Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2016

Η Ευρώπη γέμισε... Μαρίες Αντουανέτες

Το πολιτικό τοπίο αλλάζει, αλλά... το κατεστημένο δεν αλλάζει μυαλά. Εκτός πραγματικότητας οι ηγέτες, κοιτάνε να παγιώσουν την εξουσία τους αντί να λύσουν τα προβλήματα του χρηματοοικονομικού τομέα, των ροών ανθρώπων και της άνισης κατανομής του εισοδήματος.

ου Wolfgang Münchau

Κάποιες επαναστάσεις θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί, αν η παλαιά φρουρά είχε αποφύγει τις προκλήσεις. Δεν υπάρχουν αποδείξεις για το περιστατικό του «ας φάνε παντεσπάνι». Αλλά ήταν κάτι που η Μαρία Αντουανέτα πράγματι θα μπορούσε να είχε πει. Ακούγεται αληθές. Η δυναστεία των Βουρβόνων ήταν το αποκορύφωμα του εκτός πραγματικότητας κατεστημένου. Τώρα έχει ανταγωνισμό. Το παγκόσμιο φιλελεύθερο δημοκρατικό κατεστημένο μας συμπεριφέρεται σε μεγάλο βαθμό με τον ίδιο τρόπο. Σε μια περίοδο κατά την οποία η Βρετανία έχει ψηφίσει υπέρ της αποχώρησής της από την Ε.Ε., ο Ντόναλντ Τραμπ έχει εκλεγεί ως ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ και η Μαρίν Λεπέν πλησιάζει επιθετικά προς το Μέγαρο των Ηλυσιών, εμείς -οι προστάτες της παγ…

God save America (and us)

Αυτό το blog γεννήθηκε στα τελειώματα της προεδρίας Μπιλ Κλίντον... Γνώρισε ημέρες δόξας επί προεδρίας Τζορτζ Μπους Τζούνιορ... Χαλάρωσε επί προεδρίας Μπάρακ Ομπάμα (ειδικά στη δεύτερη περίοδό του έφτασε να παρακμάζει)... Και μάλλον θα αναστηθεί επί προεδρίας Ντόναλντ Τραμπ...

Αρκετές ώρες πριν κλείσουν οι κάλπες στις ΗΠΑ, έγραφα στο FaceBook: Ελπίζω να πέσω έξω αλλά ξημερώνουμε με πλανητάρχη τον Ντόναλντ #Election2016
Στην πραγματικότητα, την εκλογή του την είχα προβλέψει με το που εμφανίστηκε στην σκηνή. Βεβαιώθηκα ότι θα εκλεγεί Πρόεδρος των ΗΠΑ όταν πήρε το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων αλλά κυρίως όταν ο Μπέρνι Σάντερς έχασε το χρίσμα των Δημοκρατικών.
Η εκλογή του Τραμπ ήταν ανεπιθύμητη, έγινε όμως αναγκαία λόγω της ανόδου του Σάντερς. Η Κλίντον ήταν καμένο χαρτί εξ' αρχής. Την κράτησαν ως υποψήφια ακριβώς διότι γνώριζαν πως αν υπήρξε μονομαχία Τραμπ-Σάντερς θα κέρδιζε ο δεύτερος.

Ο Τραμπ δεν είναι αντισυστημικός όπως επαναλαμβάνουν οι φωστήρες των ΜΜΕ που δεν μπορούν να δουν π…

Λένιν: "Ολα θα γίνουν!"

238 χρόνια μετά το θάνατο του Ρουσσώ και 261 του Μοντεσκιέ, ο καθένας μας μπορεί να λέει ο,τι θέλει και να το αποδίδει σε όποιον θέλει.

Αν βέβαια δεν συμβεί κάποια "στραβή", μία τυχαία αναλαμπή μνήμης κάποιου που θα αναφωνήσει "μα, τι είναι αυτά που λες;", τότε κανείς, μα κανείς δεν μπορεί να τον ελέγξει.

Ας μιλήσουμε ειλικρινά, πόσοι θυμούνται -και λέω θυμούνται, διότι όλοι το έχουν διδαχθεί στο σχολείο- οτι ήταν ο Μοντεσκιέ εκείνος ο οποίος έθεσε τα θεμέλια του Κράτους Δικαίου με τη διάκριση των εξουσιών; Μόνο όσοι έχουν σπουδάσει Πολιτικές και Κοινωνικές επιστήμες! Και όχι όλοι. Οσοι ήταν επιμελείς...

