Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Λένιν: "Ολα θα γίνουν!"



238 χρόνια μετά το θάνατο του Ρουσσώ και 261 του Μοντεσκιέ, ο καθένας μας μπορεί να λέει ο,τι θέλει και να το αποδίδει σε όποιον θέλει.

Αν βέβαια δεν συμβεί κάποια "στραβή", μία τυχαία αναλαμπή μνήμης κάποιου που θα αναφωνήσει "μα, τι είναι αυτά που λες;", τότε κανείς, μα κανείς δεν μπορεί να τον ελέγξει.

Ας μιλήσουμε ειλικρινά, πόσοι θυμούνται -και λέω θυμούνται, διότι όλοι το έχουν διδαχθεί στο σχολείο- οτι ήταν ο Μοντεσκιέ εκείνος ο οποίος έθεσε τα θεμέλια του Κράτους Δικαίου με τη διάκριση των εξουσιών; Μόνο όσοι έχουν σπουδάσει Πολιτικές και Κοινωνικές επιστήμες! Και όχι όλοι. Οσοι ήταν επιμελείς...

Αντίθετα, θα βρούμε πάρα πολλούς να θυμούνται την φράση «Ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι΄ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ δηλαδή να πλήξουμε τη γλώσσα,τη θρησκεία,τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί,να επικρατήσει», την οποία ΔΕΝ είπε ΠΟΤΕ ο Χένρυ Άλφρεντ Κίσινγκερ.

Οι πλαστές πληροφορίες (hoaxes) έχουν κερδίσει κατά κράτος την πραγματική γνώση. Οπως και οι ανακρίβειες. Και είναι, εν τέλει, αυτές που διαμορφώνουν το επικοινωνιακό μας περιβάλλον αλλά και την αντίληψή μας για τον κόσμο. Μία αντίληψη της οποίας δεν έχει προηγηθεί κανένας απολύτως έλεγχος πέραν του "το διάβασα εκεί", "το άκουσα αλλού", "το είπε αυτός".

Κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο για φράσεις ή ιδέες αλλά για το οτιδήποτε, για ιστορικά γεγονότα, μύθους, ειδήσεις, στατιστικές, έρευνες. Ο δημόσιος χώρος και λόγος έχει πλέον καταληφθεί από ανακριβείς πληροφορίες, νοητικές κατασκευές, αβλεψίες, ανακολουθίες, παραφθορές, νοθεύσεις, αναχρονισμοί, παραποιήσεις, αλλοιώσεις, τερατολογίες.

Το φαινόμενο δεν είναι πρωτόγνωρο, πάντα υπήρχε ως έναν βαθμό, ο "εκδημοκρατισμός", όμως, της επικοινωνίας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το επιτείνει και ταυτόχρονα το αναδεικνύει. Το "στρίμωγμα" της έκφρασης σε 140 χαρακτήρες στα SMS και το Twitter (άντε λίγο περισσότερες λέξεις σε κάποια άλλα μέσα), η ευκολία δημοσίευσης, η ταχύτητα της εξάπλωσης και η βιαστική -με μια ματιά- ανάγνωση το γιγαντώνει. Η αναγκαστική αποσπασματικότητα -ακόμη κι αν δεν υπάρχει πρόθεση διαστρέβλωσης- αφήνει τεράστια περιθώρια παρερμηνείας. Η ταχύτητα, αντιθέτως, δεν αφήνει κανένα περιθώρια ελέγχου (ή αυτοελέγχου).

Σαν να μην έφταναν αυτά έχουμε και την ...πιστοποίηση της αλλοιωμένης πραγματικότητας ή των ψευδο-γεγονότων με "likes", "favorites", "re-tweets" και κάθε είδους αναδημοσιεύσεις και κοινοποιήσεις  με ή άνευ επιβεβαιωτικού σχολιασμού. "Τσιμπάει" ένας και μετά γίνεται το δόλωμα για να τσιμπήσουν άλλοι δέκα, άλλοι εκατό, άλλοι χίλιοι. Η εξάπλωση συνοδεύεται βέβαια κι από το σαββοπουλικό σύνδρομο του "Θηρίου" που "στις σοφίες με γιουχάρει, στις βλακείες σιγοντάρει"...  

Κι όμως, ποτέ άλλοτε ο έλεγχος -άρα και η κριτική σκέψη- δεν (θα μπορούσε να) ήταν τόσο εύκολος όσο στις μέρες μας, χάρη -κι αυτό είναι το παράδοξο- και πάλι στο διαδίκτυο. Ελάχιστοι όμως ξέρουν ή θέλουν να τον κάνουν για να τσεκάρουν αν ισχύει αυτό που διάβασαν, άκουσαν, είδαν. Γιατί; Διότι ο έλεγχος απαιτεί συγκρότηση τόσο από την πλευρά του ενδιαφερόμενου όσο κι από την ίδια την δομή των πληροφοριών. Και η συγκρότηση απαιτεί, πάνω από όλα, εκπαίδευση! Παιδεία!

Παίζοντας, κάποιες φορές, στα κοινωνικά δίκτυα γράφω "τσιτάτα" που μηχανεύομαι στη στιγμή και ανάλογα με τη διάθεση και τα αποδίδω στον Μακιαβέλι, στον Σουν Τζου ή στον ...Πάολο Κοέλιο προσέχοντας να μοιάζει το ύφος και το στυλ αλλά σε καμιά περίπτωση το περιεχόμενο. Ε, ούτε ένας, ποτέ δεν έχει σχολιάσει λέγοντάς μου "τι παπαριές είναι αυτές που γράφεις; Ουδέποτε είπε αυτό το πράγμα ο τάδε!". Ποτέ! Και να τα "like" και να τα "re-tweet" από κάτω... Οπου εκεί πια λες, ούτε να να προβοκάρω δεν μπορώ πια καθώς όλα καταπίνονται αμάσητα και αφοδεύονται αχώνευτα!

Κάτι ανάλογο γινόταν κάποτε στους κόλπους της Αριστεράς όπου κάθε καθοδηγητής που σεβόταν τον εαυτό του αισθανόταν υποχρεωμένος να "τσιτάρει" του κλασσικούς του μαρξισμού. "Και ο Κάρολος είπε αυτό", "Και ο Ενγκελς είχε πει εκείνο". Οπότε κάποτε σε ένα αχτίφ που το είχαν πάρει τα χαράματα και δεν τέλειωνε η κουβέντα για το αν, πότε και πως θα γίνει η επανάσταση, ένας παλιός κομμουνιστής που πλέον ονειρευόταν μόνο το κρεβάτι του, σηκώθηκε και είπε σοβαρά-σοβαρά: "Λοιπόν, σύντροφοι να τελειώνουμε για απόψε την κουβέντα και μην ανησυχείτε διότι όπως είχε πει και ο Λένιν: 'Ολα θα γίνουν!'".







Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…