Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Nikos Crowl: Η νέα ελληνική μουσική βιάστηκε


Γράφει ο Νίκος στο FaceBook κι εγώ το θησαυρο-φυλακίζω:

Ήθελα καιρό τώρα να το πω, να ξαναγίνω ''αντιπαθέστερος''
Η νέα ελληνική μουσική βιάστηκε . Η βίαιη στροφή στη δυτική μουσική, όχι σαν σπουδή αλλά σαν προσπάθεια ελληνοποίησης της, έκανε μουσικά τέρατα που οι πολλοί λατρεύουν όπως ο καθένας, αγαπά τις μνήμες του.
Ο απλός λαός στράφηκε σε πρόχειρα νεοδημοτικά γραμμένα με το κιλό και σε ακούσματα που ξέφευγαν από τη Μικρασία και χώνονταν μέχρι την Ινδία.
Τσέμπαλο vs Μαντουμπάλας...πλούσιοι και φτωχοί. Υπήρξαν κάποιοι που έγραψαν όμως ΤΟ ελληνικό τραγούδι. Που πήραν το κοφτό του αληθινού δημοτικού, το πάντρεψαν αρμονικά με την πίκρα και τον πόνο της Μικρασίας, χρησιμοποίησαν όργανα για κοφτούς ήχους, δεν μιμήθηκαν , πήραν την δερβίσικη ''αναχώρηση'' με τον ψαλμό της ( βυζαντινή γιατί όχι-το Βυζάντιο δεν ήταν έθνος ήταν αυτοκρατορία με πολλαπλές μίξεις) και σιάξαν το αληθινό ρεμπέτικο της πόλης. Συνδέθηκε με το κυνήγι του λούμπεν, του παραβατικού, όπως λογικά θα γινόταν κι αυτό απομόνωσε, αλλά δεν χτύπησε την κορυφαία αυτή μουσική.
Είναι όμως αυτή για μένα,η νέα ελληνική μουσική, αυτή που έδωσε πάτωμα για οτιδήποτε δεν ήταν βίαιος μιμητισμός ιδεολογικής επιλογής-εκεί πατάει ως και το ελληνικό ροκ του σήμερα.
Σας αναφέρω λοιπόν πως δεν αγαπώ καθόλου, τα τραγούδια της Βαθιάς Ανατολής -απλά γιατί μου είναι ξένα, δεν αντέχω κι ας με παρασύρουν οι μνήμες τον Χατζηδακισμό (με τους χιλιάδες επιγόνους και σήμερα), σαν κακοποίηση του ρεμπέτικου γιατί ο σημαντικός αυτός άνθρωπος του πολιτισμού, ήξερε ποιο ήταν το ''βουνό'' που δεν ήθελε απέναντί του. Και η δυτικοποίηση της μουσικής είναι δική του κι όχι του Θεοδωράκη, απλά γιατί σαν πολύ πιο σημαντικός μουσικός, τον σκέπασε και στην μουσική του, όπου κι αυτή παρουσιάζει το στοιχείο της σύγχυσης και του ατελούς.
Σκέψεις μου......κι αυτό που θεωρώ πυλώνα τον πάντων, όχι μόνον για τον μουσικό, αλλά και το κοφτό, λιτό συγκεκριμένο τραγούδι
( Δεν θ απαντήσω σε τυχόν αντιρρήσεις και λογικά θα υπάρξουν πολλές, τις σέβομαι όλες προκαταβολικά)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…