Αντίθετα, θα βρούμε πάρα πολλούς να θυμούνται την φράση «Ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι΄ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ δηλαδή να πλήξουμε τη γλώσσα,τη θρησκεία,τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί,να επικρατήσει»…

Πρωτοβουλία προς μια παγκόσμια δημοσιογραφία δεδομένων

Στις 10 Μαΐου πραγματοποιήθηκε το Συνέδριο Δημοσιογραφίας Δεδομένων με πρωτοβουλία του Διεθνές Δικτύου Εκδοτών (GEN) στη Νέα Υόρκη,  σε συνεργασία με το Thomson Reuters και με τη στήριξη της Google. 80 συμμετέχοντες και από τις πέντε ηπείρους συμμετείχαν σε αυτό το σημαντικό για τη δημοσιογραφία γεγονός. Τα τελευταία χρόνια η δημοσιογραφία των δεδομένων, όπως και όλα τα άλλα είδη δημοσιογραφίας, καλείται να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις ενός συνεχώς μεταβαλλόμενου περιβάλλοντος, τόσο σε επίπεδο τεχνολογικό όσο και σε επίπεδο πολιτικοοικονομικό. Σε αυτό το περιβάλλον οι δημοσιογράφοι δεδομένων ασχολούνται και ερευνούν ιστορίες με διεθνή επιρροή και απήχηση, χωρίς όμως να υπάρχει συνεργασία ανάμεσα σε ειδησεογραφικούς φορείς διάφορων κρατών ή ακόμα και ηπείρων. “Οι διεθνείς συνεργασίες, και συγκεκριμένα στην ερευνητική δημοσιογραφία, αποτελεί μια λύση για τον χειρισμό του μεγάλου συνόλου δεδομένων με πολύ λίγους πόρους. Με την ανταλλαγή πόρων ανάμεσα σε διαφορετικούς οργανισμούς, τότε κα…

Ανοιχτή Διακυβέρνηση για μια Ανοιχτή Κοινωνία

Η χώρα των Βάσκων είναι μια μικρή περιοχή με όχι περισσότερους από 2 εκ. ανθρώπους. Ωστόσο ήμασταν μία από τις πρώτες κοινωνίες που ξεκίνησαν μια στρατηγική ανοιχτής διακυβέρνησης. Από το 2009 η Κυβέρνηση των Βάσκων έχει ξεκινήσει τη συστηματική εφαρμογή αρχών ανοιχτής διακυβέρνησης. Σε αυτό το άρθρο εστιάζω στη διαφάνεια, αλλά αφήνω και λίγο χώρο στη συμμετοχικότητα και τη συνεργασία.
Υπεραπλουστεύοντας θα μπορούσαμε να περιγράψουμε αυτή μας την κίνηση προς μια πιο ανοιχτή και συμμετοχική κοινωνία ως μία τάση μεταξύ δύο δρώντων: των πολιτών, οι οποίοι απαιτούν μεγαλύτερη διαφάνεια και δημοκρατικότητα από τις κυβερνήσεις, και των κυβερνήσεων, των οποίων η νομιμοποίηση εκπορεύεται από τη διαμοίραση ισχύος με τους πολίτες τους. Ο πρόεδρος Patxi Lopez περιέγραψε κάπως έτσι τη Βάσκικη προσέγγιση, τον Ιανουάριο του 2011: Στη χώρα των Βάσκων που θέλω να δω, ο πολίτης είναι ένας ενήλικας ικανός να σκέφτεται, να αποφασίζει και να λαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του, συμμετέχοντας σε μια συλλο…

Μωρ' ποιό είναι αυτό το χωριό (της Μάνιας);

Η εκδότρια της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ Μάνια Τεγοπούλου σε σχόλιό της που το φιλοξένησε ο «βηματοδότης» στην τελευταία σελίδα του «ΒΗΜΑτος» θυμάται τον Φράνκο και "τη συμφωνία με τους άγγλους" να δοκιμάσουν τη «δύναμη ισχύος των brand new βομβών τους» σε βασκικό χωριόγια να τη συγκρίνει με το αποτέλεσμα της δημοπρασίας για τα κανάλια.

