρητο έγγραφο της CIA που εμπλέκει τους δύο πρώην πρωθυπουργούς Κωνσταντίνο Καραμανλή και Κωνσταντίνο Τσαλδάρη με τους ναζί, παρουσιάζοντάς τους ως πράκτορές των γερμανικών κατοχικών δυνάμεων και συνεργάτες του Μαξ Μέρτεν, κάνει τις τελευταίες ώρες τον γύρο του διαδικτύου.

Πρόκειται για έγγραφο - μαρτυρία διπλωματικού υπαλλήλου σύμφωνα με το οποίο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αλλά και ο Κωνσταντίνος Τσαλδάρης εμφανίζονται σε λίστα των πρακτόρων των ναζί κατά την περίοδο της κατοχής. Ωστόσο η σχετική λίστα  με τους πράκτορες δεν περιλαμβάνεται στοαπόρρητο έγγραφο της CIA. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται, όσοι αναγράφονται στη λίστα φέρονται να είχαν συνεργαστεί και με τονΜαξ Μέρτεν, τον σφαγέα της Θεσσαλονίκης, στην εξόντωση των Εβραίων της πόλης. Το άκρως απόρρητο έγγραφο, το οποίο έχει πλέον αποχαρακτηριστεί και έχει αναρτηθεί στη σελίδα της CIA, έχει ημερομηνία 16 Σεπτεμβρίου του 1962.
Σύμφωνα με το έγγραφο, ο τότε σύμβουλος της πρεσβείας Ιωάννης Μοσχ…