Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οι Ηλίθιοι

Με διαδοχικά κύματα οργής και αναγούλας διαβάζω τις τρεις τελευταίες ημέρες τα όσα λέγονται και γράφονται στα ΜΜΕ και στα Κοινωνικά Δίκτυα για το προσφυγικό, για το κορίτσι με τη μαντίλα στην παρέλαση, για τις δηλώσεις Μάρδα. Κι αναρωτιέμαι: Γιατί ο δημόσιος διάλογος έχει εκπέσει τόσο χαμηλά; Που βρέθηκε μαζεμένη τόση ηλιθιότητα; Ποιός μας έχει λοβοτομήσει τόσο μαζικά και τόσο οριστικά; Πότε μας συνέβη αυτό;
Συνέβαινε πάντα, θα πει κάποιος. Απλώς τώρα φαίνεται περισσότερο, τώρα αναδεικνύεται χάρη στην "πρόοδο" της τεχνολογίας. Ισως να έχουν εν μέρει δίκιο, όμως, και πάλι, στην τεχνολογία μπορεί να οφείλεται η ανάδειξη της βλακείας ως άποψη, αυτό όμως δεν δικαιολογεί τη θηριώδη άγνοια όταν όλα, υποτίθεται, βρίσκονται "εκεί, μπροστά σου. Οταν ένας απίστευτος όγκος πληροφοριών είναι, σε αντίθεση με προγενέστερες εποχές, προσβάσιμος από τον καθένα σχεδόν ανέξοδα σε χρήμα και χρόνο. Κάποτε οι πληροφορίες ήταν ακριβές και δυσεύρετες. Προνόμιο των λίγων ή των περίεργων. Η γνώση ακόμη πιο ακριβή αφού προϋπέθετε είτε την επίμονο και μακρόχρονη μελέτη και έρευνα είτε το προσωπικό βίωμα. Προϋπέθετε επίσης ένα-δύο ράφια βιβλία, κοινωνικότητα, συμμετοχή και πάνω από όλα, γνωστικά εργαλεία που να συμπληρώνουν μέρος της νοητικής μας δραστηριότητας. Αυτά, έστω, που κουτσά-στραβά παρείχε το σχολείο μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του '70. Σε σημαντικό βαθμό τα παρείχε και ο Τύπος -οι "φυλλάδες με μιάμιση δραχμή"- της ίδιας εποχής. Και από δίπλα, η γειτονιά, το καφενείο, το κουρείο, ο χώρος εργασίας...
Η Ψηφιακή Επανάσταση μας βρήκε ξεβράκωτους και λειτουργικά αγράμματους. Η δυνατότητα ελεύθερης και απρόσκοπτης, δίχως διαμεσολάβηση, διαδραστικής επικοινωνίας μας δόθηκε όταν πια είχαμε στερηθεί τη δυνατότητα αφομοίωσης και επεξεργασίας των πληροφοριών και πρακτικά χωρίς μνήμη. Αρα, έρμαια των όποιων συναισθηματικών αντιδράσεων και ενστίκτων. Εξ' ου και η διαρκής "πτώση από τα σύννεφα" μπροστά σε γεγονότα και καταστάσεις που μας φαίνονται πρωτόφαντα.
Παρακολουθώντας συστηματικά τα Κοινωνικά Δίκτυα εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες, παρατηρώ καθημερινά την έλλειψη αυτών των γνωστικών εργαλείων ή την πλήρη άγνοια της χρήσης τους. Μία έλλειψη η οποία υποκαθίσταται από τόνους "άποψης" χωρίς ούτε γραμμάριο γνώσης. Πιο συγκεκριμένα: με την πλήρη αδυναμία ενσωμάτωσης της γνώσης και της οικοδόμησης μιας μεγαλύτερης σειράς πληροφοριών όπου θα συνδέονται η νέα την με παλαιότερη γνώση.
Δείτε για παράδειγμα το τι έχει συμβεί μετά τις δηλώσεις Μάρδα για τους "μετανάστες-επενδυτές".
Τι είπε;
«Εάν υπάρχουν κάποιοι εξ’ αυτών (των μεταναστών και προσφύγων) που έχουν τη δυνατότητα να επενδύσουν στη χώρα από 250.000 ευρώ θα έχουν ευνοϊκή μεταχείριση παραμονής».
Τι γράφτηκε στα ΜΜΕ και εν συνεχεία από τους χρήστες ότι είπε;
Οτι απευθυνόταν στους πρόσφυγες της Ειδομένης και του Πειραιά...
Ετσι, μία συζητήσιμη μεν, πλην όμως λογική δήλωση έγινε αφορμή για ένα πανηγύρι ηθελημένης ή αθέλητης διαστρέβλωσης.
Ελάχιστοι θυμήθηκαν ότι υπάρχει ήδη από το 2014 νόμος (ο 4251) που προβλέπει χορήγηση και ανανέωση άδειας διαμονής για επενδυτική δραστηριότητα...