Και η δύστυχη εκδότρια κάνει λάθη επί λαθών σε ένα κακογραμμένο κειμενάκι 120 λέξεων. Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς:

- Το "ισπανικό βάσκικο χωριό"; Που να το διαβάσει βάσκος και να πάθει 18 εγκεφαλικά!
- Το ότι δεν θυμάται το όνομα του χωριού; (Μωρ' πως το λένε; Πως το λένε;)
- Το ότι συνεργάστηκαν ο Franco (sic) με τους ...Αγγλους; (Οχι βρε συ, με τους Βίκινγκς συνεργάστηκε!!!)
- To "brand new βομβών"; Η δύσμοιρη κάπου διάβασε το  γερμανικό "Brandbomben" που σημαίνει εμπρηστικές βόμβες και νόμιζε ότι μιλάει για εντελώς καινούργιες βόμβες. Τζάμπα τα λεφτά του Κίτσου στα φροντιστήρια "ΣΤΡΑΤΗΓΑΚΗΣ"
- Τη δεύτερη παράγραφο…

Σε τι αλήθεια πιστεύει ο Wolfgang Schauble;

Ισως μία από τις καλύτερες αναλύσεις που έχουν γραφτεί στην Ελλάδα για την περίπτωση της Γερμανίας. Του Κώστα Μελά:

Τώρα , είναι γνωστόν, ότι στην ιστορία της Γερμανίας , οι συζητήσεις για την γερμανική ταυτότητα καθορίστηκαν από τη διάχυτη και εγγενή αντίληψη της γερμανικής κοινωνίας περί της ιδιαιτερότητας της, σε σχέση με τη Δύση. Δεν πρόκειται, όπως λανθασμένα πολλές φορές αναφέρεται, περί απλού  ιδεολογήματος, αλλά για  συγκεκριμένο περιεχόμενο που πήρε το κυρίαρχο πολιτιστικό υπόδειγμα σε πλήρη αλληλεξάρτηση με τις ιδιαίτερες αναπτυξιακές διαδικασίες της γερμανικής κοινωνίας. Υπ΄ αυτήν την άποψη η συγκεκριμένη αντίληψη ως  δομικό στοιχείο του συλλογικού φαντασιακού της γερμανικής κοινωνίας αποτελεί μέρος της πραγματικότητά ς της.  Συνεπώς χρειάζεται ως τέτοια να ληφθεί υπόψη και ως τέτοια να ενταχθεί σε μια συλλογιστική αντιμετώπισης. Οι θέσεις που θεωρούν τις αντιλήψεις αυτές ως ανορθολογικές , μεταφυσικές κτλ (Richard Wolin, Η Γοητεία του Ανορθολογισμού) απλά επιβεβαιώνουν τα…

Η τραγωδία της Αίγινας

Για την τραγωδία στην Αίγινα. Διαβάζω, διαβάζω, διαβάζω. Απόψεις, κραυγές, σενάρια. Λες και δεν έχουμε με τι άλλο να ασχοληθούμε. Ας ασχοληθούμε το λοιπόν: Εχουμε ένα δυστύχημα. Μπορούσε να είναι τροχαίο, αεροπορικό ή οτιδήποτε άλλο. Είναι θαλάσσιο. Χάθηκαν τέσσερις ζωές, ξεκληρίστηκαν οικογένειες, άνθρωποι στα νοσοκομεία. Δυστύχημα όμως, το ξαναλέω. Δεν είχαμε εκτελέσεις και δεν διαφαίνεται να υπήρχε πρόθεση δολοφονίας αυτών των ανθρώπων.
ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΤΡΑΓΩΔΙΑ. Σε τι οφείλεται; Ποιός είναι αυτός που το προκάλεσε, ποιός οδηγούσε το ταχύπλοο; Θα τα δείξει η έρευνα. Οποιος και να ήταν όμως, ένας μαλάκας και μισός ήταν μόνο και μόνο γιατί το οδηγούσε ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους, κοντά στην ακτή, σαν να μην τρέχει τίποτα. ΑΥΤΟ είναι το σοβαρό κι αυτό το σοβαρό συμβαίνει ΑΥΤΗ τη στιγμή που μιλάμε σε δεκάδες ακτές από τη Μύκονο μέχρι τη Γαύδο κι από τη Θάσο μέχρι τους Παξούς. Το να θέλουμε την παραδειγματική τιμωρία του οδηγού δεν μου λέει απολύτως τίποτα διότι δυστυχώς η δικαιοσύνη και ΚΥΡΙΩΣ …

