Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

God save America (and us)


Αυτό το blog γεννήθηκε στα τελειώματα της προεδρίας Μπιλ Κλίντον...
Γνώρισε ημέρες δόξας επί προεδρίας Τζορτζ Μπους Τζούνιορ...
Χαλάρωσε επί προεδρίας Μπάρακ Ομπάμα (ειδικά στη δεύτερη περίοδό του έφτασε να παρακμάζει)...
Και μάλλον θα αναστηθεί επί προεδρίας Ντόναλντ Τραμπ...

Αρκετές ώρες πριν κλείσουν οι κάλπες στις ΗΠΑ, έγραφα στο FaceBook: Ελπίζω να πέσω έξω αλλά ξημερώνουμε με πλανητάρχη τον Ντόναλντ #Election2016

Στην πραγματικότητα, την εκλογή του την είχα προβλέψει με το που εμφανίστηκε στην σκηνή. Βεβαιώθηκα ότι θα εκλεγεί Πρόεδρος των ΗΠΑ όταν πήρε το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων αλλά κυρίως όταν ο Μπέρνι Σάντερς έχασε το χρίσμα των Δημοκρατικών.

Η εκλογή του Τραμπ ήταν ανεπιθύμητη, έγινε όμως αναγκαία λόγω της ανόδου του Σάντερς. Η Κλίντον ήταν καμένο χαρτί εξ' αρχής. Την κράτησαν ως υποψήφια ακριβώς διότι γνώριζαν πως αν υπήρξε μονομαχία Τραμπ-Σάντερς θα κέρδιζε ο δεύτερος.

Ο Τραμπ δεν είναι αντισυστημικός όπως επαναλαμβάνουν οι φωστήρες των ΜΜΕ που δεν μπορούν να δουν πέρα από τη μύτη τους. Ο Τραμπ είναι το ανανεωμένο Σύστημα που βλέποντας ότι έχει φτάσει στα όριά του υιοοθετεί την αντιδραστική ριζοσπαστικοποίηση. Ο θρόνος του προέδρου των ΗΠΑ ήταν και παραμένει η κορυφή του συστήματος.

Βαδίζουμε στην δυστοπια της μεγάλης παρακμής με μόνο εφόδιο τις σαχλαμάρες των ΜΜΕ... Ανίκανοι να προβλέψουμε και να κατανοήσουμε. Όσοι σήμερα (και κυρίως αύριο) δουλεύουμε στα ΜΜΕ θα πρέπει πλέον να επαναπροσδιορίσουμε το ρόλο μας και την ουσία της δουλειάς μας. Αποτύχαμε. Παγκοσμίως! Απόδειξη οι προβλέψεις των περισσοτέρων για τις εκλογές στις ΗΠΑ. Και όχι μόνο βέβαια. Το ότι πέφτουμε από τα σύννεφα δείχνει το χάλι μας

Μην πω όμως τώρα περισσότερα. Μόνο αυτό που είπε ο Μάικλ Μουρ: "Τώρα ας σηκώσουμε όλοι τα μανίκια, έχουμε έναν φασισμό να πολεμήσουμε!"... Κι έναν Πόλεμο να (επι)βιώσουμε!


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…