Αρα ο Μάρδας δεν μας είπε ΤΙΠΟΤΑ καινούργιο που να αξίζει οιασδήποτε αντίδρασης.
(Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι η Αξιωματική Αντιπολίτευση η οποία είχε φέρει και ψηφίσει τον νόμο 4251/2014, ανακοίνωσε ότι οι δηλώσεις Μάρδα είναι «για γέλια και για κλάματα».)
Ακόμη λιγότεροι κάθισαν να σκεφτούν αν υπήρξαν ποτέ επενδύσεις από πρόσφυγες στην Ιστορία και μάλιστα στην Ελληνική. Πως και από ποιούς δημιουργήθηκαν προάστεια όπως η Νέα Σμύρνη, στην Αθήνα ή το Πανόραμα, στη Θεσσαλονίκη ή και ολόκληρες πόλεις ανά την Ελλάδα μετά το 1922. Για το αν Κύπριοι πρόσφυγες του 1974 επένδυσαν ανά τον κόσμο. Για το αν οι Παλαιστίνιοι διατηρούν την έδρα μεγάλων επιχειρήσεών τους στην Ελλάδα και το ότι Λιβανέζοι και Σύριοι "έχτισαν" τους μισούς Αμπελόκηπους και τη Γλυφάδα, κατά την περίοδο του Εμφύλιου στο Λίβανο (1975-1990).
Αχρηστα τα γνωστικά εργαλεία.
Κενή η μνήμη.
Σε αδράνεια ο εγκέφαλος.
Τζάμπα λειτουργία το "search" στον υπολογιστή.
Και το ερώτημα επανέρχεται: Ποιός με έχει κάνει ΤΟΣΟ ηλίθιους;
Η απάντηση μάλλον απλή: Αυτοί που κάποτε μας πρόσφεραν και μας εκπαίδευαν στα γνωστικά εργαλεία. Οι δάσκαλοι και οι δημοσιογράφοι.
Και για τους μεν πρώτους υπάρχει η δικαιολογία του συνολικού ευνουχισμού τους από τους "μεταρρυθμιστές" της Παιδείας. Για τους δεύτερους δεν υπάρχει καμιά απολύτως δικαιολογία πλην της ατομικής τους αγραμματοσύνης και της εντεταλμένης αποστολής τους να αποβλακώσουν και όλο τον υπόλοιπο πληθυσμό. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα κράμα μισθοφόρων της "ενημέρωσης" χωρίς ίχνος ιστορικής γνώσης, με IQ μπράβου νυχτερινού μαγαζιού που δεν υπακούει σε καμιά δεοντολογία πέραν του αφεντικού του εκτελώντας συμβόλαια θανάτου. Ενα "συνδικάτο εγκλήματος" που δεν έχει μόνο ως στόχο τους όποιους αντιπάλους αλλά ολόκληρη την κοινωνία.
Το φαινόμενο (της αποβλάκωσης) δεν θα έπαιρνε όμως έκταση αν δίπλα δεν υπήρχαν ξερά χορτάρια και πιο ξερά κεφάλια.
Ανάμεσα στα πρώτα οι απαίδευτοι πολιτικοποιημένοι κάθε λογής πέριξ κομμάτων, οργανώσεων και κινημάτων, δεξιά κι αριστερά. Ακαθοδήγητοι κι αδιάβαστοι, δίχως ρίζες και θεμέλια ιδεολογικά, ιστορικά, κοινωνικά αλλά με περίσσιο φανατισμό και ισχυρογνωμοσύνη, που κάτι πήρε τ' αυτί τους κι αυτό ζαβά και που θεωρούν ότι η μόνη πολιτική παρέμβαση είναι το τρολάρισμα. Ταξικά κωθώνια έτοιμα να προσχωρήσουν στην "λογική" και την ψυχολογία του όχλου σχηματίζοντας τις πλέον ετερόκλητες συμμαχίες ακόμη και με εκείνους που θα έπρεπε να είναι φύσει και θέσει αντίπαλοί τους. Μαζί με αυτούς επιδίδονται σε ένα διαρκές λιντσάρισμα όσων διανοηθούν να πουν κάτι που μοιάζει αταίριαστο με την άποψή τους ή δεν χαϊδεύει το κακομαθημένο εγώ τους.
Τα ξερά κεφάλια είναι αυτά των δημοσίων προσώπων και κυρίως των πολιτικών που είτε δεν γνωρίζουν είτε κάνουν ότι δεν γνωρίζουν όλα τα παραπάνω. Και ξεφτιλίζονται ή αφήνονται και εξευτελιστούν μιλώντας χαλαρά κι όλο καμάρι στους θύτες τους...
Αυτοί είναι και οι πλέον ηλίθιοι όλων!


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…