Τι συμβαίνει στην Αμερική;

Οσο κι αν το δυσβάσταχτο βάρος της κρίσης μας ωθεί στην ομφαλοσκόπηση, οι περισσότεροι έχουμε αντιληφθεί ότι κάτι ιστορικά κρίσιμο συμβαίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Είναι ίσως η πρώτη φορά που γίνονται ορατά τόσο ο κατακερματισμός της αμερικανικής κοινωνίας όσο και η βαθιά ριζοσπαστικοποίηση μεγάλων τμημάτων της είτε προς τα αριστερά (βλέπε φαινόμενο Μπέρνι Σάντερς) είτε προς τα δεξιά (βλέπε Ντόναλντ Τραμπ) με ταυτόχρονη αναζωπύρωση του φυλετικού προβλήματος αλλά και εκείνου των μεγάλων οικονομικών ανισοτήτων. Οι ΗΠΑ από ένα καζάνι που ενοποιεί διαφορετικές εθνότητες και φυλές δημιουργώντας από τα τέλη του 19ου αιώνα το «Αμερικανικό Ονειρο» σχεδόν όπως το είχε προβλέψει ο Alexis de Tocqueville στο βιβλίο του “Democracy in America” (1835), μεταμορφώθηκαν σε ένα καζάνι που κοχλάζει κι είναι έτοιμο να εκραγεί την ίδια στιγμή που διέρχονται μια άνευ προηγουμένου κρίση αντιπροσώπευσης. Κύρια ένδειξη αυτής της κρίσης είναι η ανάδειξη δύο υποψήφιων προέδρων για τις εκλογές του…

Απολείπειν...

Χτυπάει το τηλέφωνο που ήταν δίπλα, στο κομοδίνο, ανάμεσα σε μπουκάλια νερό και χαρτομάντιλα. Το είχα στη δόνηση για να μην ενοχλούνται οι διπλανοί. Γυρίζω με κόπο, πονούσα ακόμη από τη χθεσινή επέμβαση. Το πιάνω, κοιτάζω, ήταν ο διευθυντής της εφημερίδας.
-Ελα, πασάκα μου. Πως είσαι;
-Κάπως καλύτερα.
- Ολα πήγαν καλά;
-Μια χαρά! Αύριο μάλλον θα πάρω εξιτήριο.
- Ωραία! Ακου κάτι τώρα. Ο κυρ-Αλέκος θέλει να φύγεις από την εφημερίδα. Του μίλησα. Ανένδοτος. Τι να πω;
- Τι να πεις; Οκ! Μόλις συνέλθω θα έλθω από εκεί να το τακτοποιήσουμε.
- Θα πάρεις όλη την αποζημίωση!
- Ω! Μεγάλη η χάρη του!

Αυτός ήταν ο κυρ-Αλέκος. Φαίνεται με έπαιξε στη ρουλέτα και ...έχασα. Το έκανε συχνά, από ό,τι είχα μάθει. Φώναζε στο γραφείο του κανά-δύο κολλητούς και έπαιζαν το "ποιόν να απολύσουμε σήμερα!". Ωραίο παιχνίδι. Κλείνεις ένα σπίτι και ξεραίνεσαι στα γέλια. Εκτονώνεσαι.

Οκτώ χρόνια μετά κάτι παρόμοιο πρέπει να παίχτηκε εκεί "πάνω". Το "ποιόν να απολύσουμε σήμερα!"

- Ελα, …

Nikos Crowl: Η νέα ελληνική μουσική βιάστηκε

Γράφει ο Νίκος στο FaceBook κι εγώ το θησαυρο-φυλακίζω:

Ήθελα καιρό τώρα να το πω, να ξαναγίνω ''αντιπαθέστερος''
Η νέα ελληνική μουσική βιάστηκε . Η βίαιη στροφή στη δυτική μουσική, όχι σαν σπουδή αλλά σαν προσπάθεια ελληνοποίησης της, έκανε μουσικά τέρατα που οι πολλοί λατρεύουν όπως ο καθένας, αγαπά τις μνήμες του.
Ο απλός λαός στράφηκε σε πρόχειρα νεοδημοτικά γραμμένα με το κιλό και σε ακούσματα που ξέφευγαν από τη Μικρασία και χώνονταν μέχρι την Ινδία.
Τσέμπαλο vs Μαντουμπάλας...πλούσιοι και φτωχοί. Υπήρξαν κάποιοι που έγραψαν όμως ΤΟ ελληνικό τραγούδι. Που πήραν το κοφτό του αληθινού δημοτικού, το πάντρεψαν αρμονικά με την πίκρα και τον πόνο της Μικρασίας, χρησιμοποίησαν όργανα για κοφτούς ήχους, δεν μιμήθηκαν , πήραν την δερβίσικη ''αναχώρηση'' με τον ψαλμό της ( βυζαντινή γιατί όχι-το Βυζάντιο δεν ήταν έθνος ήταν αυτοκρατορία με πολλαπλές μίξεις) και σιάξαν το αληθινό ρεμπέτικο της πόλης. Συνδέθηκε με το κυνήγι του λούμπεν, του παραβατικού, όπως λο…

Καλοκαιρινές σκέψεις #4

Καστοριάδης: Ο μακαρίτης ο Γιώργος Καρτάλης έλεγε κάνοντάς μου καζούρα στο Παρίσι το 1956: «Κορνήλιε, ξεχνάς ότι στην Ελλάδα δεν έγινε Γαλλική Επανάσταση». Πράγματι, στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει εποχή που ο λαός να έχει επιβάλει, έστω και στοιχειωδώς, τα δικαιώματά του.  Και η ευθύνη, για την οποία μίλησα, εκφράζεται με την ανευθυνότητα της παροιμιώδους φράσης: «εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;».   -Ναι, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο, στο χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι

Καλοκαιρινές σκέψεις #2

Ο κεντρικός λόγος της παιδείας σε μια δημοκρατική κοινωνία είναι αναμφισβήτητος. [...] Και δεν μιλώ για την παιδεία που παρέχει το «υπουργείο Παιδείας», ή εν πάση περιπτώσει όχι κυρίως γι αυτήν, ούτε για μια νιοστή «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση», με τη οποία, υποτίθεται, θα προσεγγίζαμε περισσότερο τη δημοκρατία. Η παιδεία αρχίζει με τη γέννηση του ανθρώπου και τελειώνει με τον θάνατό του. Συντελείται παντού και πάντα. Οι τοίχοι της πόλης, τα βιβλία, τα θεάματα, τα γεγονότα εκπαιδεύουν τους πολίτες —σήμερα δε κατά κύριο λόγο «παρεκπαιδεύουν».
Κορνήλιος Καστοριάδης 
κεφ. «Η αποσάθρωση της Δύσης», σελ. 97

Καλοκαιρινές σκέψεις #1

Η ερμηνεία της πραγματικότητας στηρίζεται σε τρία θεμέλια: α. την καταγραφή των δεδομένων στο παρόν β. την προσθήκη των γνώσεων για το ευρύτερο πλαίσιο δ. την επιστράτευση της μνήμης (δηλαδή της Ιστορίας). Ενα από αυτά να λείπει και δεν έχεις καταλάβει ΤΙΠΟΤΑ. Απολύτως! Η πραγματικότητα δεν είναι άσπρο-μαύρο. Δεν είναι Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός. Δεν είναι καν Αριστερή ή Δεξιά. Η πραγματικότητα είναι η πραγματικότητα. Και δεν εμπεριέχει καμία αντίφαση αν ξέρεις -και έχεις την υπομονή- να την μελετάς. Οι αντιφάσεις είναι υποκειμενικές. Αποτέλεσμα της αγραμματοσύνης και της επιπολαίοτητάς μας.
(Παρακολουθώντας τα όσα γίνονται και τα όσα λέγονται για την Ευρώπη, την Τουρκία, τις ΗΠΑ, τη Μέση Ανατολή και βέβαια, την Ελλάδα - Καλοκαίρι 2016)